Marcos 10
Peñoles Mixtec NT (MIL_TBL) vs NTLH
1 Te Jèsús ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá ní yáha‑gá yucu distrìtú Jùdeá ní téhndé‑gá ndàa ɨngá xio yúte Jòrdán. Te yàcáⁿ ndécú‑gǎ ní tacá tucu cuéhé víhí ñǎyiu, te ní ngüíta‑ni tucu‑gá dánèhé ñáhá‑gǎ xií‑yu tnúhu‑gá chi ducaⁿ tnàhí quìde‑gá.
1 Jesus saiu daquele lugar e foi para a região da Judeia que fica no lado leste do rio Jordão. Uma grande multidão se ajuntou outra vez em volta dele, e ele ensinava todos, como era o seu costume.
2 Te ní quèxio ɨɨⁿ úú cue tée cùu fariséú núú ndécú Jèsús xíto ndèé ñáhá‑güedě xii‑gá nǔu nása cunduu tnúhu cáháⁿ‑gá, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Véxi‑ndɨ́ xìcáⁿ tnúhú‑ndɨ̌ núú‑n nǔu cuu daña ɨ̀ɨⁿ tée ñadɨ̀hɨ́‑dé ǎⁿ ñǎhá —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
2 Alguns fariseus , querendo conseguir uma prova contra ele, perguntaram: — De acordo com a nossa
3 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Te nchòhó, ¿nása ní cachí ndíi Moìsés cada‑ndo‑i? —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
3 Jesus respondeu com esta pergunta:
4 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Ndíi Moìsés ní cachí ndíi sá cúú dàña ɨɨⁿ tée ñadɨ̀hɨ́‑dé dìcó‑ni sá cádǔha‑dé ɨɨⁿ tutú cuáñaha‑dě, te núú tùtú‑áⁿ codo tnùní sá nǐ dáñá ñàha‑dé, te ducaⁿ te cuu daña‑dě ñadɨ̀hɨ́‑dé —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
4 Eles responderam: — Moisés permitiu ao homem dar à sua esposa um documento de divórcio e mandá-la embora.
5 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Te ducaⁿ nǐ chídó tnùní ndíi Moìsés cada‑ndo cuèndá sá ǐo sàá iní‑ndó.
5 Então Jesus disse:
6 Dico Yá Ndiǒxí cútnàhá ní cadúha‑gá ñuyíú ndɨhɨ nchaa sá ìó, chi tée ñadɨ̀hɨ́ ní cadúha‑gá.
6 Mas no começo, quando foram criadas todas as coisas, foi dito: “Deus os fez homem e mulher.
7 Te xíǎⁿ nǔu nchaa cue tée na nìhí ñadɨ̀hɨ́‑xi, te dɨ̀ɨⁿ‑ná cada‑güedé tǎtá‑güedě ndɨhɨ nǎná‑güedě, chi mee‑nǎ ñadɨ̀hɨ́‑güedé cuu cuu ndɨhɨ‑güedé.
7 Por isso o homem deixa o seu pai e a sua mãe para se unir com a sua mulher,
8 Te cue ñáyiu úú‑áⁿ ñà túú‑gǎ ndɨ́ dɨ́ɨ́ⁿ ndɨ̀ dɨ́ɨ́ⁿ yɨ̀quɨ cuñú cúǔ‑yu, chi cada iní‑ndó sǎ ɨ́ɨ́ⁿ‑nǎ yɨquɨ cùñú cúǔ‑yu.
8 e os dois se tornam uma só pessoa.” Assim, já não são duas pessoas, mas uma só.
9 Te xíǎⁿ nǔu ñá túú ndùu váha‑xi daña cuè tée ñadɨ̀hɨ́‑güedé, chi mee Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá cúú ǔú‑yu cundecú‑yu ndéé naa ndéé cuú‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
9 Portanto, que ninguém separe o que Deus uniu.
10 Te òré yɨ́hɨ́ Jèsús ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá vehe, te ní xícáⁿ tnúhú‑güedě núú‑gǎ nása ndùu tnúhu ní cáháⁿ‑gá cuèndá cue ñáyiu dàña tnaha.
10 Quando já estavam em casa, os discípulos tornaram a fazer perguntas sobre esse assunto.
11 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Te núu ɨɨⁿ tée na dàña‑dé ñadɨ̀hɨ́‑dé te naqueheⁿ‑dé ɨngá ñadɨ̀hɨ́, te ío nèhé quídé‑dě, te ɨɨⁿ‑ni cuěchi cùu‑xi ndɨhɨ cuéchi quìde tée ndèca ñadɨhɨ́ te càháⁿ ndɨhɨ‑dé ɨngá ñadɨ̀hɨ́.
11 E Jesus respondeu:
12 Te dɨu‑ni ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu tucu ñáyiu dɨ̀hɨ́ te núu na dàñá‑yu yɨɨ́‑yu te naquehéⁿ‑yu ɨngá tée, chi ɨɨⁿ‑ni cuěchi cùu‑xi sá quídě‑yu ndɨhɨ sá quídé cuè ñáyiu dɨ̀hɨ́ ndécú yɨ̀ɨ‑xi, te càháⁿ ndɨhɨ́‑yu ɨngá tée —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
12 E, se a mulher mandar o seu marido embora e casar com outro homem, ela também estará cometendo adultério.
13 Te ɨɨⁿ ǔú ñáyiu ndècá‑yu landú lǐhli cuáháⁿ núú Jèsús, chi cuìní‑yu sá téndàha ñaha‑gá xii‑güexi. Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní ngüíta‑güedé ténàá ñáhá‑güedě xií‑yu, te xǎhaⁿ‑güedě sá vǎ dúcáⁿ càdá‑yu.
13 Depois disso, algumas pessoas levaram as suas crianças a Jesus para que ele as abençoasse, mas os discípulos repreenderam aquelas pessoas.
14 Te òré ní xiní‑gá sá dúcáⁿ quìde‑güedé, te ní cudééⁿ‑gǎ núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Chí dáñá ná quìxi nahi cue landú lǐhli‑áⁿ nǔù‑í‑a te vá càdɨ́‑ndó ìchi‑güexi, chi dàtná cúú vǎha iní cue landú lǐhli‑áⁿ ducaⁿ cùu váha iní cue ñáyiu yɨ̀ndaha Yá Ndiǒxí.
14 Quando viu isso, Jesus não gostou e disse:
15 Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ nǔu vá quɨ̀ndáá iní ñáhá‑ndó dàtná quídé cuè landú lǐhli sàndáá iní ñáhá xìi‑í, te vá ndɨ̌hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii‑ndo —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
15 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: quem não receber o Reino de Deus como uma criança nunca entrará nele.
16 Te sátá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ te ní nguɨ́dèhé‑gá cue landú‑áⁿ te ní tendaha ñàha‑gá xii‑güexi, te ní xícáⁿ táhú‑gǎ núú Yǎ Ndiǒxí cuèndá‑güexi.
16 Então Jesus abraçou as crianças e as abençoou, pondo as mãos sobre elas.
17 Te òré sa ñùhu ichi Jesús caca‑gá quɨ́hɨ́ⁿ‑gá ɨngá xichi ni cùu ní quexìo cunu ɨɨⁿ tée ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá: —Yòhó Mèstrú, cùu‑n tée ío váha iní‑xi, te cuìní‑í nǔu vá cúndèe iní‑n càchí tnúhu‑n nǎ cúú sǎ cádà‑í cuèndá nduu táhù‑í cundecu‑í ndɨhɨ Yá Ndiǒxí nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
17 Quando Jesus estava saindo de viagem, um homem veio correndo, ajoelhou-se na frente dele e perguntou: — Bom Mestre, o que devo fazer para conseguir a vida eterna?
18 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —¿Te cùtnuní iní‑n nàcuáa ndùu tnúhu càháⁿ‑n sǎ yǔhú váha iní‑ǎⁿ? Chi ɨɨⁿdìi díí‑ni Yá Ndiǒxí ío váha iní‑gá.
18 Jesus respondeu:
19 Te yòhó xìní‑n nàcuáa ní cachí Yǎ Ndiǒxí cada ñáyiu, te duha ní cachí‑gá: “Nchòhó cue tée vá càháⁿ ndɨhɨ‑ndo ñàdɨhɨ́ te núu ñá dɨ́ú ñàdɨhɨ́‑ndó cùú‑yu, te ducaⁿ‑ni nchòhó cue ñáyiu dɨ̀hɨ́ tucu vá càháⁿ ndɨhɨ‑ndo těe te núu ñá dɨ́ú yɨ̀ɨ‑ndo cuu‑güedé, te vá cáhní‑ndó tnàha ñáyiu‑ndo, te ni vǎ dúhú‑ndó sǎ ndécú ndɨ̀hɨ́‑yu, te ni vǎ dácàcu‑ndo cuéchi neñùú sá cúú‑xí tnàha ñáyiu‑ndo, te ni vǎ dácuàndehnde‑ndo, te canehe‑ndo sǎ yɨ́ñùhu núú tǎtá‑ndó ndɨ̀hɨ núú nǎná‑ndó”, duha ní cachí Yǎ Ndiǒxí cada ñáyiu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
19 Você conhece os mandamentos: “Não mate, não cometa adultério, não roube, não dê falso testemunho contra ninguém, não tire nada dos outros, respeite o seu pai e a sua mãe.”
20 Te tée‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii‑gá: —Mèstrú, nchaa xíǎⁿ ní ngüíta‑í quídè‑í ndéé cútnàhá cúú làndú‑í —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
20 — Mestre, desde criança eu tenho obedecido a todos esses mandamentos! — respondeu o homem.
21 Te Jèsús ní xíndéhé ñàha váha‑gá xii‑dé, te ní cuu váha iní ñáhá‑gǎ, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —Dico cùmání ɨ̀ngá núú sǎ cádá‑n. Vitna te quɨ́hɨ́ⁿ‑n te dico‑n nchàa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑n, te díhúⁿ‑n cuǎha táhú‑n cuè ñáyiu ndàhú. Te ducaⁿ, te nduu táhú‑n nùcúndecu váha‑n nǔú ndécú Yǎ Ndiǒxí táxí tnùní‑gá, te sátá ná yǎha ducaⁿ càda‑n, te quixi‑n chìtnahá ñáhá‑n xìi‑í cuěi na ndòho‑n datná ndoho‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
21 Jesus olhou para ele com amor e disse:
22 Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ Jèsús xii‑dé te ío ní cundɨ̀yɨ́‑dé chi ío cuica‑dě, te ní xica‑dé cuánuhú‑dé.
22 Quando o homem ouviu isso, fechou a cara; e, porque era muito rico, foi embora triste.
23 Te ní ndacoto‑gá nɨ càndéé dɨ̀ñɨ‑gá, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá: —Cue ñáyiu cuica chi ío úhú quɨ́ndáá iní‑yu Yá Ndiǒxí cuèndá ndɨ́hu ndaha ñàha‑gá xií‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
23 Jesus então olhou para os seus discípulos, que estavam em volta dele, e disse:
24 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá‑áⁿ ǐo ní cuñúhu‑güedé nàcuáa ní cáháⁿ‑gá, te ní xáhaⁿ tùcu‑gá xii‑güedé: —Nchòhó cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑í càchí tnúhu tucu‑í xii‑ndo sǎ ǐo úhú quɨ́ndáá iní cue ñáyiu cuica Yǎ Ndiǒxí cuèndá ndɨ́hu ndaha ñàha‑gá xií‑yu, chi sàni iní‑yu sá ncháá sǎ ndécú ndɨ̀hɨ́‑yu dàcácu nihnu ñaha‑xi xìí‑yu núú ùhú núú ndàhú.
24 Quando ouviram isso, os discípulos ficaram espantados, mas Jesus continuou:
25 Te yáchí‑gá yáha ɨɨⁿ càméyu yaú ɨɨⁿ yɨquɨ tɨ̀cú dàcúúxí sǎ quɨ̀ndáá iní ɨɨⁿ ñáyiu cuica Yǎ Ndiǒxí cuèndá ndɨ́hu ndaha ñàha‑gá xií‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
25 É mais difícil um rico entrar no Reino de Deus do que um camelo passar pelo fundo de uma agulha.
26 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní cuñúhu vìhi‑gá‑güedé sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑gá, te ní ngüíta‑güedé xǐtnàha‑güedé: —¿Te yoo sa ndacu naníhí tàhú te núu ducaⁿ vàíⁿ? —càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
26 Quando ouviram isso, os discípulos ficaram espantadíssimos e perguntavam uns aos outros: — Então, quem é que pode se salvar?
27 Te Jèsús ní xíndéhé vǎha ñaha‑gǎ xii‑güedé, te ní xáhaⁿ‑gǎ: —Nchaa ñáyiu ñuyíú‑a chi vá ndácǔ‑yu ná cadá‑yu nàcuáa ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu, dico mee‑gǎ chi ndacu‑gá ndɨ́hu ndaha ñàha‑gá xií‑yu, chi nchaandɨ túhú sá vǎha ndàcu‑gá quídé‑gǎ —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
27 Jesus olhou para eles e disse:
28 Te té Pèlú ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá: —Nchúhú ní dándǒo‑ndɨ́ nchaandɨ túhú sá ndécú ndɨ̀hɨ‑ndɨ́ te ní tuha ñaha‑ndɨ̌ xii‑n —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
28 Aí Pedro disse: — Veja! Nós deixamos tudo e seguimos o senhor.
29 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —Na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ ncháá ñǎyiu na dàndóo vehe‑xi, àdi ñaní‑xi, cúha‑xi, tǎtá‑xi, nǎná‑xi, déhe‑xi, àdi ñuhu‑xi, te núu ducaⁿ na càdá‑yu sá cuèndá‑í ndɨhɨ sá cuèndá tnúhu‑í,
29 Jesus respondeu:
30 te ío‑gá cuéhé sǎ cuǎñaha Yǎ Ndiǒxí cundecu ndɨhɨ́‑yu, chi níhǐ‑yu vehé‑yu, ñuhú‑yu, ñaní‑yu, cúha‑yu, nǎnǎ‑yu, déhe‑yu, te ñá dɨ́ú‑ní sǎ nchàa xíǎⁿ níhǐ‑yu cundecu ndɨhɨ́‑yu, chi tnàhá nduu táhǔ‑yu cundecu ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑í nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ ná sàá nduu. Dico díhna‑gá ndoho tnahá‑yu núú ñuyíú‑a sá cuèndá‑í.
30 receberá muito mais, ainda nesta vida. Receberá cem vezes mais casas, irmãos, irmãs, mães, filhos, terras e também perseguições. E no futuro receberá a vida eterna.
31 Te dava ñáyiu cùnuu ndecu ichi Yá Ndiǒxí vitna, ñáyiu‑áⁿ sǎá nduu te vá ǐo‑gá cunùú‑yu dàtná cúnùú‑yu vitna, te dava ñáyiu nchìcúⁿ ñá túú cùnuu vitna ñáyiu‑áⁿ sǎá nduu te ío cunùú‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
31 Muitos que agora são os primeiros serão os últimos, e muitos que agora são os últimos serão os primeiros.
32 Te ñùhu Jesús ichi ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá cuásaá ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑güedé ñuú Jerusàlén, te yòdo nuu‑gá núú‑güedě cuásaá. Te cue tée‑áⁿ xǐcuñúhu‑güedé sá dúcáⁿ cuǎháⁿ‑gá ñuú Jerusàlén, te dava cue ñáyiu xǐnchícúⁿ xǐyùhú‑yu. Te ní taudɨ̀ɨⁿ‑gá ndɨ ùxúú cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní ngüíta‑gá cání‑gǎ cuèndú núú‑güedě nchaa nàcuáa yáha‑gá.
32 Jesus e os discípulos iam pela estrada, subindo para Jerusalém. Ele caminhava na frente, e os discípulos, espantados, iam atrás dele; as outras pessoas que iam com eles estavam com medo. Então Jesus chamou outra vez os discípulos para um lado e começou a falar sobre o que ia acontecer com ele. Jesus disse:
33 Te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Vitna ñùhu‑o ichi cuásaá‑ó ñùú Jerusàlén, te yàcáⁿ cuáha cuèndá ñáhá‑güedě xii yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo núú cuè tée cùu dútú cúnùu, ndɨhɨ núú cuè tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés. Te dɨu cue tée‑áⁿ cǔñaha‑güedě xii dava‑gá cue tée sá cáhní ñàha‑güedé xii‑í, te cuáha cuèndá ñáhá‑güedě xii‑í núú cuè tée ñá túú cùu cue tée isràél.
33 — Escutem! Nós estamos indo para Jerusalém, onde o
34 Te cue tée‑áⁿ cudɨ́quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑í, te caniha‑güedě ndɨhɨ ñɨɨ, te tɨú dɨɨ́ ñáhá‑güedě, te cahni ñaha‑güedě xii‑í dico nduu úní sá cùú‑í te ndoto‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
34 Estes vão zombar dele, cuspir nele, bater nele e matá-lo; mas três dias depois ele ressuscitará.
35 Te cue déhe té Zebèdeú té Jàcobó ndɨhɨ té Juàá ní quexìo‑güedé núú Jèsús, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Mèstrú, véxi‑ndɨ́ càháⁿ ndàhú‑ndɨ́ núú‑n nǔu vá cúndèe iní‑n càda‑n ɨɨⁿ sá cuìní‑ndɨ́ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
35 Depois Tiago e João, filhos de Zebedeu, chegaram perto de Jesus e disseram: — Mestre, queremos lhe pedir um favor.
36 Te Jèsús ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑gǎ: —¿Ná cúú sǎ cuìní‑ndó càda‑í‑i? —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
36 — O que vocês querem que eu faça para vocês? — perguntou Jesus.
37 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Cuìní‑ndɨ́ sá òré ná sàá nduu cùndecu‑n núú táxí tnùní‑n, te ɨɨⁿ‑ndɨ́ cunucóo‑ndɨ́ xio cùha‑n te ɨɨⁿ‑ndɨ́ cunucóo‑ndɨ́ xio dàtni‑n —cachí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
37 Eles responderam: — Quando o senhor sentar-se no trono do seu
38 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Nchòhó, ñá túú cùtnuní iní‑ndó nàcuáa ndùu sá xìcáⁿ‑ndó nǔù‑í. ¿Te náa cundee ìní‑ndó dàndoho ñaha ñáyiu xii‑ndo dàtná dandòho ñahá‑yu xii‑í, te cundee tùcu iní‑ndó càhni ñahá‑yu xii‑ndo dàtná cahni ñàhá‑yu xii‑í‑ǎⁿ? —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
38 Jesus respondeu:
39 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Cundee ìní‑ndɨ́ yáha‑ndɨ́ nchaa nàcuáa càháⁿ‑n‑ǎⁿ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá. Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Ndáá sá cúndèe iní‑ndó ndòho‑ndo nchaa nacuáa ndoho‑í, te cundee tùcu iní‑ndó càhni ñahá‑yu xii‑ndo, chi yúhú cahni ñàhá‑yu xii‑í.
39 Eles disseram: — Podemos. Então Jesus disse:
40 Dico sá dúcáⁿ cuìní‑ndó sǎ ɨ́ɨ́ⁿ‑ndó cùnucóo‑ndo xìo cuha‑í te ɨɨⁿ‑ndo cùnucóo‑ndo xìo datni‑í, te xíǎⁿ chi ñá dɨ́ú yǔhú tàú‑í cachí‑í te núu sá cúú cùnucóo‑ndo àdi sá vǎ cúú cùnucóo‑ndo, chi mee Tǎtà‑í Dútú Ndiǒxí cachí‑gá te núu ná cúú ñǎyiu nduu táhú cunucóo dɨ̀ñɨ‑í dàvá‑áⁿ —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
40 Mas eu não tenho o direito de escolher quem vai sentar à minha direita e à minha esquerda. Pois foi Deus quem preparou esses lugares e ele os dará a quem quiser.
41 Te òré ní níhí ǔxí‑gá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá tnúhu nàcuáa ndùu sá cuìní té Jàcobó ndɨhɨ ñaní‑dé té Juàá, te ní cudééⁿ‑güedě núú cuè tée úú‑áⁿ.
41 Quando os outros dez discípulos ouviram isso, começaram a ficar zangados com Tiago e João.
42 Te Jèsús ní cana‑gá nchaa cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá‑áⁿ, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Nchòhó xìní‑ndó sǎ cuè tée yɨ̀ndaha ɨɨⁿ nacióⁿ quìde‑güedé sá ǐo cùnuu‑güedé, te nchaa dava‑gá cue tée cùndɨhɨ‑güedé tnàhá‑güedé quídé‑güedě sá ǐo cùnuu‑güedé.
42 Então Jesus chamou todos para perto de si e disse:
43 Dico nchòhó chi vá dúcáⁿ càda‑ndo. Chi núu dava‑ndo cuìní‑ndó cùnuu‑ndo te xìni ñuhu‑xi cunu cuechi núú tnáhá‑ndó te vá cádá‑ndó sǎ cúnùu‑ndo.
43 Mas entre vocês não pode ser assim. Pelo contrário, quem quiser ser importante, que sirva os outros,
44 Te núu dava‑ndo cuìní‑ndó quène cáva‑ndo, te cuu‑ndo dàtná cue ñáyiu ñá túú tnàhí dàñá quee núú chíúⁿ pàtróóⁿ‑xi cunu cuechi nǔú tnáhá‑ndó.
44 e quem quiser ser o primeiro, que seja o escravo de todos.
45 Te yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo, chi ñá túú věxi‑í sá cúnú cuèchi ñáyiu núù‑í, chi véxi‑í sá cúnú cuèchi‑í núǔ‑yu. Te cuú‑í ñuyíú‑a cuèndá vàí‑yu cácu nihnu núú ùhú núú ndàhú —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
45 Porque até o
46 Te Jèsús ní quexìo‑gá ñuú Jerìcó ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní yáha‑gá ndɨhɨ‑güedé ichi xɨtɨ́ ñuú‑áⁿ, te ío cuéhé ñǎyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá cuáháⁿ te ɨɨⁿ xio yuhu ìchi sá nǐ quee xɨtɨ́ ñuú‑áⁿ núcǒo ɨɨⁿ tée cuàá nání‑dě Bartìmeú, te tǎtá‑dě nání‑dě Tìmeú, te tée‑áⁿ núcǒo‑dé yuhu ìchi‑áⁿ xìcáⁿ ndàhú‑dé.
46 Jesus e os discípulos chegaram à cidade de Jericó. Quando ele estava saindo da cidade, com os discípulos e uma grande multidão, encontrou um cego chamado Bartimeu, filho de Timeu. O cego estava sentado na beira do caminho, pedindo esmola.
47 Te tée‑áⁿ nǐ cutnùní iní‑dé sá Jèsús tée ñuú Nazàrét ñúhú‑dě ichi, te ní ngüíta‑dé níhi càháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá: —¡Jèsús, ñaní tnáhá ndǐi Dàvií, cundàhú íní ñáhá xìi‑í! —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
47 Quando ouviu alguém dizer que era Jesus de Nazaré que estava passando, o cego começou a gritar: — Jesus,
48 Te vài ñáyiu tènaá ñáhǎ‑yu xii‑dé, te xǎhǎⁿ‑yu sá ná càdɨ́‑dé yuhu‑dé dico uuⁿ‑gá níhi ní cáháⁿ‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá: —¡Jèsús, ñaní tnáhá ndǐi Dàvií cundàhú iní ñáhá xìi‑í! —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
48 Muitas pessoas o repreenderam e mandaram que ele calasse a boca, mas ele gritava ainda mais: — Filho de Davi, tenha pena de mim!
49 Te Jèsús ní ngüɨ́ñɨ́‑gá te ní xáhaⁿ‑gǎ xii cue tée ndɨhɨ‑gá: —Chí cuǎnguaca tée cuàá‑ǎⁿ candeca‑ndo‑dě quixi iha —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ. Te cue tée‑áⁿ nǐ xica‑güedé cuánguaca‑güedé tée cuàá‑áⁿ, te òré ní quexìo‑güedé núú‑dě te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé: —Ndacuɨ́ñɨ́ te vá ndɨ̀hú‑gá iní‑n, na quɨ̀hɨ́ⁿ‑ó chi càna ñaha Jesús xii‑n —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé.
49 Então Jesus parou e disse: Eles chamaram e lhe disseram: — Coragem! Levante-se porque ele está chamando você!
50 Te tée‑áⁿ nǐ xócání‑dě dóó ndíxí‑dě, te ndɨ̌hɨ‑ni ní ndacuɨ́ñɨ́‑dé te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé núú Jèsús.
50 Então Bartimeu jogou a sua capa para um lado, levantou-se depressa e foi até o lugar onde Jesus estava.
51 Te òré ní quexìo‑dé te ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑dě, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —¿Ná cuìní‑n càda ñaha‑í xii‑n‑i? —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé. Te tée cuàá‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii‑gá: —Mèstrú, cuìní‑í cada tátna‑n nǔù‑í cuèndá cundehe‑ǐ —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
51 — O que é que você quer que eu faça? — perguntou Jesus. — Mestre, eu quero ver de novo! — respondeu ele.
52 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —Cuanùhú vitna, chi sa ní ndúha núú‑n chi ní sándáá iní‑n Yǎ Ndiǒxí —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé. Te òré‑ni‑áⁿ nǐ ndúha núú‑dě te nchìcúⁿ‑dé Jèsús cuáháⁿ.
52 — Vá; você está curado porque teve fé! — afirmou Jesus. No mesmo instante, Bartimeu começou a ver de novo e foi seguindo Jesus pelo caminho.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.