2 Coríntios 12
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT
1 Te ñá túú ndèé nándɨ̌hɨ‑xi sá càháⁿ váha‑o cuèndá méé‑ó, dico vitna xìni ñuhu‑xi ducaⁿ cada‑í chi cáháⁿ‑í nàcuáa ní quide ñaha Xǐtohó Jesucrìstú xii‑í, chi ní quide‑gá sá nǐ cutnùní iní‑í nàcuáa ndùu tnúhu‑gá, te vài núú sǎ nǐ dánèhé núú ñáhá‑gǎ xii‑í.
1 É necessário prosseguir com meus motivos de orgulho. Mesmo que isso não me sirva de nada, vou lhes falar agora das visões e revelações que recebi do Senhor.
2 Te yúhú xìní‑í ɨɨⁿ tée sàndáá iní ñáhá xìi Xítohó Jesucrìstú, te sa ní cuu úxícúmí cuǐá sǎ těe‑áⁿ nǐ sáá‑dé ndéé andɨu cùu uní, te ñá túú xìní‑í te núu ndɨhɨ yɨquɨ cùñú‑dé ní sáá‑dé àdi ñáhá, chi ɨɨⁿdìi díí‑ni Yá Ndiǒxí náhá‑gǎ te núu nása càa‑dé ní sáá‑dé.
2 Conheço um homem em Cristo que, há catorze anos, foi arrebatado ao terceiro céu. Se foi no corpo ou fora do corpo, não sei; só Deus o sabe.
3 Te yúhú càháⁿ ndáá‑í cuèndá tée‑áⁿ, dico dàtná ní cachí‑í sá ñà túú xìní‑í te núu ndɨhɨ yɨquɨ cùñú‑dé ní sáá‑dé andɨu àdi ñáhá, chi mee Yǎ Ndiǒxí náhá‑gǎ te núu nása càa‑dé ní sáá‑dé.
3 Sim, somente Deus sabe se foi no corpo ou fora do corpo. Mas eu sei
4 Te tée‑áⁿ nǐ sáá‑dé ɨɨⁿ xichi núú ǐo váha càa andɨu, te yàcáⁿ ní xíndedóho‑dé tnúhu mee‑ni sǎ cúú‑xí cuèndá méé‑dě, te tnúhu‑áⁿ vǎ cúú tnàhí cáháⁿ‑dé núú nì ɨɨⁿ ñáyiu.
4 que tal homem foi arrebatado ao paraíso e ouviu coisas tão maravilhosas que não podem ser expressas em palavras, coisas que a nenhum homem é permitido relatar.
5 Te yúhú quídé nǐnu‑í tée‑áⁿ, dico mee‑ǐ ñá túú càháⁿ váha‑í cuèndá‑í cuèndá cada nínu‑í méè‑í, chi càháⁿ‑ni mee‑ni cuèndá nchaa sá quídé nàcuáa ñá túú nìhí ndéé yɨ̀quɨ cuñú‑í.
5 Da experiência desse homem eu teria razão de me orgulhar, mas não o farei; na verdade, minhas fraquezas são minha única razão de orgulho.
6 Te núu dìcó yúhú cuìní‑í te cuu cáháⁿ váha‑í cuèndá‑í cuèndá cada nínu‑í méè‑í, te núu ducaⁿ na càháⁿ‑í te ñá túú cùu‑xi ɨɨⁿ tnúhu neñùú cáháⁿ‑í, chi cùu‑xi ɨɨⁿ sá càháⁿ ndáá‑í te núu na càháⁿ‑í. Dico vá dúcáⁿ càda‑í chi cuìní‑í sá nchòhó cada cuèndá‑ndó nàcuáa ndùu tnúhu càháⁿ‑í ndɨhɨ nàcuáa quìde‑í, te ducaⁿ mèe‑ndo cáháⁿ‑ndó te núu ná tée cùu‑í, te ñá dɨ́ú sǎ yǔhú cáháⁿ váha‑í cuèndá méè‑í cuèndá nchòhó cachí‑ndó sǎ ǐo cùnuu‑í.
6 Se quisesse me orgulhar, não seria insensato de fazê-lo, pois estaria dizendo a verdade. Mas não o farei, pois não quero que ninguém me dê crédito além do que pode ver em minha vida ou ouvir em minha mensagem,
7 Te sá nǐ dánèhé núú ñáhá Xǐtohó Jesucrìstú xii‑í cúú‑xí sǎ xìdó ío váha, te cuèndá sá vǎ cádá càhnu‑í méè‑í nǔu xíǎⁿ Xítohó Jesucrìstú ní quide‑gá duha ndòho yɨquɨ cuñú‑í vitna. Te sá dúcáⁿ quìde ñaha‑gá xii‑í te xíǎⁿ sácuíhná nǐ níhí‑xi ichi càhnu dandoho ñaha‑xi xii‑í.
7 ainda que eu tenha recebido revelações tão maravilhosas. Portanto, para evitar que eu me tornasse arrogante, foi-me dado um espinho na carne, um mensageiro de Satanás para me atormentar e impedir qualquer arrogância.
8 Te ní cuu úní xito càháⁿ ndàhú‑í núú Xǐtohó Jesucrìstú sá ná cádá‑gǎ nàcuáa vá ndóhó‑gǎ yɨquɨ cùñú‑í.
8 Em três ocasiões, supliquei ao Senhor que o removesse,
9 Dico mee‑gǎ càchí‑gá xii‑í: “Yúhú ío cùndahú iní ñáhà‑í xii‑n chìndee ñaha‑í, te ñá túú nǎ cúmǎní xii‑n, te cùtnuní sá ǐo‑gá chíndèe‑í cue ñáyiu ñá túú nìhí ndéé cùndecu”, duha ní cachí‑gá xii‑í. Te xíǎⁿ nǔu yúhú ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑í sá ñà túú nìhí ndéè‑í ndécù‑í, chi dɨu cuèndá xíǎⁿ Xítohó Jesucrìstú ñá túú dàña nihnu ñaha‑gá xii‑í chíndèe ñaha‑gá.
9 mas ele disse: “Minha graça é tudo de que você precisa. Meu poder opera melhor na fraqueza”. Portanto, agora fico feliz de me orgulhar de minhas fraquezas, para que o poder de Deus opere por meu intermédio.
10 Te xíǎⁿ nǔu cùdɨ́ɨ́ ìní‑í sá dúhá ñǎ túu nìhí ndéè‑í ndécù‑í, te cùdɨ́ɨ́ tucu iní‑í cuèndá nchaa tnúhu cuèhé tnúhu duha càháⁿ ñáyiu cuèndá‑í, te cùdɨ́ɨ́ ìní‑í cuèndá nchaa sá ndóhò‑í, te cùdɨ́ɨ́ tucu iní‑í cuèndá sá quídé ñàha ñáyiu xii‑í, te cùdɨ́ɨ́ tucu iní‑í cuèndá nchaa dava‑gá sá ndóhò‑í cuèndá Xítohó Jesucrìstú. Te òré ñá túú nìhí ndéè‑í te Xítohó Jesucrìstú chíndèe ñaha‑gá xii‑í nìhí ndéè‑í.
10 Por isso aceito com prazer fraquezas e insultos, privações, perseguições e aflições que sofro por Cristo. Pois, quando sou fraco, então é que sou forte.
11 Te cùu‑í dàtná ɨɨⁿ tée ñá túú cùtnuní iní‑xi sá dúhá càháⁿ váha‑í cuèndá‑í, te ducaⁿ quìde‑í chi mee‑ndo quìde‑ndo sá dúcáⁿ cǎháⁿ‑í, dico mee‑ndo tàú‑ndó cǎháⁿ váha‑ndo cuèndá‑í ní cùu. Te dava cue tée ío quìde cahnu‑güedé méé‑güedě, te càchí‑güedé sá Xǐtohó Jesucrìstú ní táúchíúⁿ‑gǎ sá càháⁿ‑güedé tnúhu‑gá, dico yúhú cúnùu‑gá‑í dàcúúxí cuè tée‑áⁿ cuěi ñá túú vědana ná cúù‑í ndécù‑í ñuyíú‑a.
11 Vocês me obrigaram a agir como insensato. Vocês é que deveriam me elogiar, pois, embora eu nada seja, não sou inferior a esses “superapóstolos”.
12 Te cútnàhá ní xíndecu ndɨhɨ ñaha‑ǐ xii‑ndo ǐo ní quide càhnu iní‑í nándɨ sá nǐ yáha‑í ní quide‑í chìuⁿ Xítohó Jesucrìstú sá cúú‑xí‑ndó. Te ní chindee ñàha‑gá xii‑í ní quide‑í tɨtnɨ́ núú sǎ vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada te ní cuñúhu‑ndo, te sá dúcáⁿ nǐ chindee ñàha‑gá xii‑í ní cutnùní iní‑ndó sǎ yǔhú cúú ndìsa‑í ɨɨⁿ tée ní cachí Xítohó Jesucrìstú sá càháⁿ‑í tnúhu‑gá.
12 Quando estive com vocês, certamente dei provas de que sou apóstolo, pois com grande paciência realizei sinais, maravilhas e milagres entre vocês.
13 Te yúhú ɨɨⁿ‑ni quìde ndɨhɨ ñaha‑í xii‑ndo ndɨ̀hɨ nchaa dava‑gá cue ñáyiu ndècu ichi Xítohó Jesucrìstú, te dìcó‑ni sá yǔhú ñá túú ní cuìní‑í taxi‑ndo sǎ xíní ñùhu‑í dàtná ní quide‑í dava‑gá‑yu. Te núu ñá túú ní quìde váha‑í sá dúcáⁿ nǐ quide‑í ñá túú ní cuìní‑í chindee ñàha‑ndo te chí cádá càhnu iní ñáhá xìi‑í.
13 A única coisa que não fiz, e que faço nas outras igrejas, foi me tornar um peso para vocês. Perdoem-me por essa injustiça!
14 Te vitna sa ndècu túha‑í sá quíxì‑í núú ndécú‑ndó, te sá quíxí còto ñaha tucu‑í xii‑ndo cùu‑xi xito cuu úní sá quíxì‑í, te cuìní‑í sá vǎ dándɨ̀hú‑ndó ìní‑ndó ndùcu‑ndo sá táxí‑ndó cùu xii‑í, chi ñá dɨ́ú xǐǎⁿ ndèé iní‑í chi mee‑ndo ndèé iní‑í quixi‑í. Te duha càháⁿ‑í chi nchòhó xìní‑ndó sǎ cuè tée cùu tátá sǎñaha‑güedě sá cúú‑xí cuè déhe‑güedé te ñá dɨ́ú cuè déhe‑güedé sǎñaha‑güedě sá cúú‑xí mèe‑güedé.
14 Agora irei visitá-los pela terceira vez e não serei um peso para vocês. Não quero seus bens; quero vocês. Afinal, os filhos não ajuntam riquezas para os pais. Ao contrário, são os pais que ajuntam riquezas para os filhos.
15 Te yúhú ío váha cùu iní‑í dandòñuhu‑í sá ndécú ndɨ̀hɨ‑í nàcuáa ndacu‑í chindee ñàha‑í xii‑ndo cùndecu váha‑ndo sǎ cúú‑xí Yǎ Ndiǒxí chi ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑í, te cuěi na cùu‑í sá cuèndá‑ndó, chi ío cùu iní ñáhà‑í xii‑ndo, te sá dúcáⁿ cùu iní ñáhà‑í xii‑ndo, te sànuu sá nchòhó ñá túú cùu iní ñáhá càvihi‑ndo xii‑í.
15 Por vocês, de boa vontade me desgastarei e gastarei tudo que tenho, embora pareça que, quanto mais eu os ame, menos vocês me amam.
16 Te nàha‑ndo sá ñà túú ní dàndɨhú‑í iní‑ndó nǎ taxi‑ndo cùu xii‑í, dico dava‑ndo càchí‑ndó sǎ ǐo váha ní xito‑í nàcuáa ní quide‑í nàcuáa ní dándàhú ñáhà‑í xii‑ndo.
16 Talvez reconheçam que não fui um peso para vocês, mas pensem que, mesmo assim, fui astuto e usei de artimanhas para tirar proveito de vocês.
17 Te chí càháⁿ te núu yúhú ní dándàhú ñáhà‑í xii‑ndo ndɨ̀hɨ cue tée ní tendaha‑ǐ ní quixi coto ñaha xìi‑ndo.
17 Mas como? Algum dos homens que lhes enviei se aproveitou de vocês?
18 Te ní cáháⁿ ndàhú‑í núú tě Tìtú ndɨhɨ núú ɨ̀ngá tucu tée ndècu ndɨhɨ‑o ichi Xítohó Jesucrìstú ní quixi coto ñaha‑güedě xii‑ndo. Te nchòhó cútnùní iní‑ndó sǎ tě Tìtú ñá túú ní dàndahú ñáhá‑dě xii‑ndo, te ducaⁿ chi ɨɨⁿ‑ni sàni iní‑ndɨ́ te ɨɨⁿ‑ni quìde‑ndɨ́.
18 Quando insisti com Tito para que fosse visitá-los e enviei com ele outro irmão, por acaso Tito os explorou? Não temos nós o mesmo espírito e andamos nos passos um do outro, agindo do mesmo modo?
19 Te cudana te sàni iní‑ndó sǎ sà dúhá càháⁿ‑ndɨ́ te tàunihnu‑ndɨ́ méé‑ndɨ̌, dico ñá dɨ́ú dùcaⁿ quee‑xi tnúhu càháⁿ‑ndɨ́, chi càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa tàú‑xi cáháⁿ‑ndɨ́ chi ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ Xítohó Jesucrìstú, te mee Yǎ Ndiǒxí náhá ndǎá‑gá nàcuáa ndùu tnúhu càháⁿ‑ndɨ́, te nchaa sá càháⁿ‑ndɨ́ cúú‑xí cuèndá nchòhó cue ñáyiu ío cùu iní‑ndɨ́, te càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa cundecu váha‑ndo ìchi Xítohó Jesucrìstú.
19 Talvez vocês pensem que estamos apresentando desculpas. Não é verdade. Dizemos tais coisas como servos de Cristo, tendo Deus como testemunha. Tudo que fazemos, amados, é para fortalecê-los.
20 Te ío sàni iní‑í cuèndá‑ndó chi na cuáháⁿ te òré quixi‑í quixi coto ñaha‑ǐ xii‑ndo, te ñá túú quìde‑ndo nacuáa cuu váha iní‑í, te sá dúcáⁿ te yúhú cáháⁿ‑í nàcuáa vá cúú vǎha iní‑ndó, te ducaⁿ ǐo sàni iní‑í cuèndá‑ndó chi na cuáháⁿ òré quexìo‑í te nàá‑ndó, àdi ndecu‑ndo ichi cuédú íní, àdi cudééⁿ nǔú tnáhá‑ndó, àdi ñá túú cùu ɨɨⁿnuu‑ndo ndecu‑ndo, àdi cáháⁿ cuèhé‑ndó cuèndá tnàha ñáyiu‑ndo nǔú chítú nǔú tàcá, àdi satnuhu tnaha‑ndo, àdi quide cahnu‑ndo mee‑ndo, àdi quide dusaⁿ dóho tnàha‑ndo.
20 Pois temo que, ao visitá-los, não goste daquilo que encontrarei e vocês não gostem de minha reação. Temo que encontre brigas, inveja, ira, egoísmo, calúnia, intrigas, arrogância e desordem.
21 Te ío sàni iní‑í cuèndá‑ndó chi na cuáháⁿ òré quixi‑í, te Yá Ndiǒxí cada‑gá te cucahaⁿ núù‑í sá cuèndá‑ndó, te ío ndɨ́hú iní‑í cuèndá‑ndó te núu vátá dáñá‑gǎ‑ndó nchàa sá cuèhé sá dúhá nǐ ngüíta‑ndo quìde‑ndo ndéé sanduu, te vài‑ndo ní ngüíta‑ndo dùcaⁿ quide‑ndo, chi ndècu‑ndo ichi dɨ́ɨ́ ìní te nándɨ‑gá nchaa sá cuèhé sá dúhá quìde‑ndo, te ducaⁿ ǐo ndɨ̀hú iní‑í te núu vátá dáñá‑gǎ‑ndó nchàa xíǎⁿ.
21 Sim, temo que, ao visitá-los outra vez, Deus me humilhe diante de vocês e eu venha a me entristecer porque muitos de vocês não abandonaram os pecados que cometiam no passado e não se arrependeram de sua impureza, sua imoralidade sexual e seu anseio por prazeres sensuais.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.