Marcos 10
Peñoles Mixtec NT (MIL_TBL) vs ARC
1 Te Jèsús ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá ní yáha‑gá yucu distrìtú Jùdeá ní téhndé‑gá ndàa ɨngá xio yúte Jòrdán. Te yàcáⁿ ndécú‑gǎ ní tacá tucu cuéhé víhí ñǎyiu, te ní ngüíta‑ni tucu‑gá dánèhé ñáhá‑gǎ xií‑yu tnúhu‑gá chi ducaⁿ tnàhí quìde‑gá.
1 E, levantando-se dali, foi para o território da Judeia, além do Jordão, e a multidão se reuniu em torno dele; e tornou a ensiná-los, como tinha por costume.
2 Te ní quèxio ɨɨⁿ úú cue tée cùu fariséú núú ndécú Jèsús xíto ndèé ñáhá‑güedě xii‑gá nǔu nása cunduu tnúhu cáháⁿ‑gá, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Véxi‑ndɨ́ xìcáⁿ tnúhú‑ndɨ̌ núú‑n nǔu cuu daña ɨ̀ɨⁿ tée ñadɨ̀hɨ́‑dé ǎⁿ ñǎhá —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
2 E, aproximando-se dele os fariseus, perguntaram-lhe, tentando-o: É lícito ao homem repudiar sua mulher?
3 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Te nchòhó, ¿nása ní cachí ndíi Moìsés cada‑ndo‑i? —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
3 Mas ele, respondendo, disse-lhes: Que vos mandou Moisés?
4 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Ndíi Moìsés ní cachí ndíi sá cúú dàña ɨɨⁿ tée ñadɨ̀hɨ́‑dé dìcó‑ni sá cádǔha‑dé ɨɨⁿ tutú cuáñaha‑dě, te núú tùtú‑áⁿ codo tnùní sá nǐ dáñá ñàha‑dé, te ducaⁿ te cuu daña‑dě ñadɨ̀hɨ́‑dé —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
4 E eles disseram: Moisés permitiu escrever carta de divórcio e repudiar.
5 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Te ducaⁿ nǐ chídó tnùní ndíi Moìsés cada‑ndo cuèndá sá ǐo sàá iní‑ndó.
5 E Jesus, respondendo, disse-lhes: Pela dureza do vosso coração vos deixou ele escrito esse mandamento;
6 Dico Yá Ndiǒxí cútnàhá ní cadúha‑gá ñuyíú ndɨhɨ nchaa sá ìó, chi tée ñadɨ̀hɨ́ ní cadúha‑gá.
6 porém, desde o princípio da criação, Deus os fez macho e fêmea.
7 Te xíǎⁿ nǔu nchaa cue tée na nìhí ñadɨ̀hɨ́‑xi, te dɨ̀ɨⁿ‑ná cada‑güedé tǎtá‑güedě ndɨhɨ nǎná‑güedě, chi mee‑nǎ ñadɨ̀hɨ́‑güedé cuu cuu ndɨhɨ‑güedé.
7 Por isso, deixará o homem a seu pai e a sua mãe e unir-se-á a sua mulher.
8 Te cue ñáyiu úú‑áⁿ ñà túú‑gǎ ndɨ́ dɨ́ɨ́ⁿ ndɨ̀ dɨ́ɨ́ⁿ yɨ̀quɨ cuñú cúǔ‑yu, chi cada iní‑ndó sǎ ɨ́ɨ́ⁿ‑nǎ yɨquɨ cùñú cúǔ‑yu.
8 E serão os dois uma só carne e, assim,
9 Te xíǎⁿ nǔu ñá túú ndùu váha‑xi daña cuè tée ñadɨ̀hɨ́‑güedé, chi mee Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá cúú ǔú‑yu cundecú‑yu ndéé naa ndéé cuú‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
9 Portanto, o que Deus ajuntou, não o separe o homem.
10 Te òré yɨ́hɨ́ Jèsús ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá vehe, te ní xícáⁿ tnúhú‑güedě núú‑gǎ nása ndùu tnúhu ní cáháⁿ‑gá cuèndá cue ñáyiu dàña tnaha.
10 E em casa tornaram os discípulos a interrogá-lo acerca disso mesmo.
11 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Te núu ɨɨⁿ tée na dàña‑dé ñadɨ̀hɨ́‑dé te naqueheⁿ‑dé ɨngá ñadɨ̀hɨ́, te ío nèhé quídé‑dě, te ɨɨⁿ‑ni cuěchi cùu‑xi ndɨhɨ cuéchi quìde tée ndèca ñadɨhɨ́ te càháⁿ ndɨhɨ‑dé ɨngá ñadɨ̀hɨ́.
11 E ele lhes disse: Qualquer que deixar a sua mulher e casar com outra adultera contra ela.
12 Te dɨu‑ni ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu tucu ñáyiu dɨ̀hɨ́ te núu na dàñá‑yu yɨɨ́‑yu te naquehéⁿ‑yu ɨngá tée, chi ɨɨⁿ‑ni cuěchi cùu‑xi sá quídě‑yu ndɨhɨ sá quídé cuè ñáyiu dɨ̀hɨ́ ndécú yɨ̀ɨ‑xi, te càháⁿ ndɨhɨ́‑yu ɨngá tée —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
12 E, se a mulher deixar a seu marido e casar com outro, adultera.
13 Te ɨɨⁿ ǔú ñáyiu ndècá‑yu landú lǐhli cuáháⁿ núú Jèsús, chi cuìní‑yu sá téndàha ñaha‑gá xii‑güexi. Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní ngüíta‑güedé ténàá ñáhá‑güedě xií‑yu, te xǎhaⁿ‑güedě sá vǎ dúcáⁿ càdá‑yu.
13 E traziam-lhe crianças para que lhes tocasse, mas os discípulos repreendiam aos que lhas traziam.
14 Te òré ní xiní‑gá sá dúcáⁿ quìde‑güedé, te ní cudééⁿ‑gǎ núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Chí dáñá ná quìxi nahi cue landú lǐhli‑áⁿ nǔù‑í‑a te vá càdɨ́‑ndó ìchi‑güexi, chi dàtná cúú vǎha iní cue landú lǐhli‑áⁿ ducaⁿ cùu váha iní cue ñáyiu yɨ̀ndaha Yá Ndiǒxí.
14 Jesus, porém, vendo isso, indignou-se e disse-lhes: Deixai vir os pequeninos a mim e não os impeçais, porque dos tais é o Reino de Deus.
15 Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ nǔu vá quɨ̀ndáá iní ñáhá‑ndó dàtná quídé cuè landú lǐhli sàndáá iní ñáhá xìi‑í, te vá ndɨ̌hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii‑ndo —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
15 Em verdade vos digo que qualquer que não receber o Reino de Deus como uma criança de maneira nenhuma entrará nele.
16 Te sátá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ te ní nguɨ́dèhé‑gá cue landú‑áⁿ te ní tendaha ñàha‑gá xii‑güexi, te ní xícáⁿ táhú‑gǎ núú Yǎ Ndiǒxí cuèndá‑güexi.
16 E, tomando-as nos seus braços e impondo-lhes as mãos, as abençoou.
17 Te òré sa ñùhu ichi Jesús caca‑gá quɨ́hɨ́ⁿ‑gá ɨngá xichi ni cùu ní quexìo cunu ɨɨⁿ tée ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá: —Yòhó Mèstrú, cùu‑n tée ío váha iní‑xi, te cuìní‑í nǔu vá cúndèe iní‑n càchí tnúhu‑n nǎ cúú sǎ cádà‑í cuèndá nduu táhù‑í cundecu‑í ndɨhɨ Yá Ndiǒxí nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
17 E, pondo-se a caminho, correu para ele um homem, o qual se ajoelhou diante dele e lhe perguntou: Bom Mestre, que farei para herdar a vida eterna?
18 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —¿Te cùtnuní iní‑n nàcuáa ndùu tnúhu càháⁿ‑n sǎ yǔhú váha iní‑ǎⁿ? Chi ɨɨⁿdìi díí‑ni Yá Ndiǒxí ío váha iní‑gá.
18 E Jesus lhe disse: Por que me chamas bom? Ninguém
19 Te yòhó xìní‑n nàcuáa ní cachí Yǎ Ndiǒxí cada ñáyiu, te duha ní cachí‑gá: “Nchòhó cue tée vá càháⁿ ndɨhɨ‑ndo ñàdɨhɨ́ te núu ñá dɨ́ú ñàdɨhɨ́‑ndó cùú‑yu, te ducaⁿ‑ni nchòhó cue ñáyiu dɨ̀hɨ́ tucu vá càháⁿ ndɨhɨ‑ndo těe te núu ñá dɨ́ú yɨ̀ɨ‑ndo cuu‑güedé, te vá cáhní‑ndó tnàha ñáyiu‑ndo, te ni vǎ dúhú‑ndó sǎ ndécú ndɨ̀hɨ́‑yu, te ni vǎ dácàcu‑ndo cuéchi neñùú sá cúú‑xí tnàha ñáyiu‑ndo, te ni vǎ dácuàndehnde‑ndo, te canehe‑ndo sǎ yɨ́ñùhu núú tǎtá‑ndó ndɨ̀hɨ núú nǎná‑ndó”, duha ní cachí Yǎ Ndiǒxí cada ñáyiu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
19 Tu sabes os mandamentos: Não adulterarás; não matarás; não furtarás; não dirás falsos testemunhos; não defraudarás alguém; honra a teu pai e a
20 Te tée‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii‑gá: —Mèstrú, nchaa xíǎⁿ ní ngüíta‑í quídè‑í ndéé cútnàhá cúú làndú‑í —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
20 Ele, porém, respondendo, lhe disse: Mestre, tudo isso guardei desde a minha mocidade.
21 Te Jèsús ní xíndéhé ñàha váha‑gá xii‑dé, te ní cuu váha iní ñáhá‑gǎ, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —Dico cùmání ɨ̀ngá núú sǎ cádá‑n. Vitna te quɨ́hɨ́ⁿ‑n te dico‑n nchàa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑n, te díhúⁿ‑n cuǎha táhú‑n cuè ñáyiu ndàhú. Te ducaⁿ, te nduu táhú‑n nùcúndecu váha‑n nǔú ndécú Yǎ Ndiǒxí táxí tnùní‑gá, te sátá ná yǎha ducaⁿ càda‑n, te quixi‑n chìtnahá ñáhá‑n xìi‑í cuěi na ndòho‑n datná ndoho‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
21 E Jesus, olhando para ele, o amou e lhe disse: Falta-te uma e terás
22 Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ Jèsús xii‑dé te ío ní cundɨ̀yɨ́‑dé chi ío cuica‑dě, te ní xica‑dé cuánuhú‑dé.
22 Mas ele, contrariado com essa palavra, retirou-se triste, porque possuía muitas propriedades.
23 Te ní ndacoto‑gá nɨ càndéé dɨ̀ñɨ‑gá, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá: —Cue ñáyiu cuica chi ío úhú quɨ́ndáá iní‑yu Yá Ndiǒxí cuèndá ndɨ́hu ndaha ñàha‑gá xií‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
23 Então, Jesus, olhando ao redor, disse aos seus discípulos: Quão dificilmente entrarão no Reino de Deus os que têm riquezas!
24 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá‑áⁿ ǐo ní cuñúhu‑güedé nàcuáa ní cáháⁿ‑gá, te ní xáhaⁿ tùcu‑gá xii‑güedé: —Nchòhó cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑í càchí tnúhu tucu‑í xii‑ndo sǎ ǐo úhú quɨ́ndáá iní cue ñáyiu cuica Yǎ Ndiǒxí cuèndá ndɨ́hu ndaha ñàha‑gá xií‑yu, chi sàni iní‑yu sá ncháá sǎ ndécú ndɨ̀hɨ́‑yu dàcácu nihnu ñaha‑xi xìí‑yu núú ùhú núú ndàhú.
24 E os discípulos se admiraram destas suas palavras; mas Jesus, tornando a falar, disse-lhes: Filhos, quão difícil é, para os que confiam nas riquezas, entrar no Reino de Deus!
25 Te yáchí‑gá yáha ɨɨⁿ càméyu yaú ɨɨⁿ yɨquɨ tɨ̀cú dàcúúxí sǎ quɨ̀ndáá iní ɨɨⁿ ñáyiu cuica Yǎ Ndiǒxí cuèndá ndɨ́hu ndaha ñàha‑gá xií‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
25 É mais fácil passar um camelo pelo fundo de uma agulha do que entrar um rico no Reino de Deus.
26 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní cuñúhu vìhi‑gá‑güedé sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑gá, te ní ngüíta‑güedé xǐtnàha‑güedé: —¿Te yoo sa ndacu naníhí tàhú te núu ducaⁿ vàíⁿ? —càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
26 E eles se admiravam ainda mais, dizendo entre si: Quem poderá, pois, salvar-se?
27 Te Jèsús ní xíndéhé vǎha ñaha‑gǎ xii‑güedé, te ní xáhaⁿ‑gǎ: —Nchaa ñáyiu ñuyíú‑a chi vá ndácǔ‑yu ná cadá‑yu nàcuáa ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu, dico mee‑gǎ chi ndacu‑gá ndɨ́hu ndaha ñàha‑gá xií‑yu, chi nchaandɨ túhú sá vǎha ndàcu‑gá quídé‑gǎ —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
27 Jesus, porém, olhando para eles, disse: Para os homens todas
28 Te té Pèlú ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá: —Nchúhú ní dándǒo‑ndɨ́ nchaandɨ túhú sá ndécú ndɨ̀hɨ‑ndɨ́ te ní tuha ñaha‑ndɨ̌ xii‑n —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
28 E Pedro começou a dizer-lhe: Eis que nós tudo deixamos e te seguimos.
29 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —Na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ ncháá ñǎyiu na dàndóo vehe‑xi, àdi ñaní‑xi, cúha‑xi, tǎtá‑xi, nǎná‑xi, déhe‑xi, àdi ñuhu‑xi, te núu ducaⁿ na càdá‑yu sá cuèndá‑í ndɨhɨ sá cuèndá tnúhu‑í,
29 E Jesus, respondendo, disse: Em verdade vos digo que ninguém há, que tenha deixado casa,
30 te ío‑gá cuéhé sǎ cuǎñaha Yǎ Ndiǒxí cundecu ndɨhɨ́‑yu, chi níhǐ‑yu vehé‑yu, ñuhú‑yu, ñaní‑yu, cúha‑yu, nǎnǎ‑yu, déhe‑yu, te ñá dɨ́ú‑ní sǎ nchàa xíǎⁿ níhǐ‑yu cundecu ndɨhɨ́‑yu, chi tnàhá nduu táhǔ‑yu cundecu ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑í nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ ná sàá nduu. Dico díhna‑gá ndoho tnahá‑yu núú ñuyíú‑a sá cuèndá‑í.
30 que não receba cem vezes tanto, já neste tempo, em casas, e irmãos, e irmãs, e mães, e filhos, e campos, com perseguições, e, no século futuro, a vida eterna.
31 Te dava ñáyiu cùnuu ndecu ichi Yá Ndiǒxí vitna, ñáyiu‑áⁿ sǎá nduu te vá ǐo‑gá cunùú‑yu dàtná cúnùú‑yu vitna, te dava ñáyiu nchìcúⁿ ñá túú cùnuu vitna ñáyiu‑áⁿ sǎá nduu te ío cunùú‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
31 Porém muitos primeiros serão derradeiros, e
32 Te ñùhu Jesús ichi ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá cuásaá ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑güedé ñuú Jerusàlén, te yòdo nuu‑gá núú‑güedě cuásaá. Te cue tée‑áⁿ xǐcuñúhu‑güedé sá dúcáⁿ cuǎháⁿ‑gá ñuú Jerusàlén, te dava cue ñáyiu xǐnchícúⁿ xǐyùhú‑yu. Te ní taudɨ̀ɨⁿ‑gá ndɨ ùxúú cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní ngüíta‑gá cání‑gǎ cuèndú núú‑güedě nchaa nàcuáa yáha‑gá.
32 E iam no caminho, subindo para Jerusalém; e Jesus ia adiante deles. E eles maravilhavam-se e seguiam-no atemorizados. E, tornando a tomar consigo os doze, começou a dizer-lhes as coisas que lhe deviam sobrevir,
33 Te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Vitna ñùhu‑o ichi cuásaá‑ó ñùú Jerusàlén, te yàcáⁿ cuáha cuèndá ñáhá‑güedě xii yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo núú cuè tée cùu dútú cúnùu, ndɨhɨ núú cuè tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés. Te dɨu cue tée‑áⁿ cǔñaha‑güedě xii dava‑gá cue tée sá cáhní ñàha‑güedé xii‑í, te cuáha cuèndá ñáhá‑güedě xii‑í núú cuè tée ñá túú cùu cue tée isràél.
33 dizendo: Eis que nós subimos a Jerusalém, e o Filho do Homem será entregue aos príncipes dos sacerdotes e aos escribas, e o condenarão à morte, e o entregarão aos gentios,
34 Te cue tée‑áⁿ cudɨ́quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑í, te caniha‑güedě ndɨhɨ ñɨɨ, te tɨú dɨɨ́ ñáhá‑güedě, te cahni ñaha‑güedě xii‑í dico nduu úní sá cùú‑í te ndoto‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
34 e o escarnecerão, e açoitarão, e cuspirão nele, e o matarão; mas, ao terceiro dia, ressuscitará.
35 Te cue déhe té Zebèdeú té Jàcobó ndɨhɨ té Juàá ní quexìo‑güedé núú Jèsús, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Mèstrú, véxi‑ndɨ́ càháⁿ ndàhú‑ndɨ́ núú‑n nǔu vá cúndèe iní‑n càda‑n ɨɨⁿ sá cuìní‑ndɨ́ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
35 E aproximaram-se dele Tiago e João, filhos de Zebedeu, dizendo: Mestre, queremos que nos faças o que pedirmos.
36 Te Jèsús ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑gǎ: —¿Ná cúú sǎ cuìní‑ndó càda‑í‑i? —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
36 E ele lhes disse: Que quereis que vos faça?
37 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Cuìní‑ndɨ́ sá òré ná sàá nduu cùndecu‑n núú táxí tnùní‑n, te ɨɨⁿ‑ndɨ́ cunucóo‑ndɨ́ xio cùha‑n te ɨɨⁿ‑ndɨ́ cunucóo‑ndɨ́ xio dàtni‑n —cachí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
37 E eles lhe disseram: Concede-nos que, na tua glória, nos assentemos, um à tua direita, e outro à tua esquerda.
38 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Nchòhó, ñá túú cùtnuní iní‑ndó nàcuáa ndùu sá xìcáⁿ‑ndó nǔù‑í. ¿Te náa cundee ìní‑ndó dàndoho ñaha ñáyiu xii‑ndo dàtná dandòho ñahá‑yu xii‑í, te cundee tùcu iní‑ndó càhni ñahá‑yu xii‑ndo dàtná cahni ñàhá‑yu xii‑í‑ǎⁿ? —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
38 Mas Jesus lhes disse: Não sabeis o que pedis; podeis vós beber o cálice que eu bebo e ser batizados com o batismo com que eu sou batizado?
39 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Cundee ìní‑ndɨ́ yáha‑ndɨ́ nchaa nàcuáa càháⁿ‑n‑ǎⁿ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá. Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Ndáá sá cúndèe iní‑ndó ndòho‑ndo nchaa nacuáa ndoho‑í, te cundee tùcu iní‑ndó càhni ñahá‑yu xii‑ndo, chi yúhú cahni ñàhá‑yu xii‑í.
39 E eles lhe disseram: Podemos. Jesus, porém, disse-lhes: Em verdade vós bebereis o cálice que eu beber e sereis batizados com o batismo com que eu sou batizado,
40 Dico sá dúcáⁿ cuìní‑ndó sǎ ɨ́ɨ́ⁿ‑ndó cùnucóo‑ndo xìo cuha‑í te ɨɨⁿ‑ndo cùnucóo‑ndo xìo datni‑í, te xíǎⁿ chi ñá dɨ́ú yǔhú tàú‑í cachí‑í te núu sá cúú cùnucóo‑ndo àdi sá vǎ cúú cùnucóo‑ndo, chi mee Tǎtà‑í Dútú Ndiǒxí cachí‑gá te núu ná cúú ñǎyiu nduu táhú cunucóo dɨ̀ñɨ‑í dàvá‑áⁿ —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
40 mas o assentar-se à minha direita ou à minha esquerda não me pertence a mim concedê-lo, mas isso é para aqueles a quem está reservado.
41 Te òré ní níhí ǔxí‑gá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá tnúhu nàcuáa ndùu sá cuìní té Jàcobó ndɨhɨ ñaní‑dé té Juàá, te ní cudééⁿ‑güedě núú cuè tée úú‑áⁿ.
41 E os dez, tendo ouvido isso, começaram a indignar-se contra Tiago e João.
42 Te Jèsús ní cana‑gá nchaa cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá‑áⁿ, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Nchòhó xìní‑ndó sǎ cuè tée yɨ̀ndaha ɨɨⁿ nacióⁿ quìde‑güedé sá ǐo cùnuu‑güedé, te nchaa dava‑gá cue tée cùndɨhɨ‑güedé tnàhá‑güedé quídé‑güedě sá ǐo cùnuu‑güedé.
42 Mas Jesus, chamando-os a si, disse-lhes: Sabeis que os que julgam ser príncipes das gentes delas se assenhoreiam, e os seus grandes usam de autoridade sobre elas;
43 Dico nchòhó chi vá dúcáⁿ càda‑ndo. Chi núu dava‑ndo cuìní‑ndó cùnuu‑ndo te xìni ñuhu‑xi cunu cuechi núú tnáhá‑ndó te vá cádá‑ndó sǎ cúnùu‑ndo.
43 mas entre vós não será assim; antes, qualquer que, entre vós, quiser ser grande será vosso serviçal.
44 Te núu dava‑ndo cuìní‑ndó quène cáva‑ndo, te cuu‑ndo dàtná cue ñáyiu ñá túú tnàhí dàñá quee núú chíúⁿ pàtróóⁿ‑xi cunu cuechi nǔú tnáhá‑ndó.
44 E qualquer que, dentre vós, quiser ser o primeiro será servo de todos.
45 Te yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo, chi ñá túú věxi‑í sá cúnú cuèchi ñáyiu núù‑í, chi véxi‑í sá cúnú cuèchi‑í núǔ‑yu. Te cuú‑í ñuyíú‑a cuèndá vàí‑yu cácu nihnu núú ùhú núú ndàhú —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
45 Porque o Filho do Homem também não veio para ser servido, mas para servir e dar a sua vida em resgate de muitos.
46 Te Jèsús ní quexìo‑gá ñuú Jerìcó ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní yáha‑gá ndɨhɨ‑güedé ichi xɨtɨ́ ñuú‑áⁿ, te ío cuéhé ñǎyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá cuáháⁿ te ɨɨⁿ xio yuhu ìchi sá nǐ quee xɨtɨ́ ñuú‑áⁿ núcǒo ɨɨⁿ tée cuàá nání‑dě Bartìmeú, te tǎtá‑dě nání‑dě Tìmeú, te tée‑áⁿ núcǒo‑dé yuhu ìchi‑áⁿ xìcáⁿ ndàhú‑dé.
46 Depois, foram para Jericó. E, saindo ele de Jericó com seus discípulos e uma grande multidão, Bartimeu, o cego, filho de Timeu, estava assentado junto ao caminho, mendigando.
47 Te tée‑áⁿ nǐ cutnùní iní‑dé sá Jèsús tée ñuú Nazàrét ñúhú‑dě ichi, te ní ngüíta‑dé níhi càháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá: —¡Jèsús, ñaní tnáhá ndǐi Dàvií, cundàhú íní ñáhá xìi‑í! —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
47 E, ouvindo que era Jesus de Nazaré, começou a clamar e a dizer: Jesus, Filho de Davi, tem misericórdia de mim!
48 Te vài ñáyiu tènaá ñáhǎ‑yu xii‑dé, te xǎhǎⁿ‑yu sá ná càdɨ́‑dé yuhu‑dé dico uuⁿ‑gá níhi ní cáháⁿ‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá: —¡Jèsús, ñaní tnáhá ndǐi Dàvií cundàhú iní ñáhá xìi‑í! —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
48 E muitos o repreendiam, para que se calasse; mas ele clamava cada vez mais: Filho de Davi, tem misericórdia de mim!
49 Te Jèsús ní ngüɨ́ñɨ́‑gá te ní xáhaⁿ‑gǎ xii cue tée ndɨhɨ‑gá: —Chí cuǎnguaca tée cuàá‑ǎⁿ candeca‑ndo‑dě quixi iha —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ. Te cue tée‑áⁿ nǐ xica‑güedé cuánguaca‑güedé tée cuàá‑áⁿ, te òré ní quexìo‑güedé núú‑dě te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé: —Ndacuɨ́ñɨ́ te vá ndɨ̀hú‑gá iní‑n, na quɨ̀hɨ́ⁿ‑ó chi càna ñaha Jesús xii‑n —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé.
49 E Jesus, parando, disse que o chamassem; e chamaram o cego, dizendo-lhe: Tem bom ânimo; levanta-te, que ele te chama.
50 Te tée‑áⁿ nǐ xócání‑dě dóó ndíxí‑dě, te ndɨ̌hɨ‑ni ní ndacuɨ́ñɨ́‑dé te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé núú Jèsús.
50 E ele, lançando de si a sua capa, levantou-se e foi ter com Jesus.
51 Te òré ní quexìo‑dé te ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑dě, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —¿Ná cuìní‑n càda ñaha‑í xii‑n‑i? —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé. Te tée cuàá‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii‑gá: —Mèstrú, cuìní‑í cada tátna‑n nǔù‑í cuèndá cundehe‑ǐ —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
51 E Jesus, falando, disse-lhe: Que queres E o cego lhe disse: Mestre, que eu tenha vista.
52 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —Cuanùhú vitna, chi sa ní ndúha núú‑n chi ní sándáá iní‑n Yǎ Ndiǒxí —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé. Te òré‑ni‑áⁿ nǐ ndúha núú‑dě te nchìcúⁿ‑dé Jèsús cuáháⁿ.
52 E Jesus lhe disse: Vai, a tua fé te salvou. E logo viu, e seguiu a Jesus pelo caminho.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.