2 Coríntios 5
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVI
1 Te yɨquɨ cùñú‑ó cùu‑xi datná ɨɨⁿ vehe, te vehe‑áⁿ ñà túú cùdíi‑xi, te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu yɨquɨ cuñú‑ó chi vá cúdǐi‑xi, te na sàá nduu vǎ cúndècu‑gá‑ó ndɨ̀hɨ yɨquɨ cuñú‑ó, te Yá Ndiǒxí taxi‑gá ɨɨⁿ yɨquɨ cùñú sáá sǎ cúú‑xí‑ó, te xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ɨɨⁿ vehe sá ñà túú ní càdúha cue ñáyiu ñuyíú‑a, chi mee Yǎ Ndiǒxí ní cadúha‑gá vehe‑áⁿ te vehe‑áⁿ cudíi‑xi cundecu‑xi nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ andɨu. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu yɨquɨ cuñú sá táxí Yǎ Ndiǒxí xii‑o chi cudíi‑xi cundecu‑xi nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ.
1 Sabemos que, se for destruída a temporária habitação terrena em que vivemos, temos da parte de Deus um edifício, uma casa eterna no céu, não construída por mãos humanas.
2 Te nchúhú ndècu ndɨhɨ‑gá‑ndɨ́ yɨquɨ cùñú‑ndɨ́ sá ndécú ndɨ̀hɨ‑ndɨ́ vitna te sama cuìní‑ndɨ́ sá ǐo ndɨ̌hɨ taxi Yá Ndiǒxí yɨquɨ cùñú sáá cùndecu ndɨhɨ‑ndɨ́.
2 Enquanto isso, gememos, desejando ser revestidos da nossa habitação celestial,
3 Chi mee‑gǎ vá dáñá‑gǎ sá dúcáⁿ‑ní cùnduu‑ndɨ́ cundecu‑ndɨ́, chi dai taxi‑gá yɨquɨ cùñú sáá‑ǎⁿ xii‑ndɨ́.
3 porque, estando vestidos, não seremos encontrados nus.
4 Te nɨni ndècu‑ndɨ́ ndɨhɨ yɨquɨ cùñú‑ndɨ́ vitna ío sàni iní‑ndɨ́ te ndɨ̀hú iní‑ndɨ́, dico ñá dɨ́ú sǎ dúhá quìde‑ndɨ́ te ñá túú‑gǎ tnàhá iní‑ndɨ́ cundecu‑ndɨ́ ndɨhɨ yɨquɨ cùñú‑ndɨ́, chi cuìní‑ndɨ́ sá Yǎ Ndiǒxí ío ndɨ̌hɨ taxi‑gá yɨquɨ cùñú sáá ndùu táhú‑ndɨ̌, chi xíǎⁿ cudíi‑xi nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ te yɨquɨ cùñú‑ndɨ́ sá tá ndɨ̀hɨ nihnu cuáháⁿ‑a vá cúdǐi‑xi cundecu‑xi.
4 Pois, enquanto estamos nesta casa, gememos e nos angustiamos, porque não queremos ser despidos, mas revestidos da nossa habitação celestial, para que aquilo que é mortal seja absorvido pela vida.
5 Te ducaⁿ tnàhí ní cachí Yǎ Ndiǒxí cunduu sá dúcáⁿ ndùu táhú‑ó yɨ̀quɨ cuñú sáá‑ǎⁿ, te ní taxi‑gá Espíritú‑gá ní ngúndecu ndɨhɨ‑o cuèndá cutnùní iní‑ó sǎ ndàá taxi‑gá yɨquɨ cùñú sáá‑ǎⁿ nduu táhú‑ó.
5 Foi Deus que nos preparou para esse propósito, dando-nos o Espírito como garantia do que está por vir.
6 Te xíǎⁿ nǔu nchúhú nìhí ndéé‑ndɨ̌ ndécú‑ndɨ̌, te cùtnuní iní‑ndɨ́ sá nɨ̀ni ndecu‑ndɨ́ ndɨhɨ yɨquɨ cùñú‑ndɨ́ sá ndécú ndɨ̀hɨ‑ndɨ́ vitna te vátá sàá‑gá‑ndɨ́ cundecu‑ndɨ́ mei nǔú ndécú Xǐtohó Jesucrìstú.
6 Portanto, temos sempre confiança e sabemos que, enquanto estamos no corpo, estamos longe do Senhor.
7 Te ducaⁿ cùtnuní iní‑ndɨ́ chi sàndáá iní‑ndɨ́ Yǎ Ndiǒxí ndécú‑ndɨ̌ ñuyíú‑a cuěi ñá túú xìní‑ndɨ́‑gá.
7 Porque vivemos por fé, e não pelo que vemos.
8 Te ío váha cùu iní‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌, te sàni iní‑ndɨ́ sá vǎha‑gá sá nǔu vá cúndècu‑gá‑ndɨ́ ndɨhɨ yɨquɨ cùñú‑ndɨ́ sá ndécú ndɨ̀hɨ‑ndɨ́ vitna. Te ducaⁿ sàni iní‑ndɨ́ chi váha‑gá cundecu‑ndɨ́ mei nǔú ndécú Xǐtohó Jesucrìstú.
8 Temos, pois, confiança e preferimos estar ausentes do corpo e habitar com o Senhor.
9 Te ío ndùcu ndee‑ndɨ́ quídé‑ndɨ̌ nàcuáa cuu vii cuu váha iní Xítohó Jesucrìstú vitna ndècu‑ndɨ́ ñuyíú‑a, te dɨu‑ni ducaⁿ càda‑ndɨ́ cuěi òré vá cúndècu‑gá‑ndɨ́.
9 Por isso, temos o propósito de lhe agradar, quer estejamos no corpo, quer o deixemos.
10 Te dacuɨtɨ́í sǎ ncháá‑ó cùndecu‑o núú Xǐtohó Jesucrìstú ɨɨⁿ nduu, te dàvá‑áⁿ mee‑gǎ cáháⁿ‑gá te núu nása ndùu chiuⁿ ní quide‑o ɨ̀ɨⁿ ɨɨⁿ‑o, núu ní quide váha‑o àdi ñá túú ní quìde váha‑o, te nàcuáa ndùu chiuⁿ ní quide‑o ɨ̀ɨⁿ ɨɨⁿ‑o te ducaⁿ ndùu sá táxí‑gǎ nduu táhú‑ó.
10 Pois todos nós devemos comparecer perante o tribunal de Cristo, para que cada um receba de acordo com as obras praticadas por meio do corpo, quer sejam boas quer sejam más.
11 Te nchúhú quɨ́yùhú iní‑ndɨ́ nàcuáa cada Xítohó Jesucrìstú, núu xíǎⁿ càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú ñǎyiu cuèndá xínu iní‑yu tuha ñàhá‑yu xii‑gá. Te mee Yǎ Ndiǒxí sa nàha‑gá nàcuáa quìde‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌, te sàni iní‑ndɨ́ sá nchòhó cutnùní iní‑ndó nàcuáa quìde‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌.
11 Uma vez que conhecemos o temor ao Senhor, procuramos persuadir os homens. O que somos está manifesto diante de Deus, e esperamos que esteja manifesto também diante da consciência de vocês.
12 Te sá dúhá càháⁿ‑ndɨ́ te vá cání ìní‑ndó sǎ nchǔhú càháⁿ váha‑ndɨ́ cuèndá‑ndɨ́ nàcuáa nchòhó cuu váha iní ñáhá‑gǎ‑ndó xìi‑ndɨ́ te ñáhá, chi duha càháⁿ‑ndɨ́ cuèndá sá nchòhó níhí‑ndó tnǔhu cáháⁿ váha‑gá‑ndó cuèndá‑ndɨ́ núú ñǎyiu. Te ducaⁿ nǐhí‑ndó tnǔhu cúñaha‑ndo xìi cue ñáyiu quìde nínu mee‑xi, chi cue ñáyiu‑áⁿ ñà túú quìde cuendá‑yu nása ndècu iní‑yu.
12 Não estamos tentando novamente recomendar-nos a vocês, porém lhes estamos dando a oportunidade de exultarem em nós, para que tenham o que responder aos que se vangloriam das aparências e não do que está no coração.
13 Te núu nchòhó sání ìní‑ndó sǎ lùcú‑ndɨ́ cuèndá nàcuáa quìde‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌ te cùu‑xi cuendá Yǎ Ndiǒxí, àdi núu sàni iní‑ndó sǎ ñà túú lùcú‑ndɨ́ cuèndá nàcuáa quìde‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌ te cùu‑xi sá vǎha sá cúú‑xí‑ndó.
13 Se enlouquecemos, é por amor a Deus; se conservamos o juízo, é por amor a vocês.
14 Te quìde‑ndɨ́ nàcuáa cuìní Xítohó Jesucrìstú chi cùtnuní iní‑ndɨ́ sá ǐo cùu iní‑gá nchaa ñáyiu, te ducaⁿ xìní ndáá‑ndɨ́ sá nǐ xíhí‑gá cuèndá nchaá‑yu, te xíǎⁿ nǔu cada iní‑ó sǎ dàtná tnúhu sá ncháá ñǎyiu ní xíhí‑yu ndɨhɨ‑gá.
14 Pois o amor de Cristo nos constrange, porque estamos convencidos de que um morreu por todos; logo, todos morreram.
15 Te ducaⁿ nǐ xíhí Xítohó Jesucrìstú cuèndá nchaa ñáyiu chi cuìní‑gá sá nchàá‑yu cundecú‑yu cadá‑yu nàcuáa cuìní méé‑gǎ te vá cádǎ‑yu nàcuáa cuìní méě‑yu, chi mee‑gǎ ní xíhí‑gá te ní ndoto‑gá cuèndá cuu‑xi sá vǎha sá cúú‑xǐ‑yu.
15 E ele morreu por todos para que aqueles que vivem já não vivam mais para si mesmos, mas para aquele que por eles morreu e ressuscitou.
16 Te xíǎⁿ nǔu nchúhú ñá túú‑gǎ ná sání ìní‑ndɨ́ cuèndá tnàha ñáyiu‑ndɨ́ nǔu nàndɨ́hɨ‑yu àdi ñá túú nàndɨ́hɨ‑yu dàtná ní xóo cani iní‑ndɨ́ cútnàhá ní xíndecu‑ndɨ́ ichi cuèhé ichi duha, te dàvá‑áⁿ nǐ xóo cani iní‑ndɨ́ cuèndá Xítohó Jesucrìstú dàtná sání ìní cue ñáyiu ndècu ichi cuehé ichi duha vitna.
16 De modo que, de agora em diante, a ninguém mais consideramos do ponto de vista humano. Ainda que antes tenhamos considerado a Cristo dessa forma, agora já não o consideramos assim.
17 Te nchaa nchoo ñǎyiu ní tnahá tnúhu ndɨhɨ Xítohó Jesucrìstú ní nduu‑o dàtná ɨɨⁿ ñáyiu saa, te ducaⁿ chi ñá túú‑gǎ quídé‑ó dàtná ní xóo cada‑o cǔtnàhá ní xíndecu‑o ìchi cuehé ichi duha, chi ní ngüíta‑o quìde‑o mee‑ná sá vǎha te nchaa xíǎⁿ cúú‑xí sǎ sáá sǎ cúú‑xí‑ó chi vátá quìní‑gá‑ó càda‑o.
17 Portanto, se alguém está em Cristo, é nova criação. As coisas antigas já passaram; eis que surgiram coisas novas!
18 Te ducaⁿ quìde‑o ndecu‑o chi mee Yǎ Ndiǒxí quídé‑gǎ sá dúcáⁿ càda‑o cundecu‑o. Te Xítohó Jesucrìstú ní quide‑gá ní ngúndecu váha‑o ndɨ̀hɨ Yá Ndiǒxí vitna, te ducaⁿ chi mee Yǎ Ndiǒxí ducaⁿ tnàhí ní cachí‑gá cunduu, te dɨu‑ni mee Yǎ Ndiǒxí ní taxi‑gá chìuⁿ quide‑ndɨ́ càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá nàcuáa ngúndecu váha cue ñáyiu ndɨhɨ‑gá.
18 Tudo isso provém de Deus, que nos reconciliou consigo mesmo por meio de Cristo e nos deu o ministério da reconciliação,
19 Te ducaⁿ chi mee‑gǎ ní cachí‑gá sá Xǐtohó Jesucrìstú cada‑gá nàcuáa nucúndecu váha nchaa nchoo cuè ñáyiu ndècu ñuyíú‑a ndɨhɨ Yá Ndiǒxí. Te nchaa ñáyiu ní tuha ñaha xìi‑gá ñá túú‑gǎ sání ìní‑gá sá ñǎyiu‑áⁿ nacháhu‑yu cuéchi‑yu núú‑gǎ. Te mee Yǎ Ndiǒxí ní taxi‑gá chìuⁿ quide‑ndɨ́ càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú ñǎyiu nàcuáa ngúndecu ndɨhɨ ñaha vǎha‑yu xii‑gá.
19 ou seja, que Deus em Cristo estava reconciliando consigo o mundo, não lançando em conta os pecados dos homens, e nos confiou a mensagem da reconciliação.
20 Te Xítohó Jesucrìstú ní cachí‑gá sá nchǔhú cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú nchàa ñáyiu, te sá dúhá quìde‑ndɨ́ càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá te quìde‑ndɨ́ núú Yǎ Ndiǒxí càháⁿ‑ndɨ́ yuhu‑gá, te xíǎⁿ nǔu càháⁿ ndàhú‑ndɨ́ núú‑ndó sǎ tnàhá tnúhu‑ndo ndɨ̀hɨ Yá Ndiǒxí cuèndá cundecu váha‑ndo ndɨ̀hɨ‑gá, te duha càháⁿ‑ndɨ́ chi ducaⁿ càchí Xítohó Jesucrìstú cada‑ndɨ́.
20 Portanto, somos embaixadores de Cristo, como se Deus estivesse fazendo o seu apelo por nosso intermédio. Por amor a Cristo lhes suplicamos: Reconciliem-se com Deus.
21 Te Xítohó Jesucrìstú cúú‑gǎ Yaá ñá túú tnàhí cuéchi‑xi, dico Yá Ndiǒxí ní quide ñaha‑gǎ xii‑gá dàtná ɨɨⁿ ñáyiu ndècu cuéchi‑xi, te ducaⁿ chi Xítohó Jesucrìstú ní xido‑gá cuéchi nchaa nchoo ñǎyiu ñuyíú‑a, te ducaⁿ nǐ xido Xítohó Jesucrìstú nchaa cuéchi‑o cuèndá sá nǔu na tnàhá tnúhu‑o ndɨ̀hɨ‑gá te cudɨ̀u‑o núú Yǎ Ndiǒxí, te ducaⁿ nǐ cuu chi mee Yǎ Ndiǒxí ducaⁿ nǐ cachí‑gá cunduu.
21 Deus tornou pecado por nós aquele que não tinha pecado, para que nele nos tornássemos justiça de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.