João 21
Peñoles Mixtec NT (MIL_TBL) vs ARIB
1 Te ɨngá nduu tucu xǐndecu cue tée ní xica cuu ndɨhɨ Jèsús yuhu làgúná ñuú Tìberiás, te ní sáháⁿ‑gá núú xǐndecu‑güedé‑áⁿ. Te duha ní cuu ní xiní ñáhá‑güedě xii‑gá.
1 Depois disto manifestou-se Jesus outra vez aos discípulos junto do mar de Tiberíades; e manifestou-se deste modo:
2 Te ndècu té Xǐmú, àdi Pelú chi úú dɨ̀u‑dé, ndɨhɨ té Mǎxí tée ní xóo cúñaha‑güedě Cuǎchí, ndɨhɨ té Natanàél tée ñuú Cànaá, te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi distritú Galìleá, te tnàhá ndɨ ndùú déhe té Zebèdeú, ndɨhɨ úú‑gá tucu cue tée ní xica cuu ndɨhɨ‑gá.
2 Estavam juntos Simão Pedro, Tomé, chamado Dídimo, Natanael, que era de Caná da Galiléia, os filhos de Zebedeu, e outros dois dos seus discípulos.
3 Te ní xáhaⁿ tě Pèlú xii‑güedé: —Quɨ́hɨ́ⁿ‑í quɨ́tnɨɨ‑í chácá —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé. Te ní xáhaⁿ‑güedě: —Tnàhá nchúhú canchicúⁿ ñáhá‑ndɨ̌ xii‑n quɨ̌hɨ́ⁿ tucu —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé. Te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé ní sáá‑güedé núú ndécú bàrcú, te ní quée‑güedé xɨtɨ́ bàrcú‑áⁿ cuǎháⁿ‑güedé. Te niú‑áⁿ ñǎ ní nǐhí tnàhí‑güedé chácá.
3 Disse-lhes Simão Pedro: Vou pescar. Responderam-lhe: Nós também vamos contigo. Saíram e entraram no barco; e naquela noite nada apanharam.
4 Te sa ta cùditó‑nǎ cuáháⁿ ní xiní‑güedé Jèsús yuhu làgúná, dico ñá ní cùtnuní iní‑güedé sá dɨ́ú‑gǎ.
4 Mas ao romper da manhã, Jesus se apresentou na praia; todavia os discípulos não sabiam que era ele.
5 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Cue tée cuechi, ¿ní níhí‑ndó chǎcá caxi‑o ñǎ? —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé. Te ní xáhaⁿ‑güedě: —Vědana chácá ñà túú ní nǐhí‑ndɨ̌ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
5 Disse-lhes, pois, Jesus: Filhos, não tendes nada que comer? Responderam-lhe: Não.
6 Te ní xáhaⁿ Jèsús: —Chí dáquěe ñunu‑ndo ndàa xio cuha barcú chi níhí‑ndó‑dɨ́ —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé. Te ducaⁿ nǐ quide‑güedé, te òré nátàva‑güedé ñunu xɨtɨ́ ndute, te ñá cúndèe‑gá‑güedé natava‑güedé cuèndá sá nǐ chítú chǎcá xɨtɨ́‑xi.
6 Disse-lhes ele: Lançai a rede à direita do barco, e achareis. Lançaram-na, pois, e já não a podiam puxar por causa da grande quantidade de peixes.
7 Te tée ní xica cuu ndɨhɨ‑gá tée ío cùu iní‑gá ní xáhaⁿ‑dě xii té Pèlú: —¡Dɨu Xítohó Jesucrìstú! —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑dé. Te sá nǐ tecú dóho té Pèlú sá dúcáⁿ càháⁿ‑dé nǔu ní ndɨ́únuu‑dé dóó‑dě, chi dóó sǎ yɨ́màa‑ni‑dé níhnú‑dě ní cùu. Ducaⁿ te ní nuu ndava‑dé bàrcú ní ngaunihnu‑dé ndute, te cuáháⁿ‑dé núú ndute‑áⁿ nǐ quene‑dé ndéé ñuhu yìchí.
7 Então aquele discípulo a quem Jesus amava disse a Pedro: Senhor. Quando, pois, Simão Pedro ouviu que era o Senhor, cingiu-se com a túnica, porque estava despido, e lançou-se ao mar;
8 Te dava‑gá cue tée ndɨhɨ té Pèlú dɨu‑ni cue tée ní xica cuu ndɨhɨ Jèsús ní quendóo‑güedé dàtná ɨɨⁿ cièndú‑gá mětrú te quene‑güedé yuhu ndùte. Te tàñuhu‑ni‑güedé ñunu‑güedé chitu chǎcá nǐ quene‑güedé ndéé yuhu ndùte.
8 mas os outros discípulos vieram no barquinho, puxando a rede com os peixes, porque não estavam distantes da terra senão cerca de duzentos côvados.
9 Te òré ní quene‑güedé ñuhu yìchí, te ní xiní‑güedé càyú ñuhú, te núú ñùhú‑áⁿ ñúhú ɨ̀ɨⁿ chácá ndɨhɨ ɨɨⁿ pàá.
9 Ora, ao saltarem em terra, viram ali brasas, e um peixe posto em cima delas, e pão.
10 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑güedé: —Quɨ́hɨ́ⁿ ngueheⁿ‑ndo ɨ̀ɨⁿ úú chácá quɨtɨ íchí nǐ tnɨɨ‑ndo —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
10 Disse-lhes Jesus: Trazei alguns dos peixes que agora apanhastes.
11 Núu té Pèlú ní sáháⁿ‑dé núú ndécú bàrcú, te ní quée‑dé xɨtɨ́‑xi ní cándeé‑dé ñunu ñùhu chácá táñùhu‑dé ní quene ndéé ñuhu yìchí, te chitu chǎcá náhnú, te ñùhu ɨɨⁿ ciendú údico úxí úní‑dɨ xɨtɨ́ ñunu‑áⁿ, te cuěi ducaⁿ vài‑dɨ ñuhu dico ñá ní ndǎtá ñunu‑áⁿ.
11 Entrou Simão Pedro no barco e puxou a rede para terra, cheia de cento e cinqüenta e três grandes peixes; e, apesar de serem tantos, não se rompeu a rede.
12 Te ní xáhaⁿ Jèsús: —Chí nèhé cadí iní‑ndó —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé. Dico ni ɨ̀ɨⁿ cue tée ní xica cuu ndɨhɨ‑gá‑áⁿ ñǎ ní xìcáⁿ tnúhú‑güedě núú‑gǎ nǔu yoo cùu‑gá, chi sa ní cutnùní iní‑güedé sá dɨ́ú Jèsús cúú‑gǎ.
12 Disse-lhes Jesus: Vinde, comei. Nenhum dos discípulos ousava perguntar-lhe: Quem és tu? sabendo que era o Senhor.
13 Te Jèsús ní sáháⁿ‑gá ní queheⁿ‑gá pàá ní sáñaha‑gǎ xii‑güedé caxi‑güedé, te dǎtnùní ní queheⁿ tucu‑gá chácá nǐ sáñaha‑gǎ xii‑güedé.
13 Chegou Jesus, tomou o pão e deu-lho, e semelhantemente o peixe.
14 Vitna cùu úní xito sá xìní ñáhá cue tée ní xica cuu ndɨhɨ‑gá sátá nǐ ndoto‑gá.
14 Foi esta a terceira vez que Jesus se manifestou aos seus discípulos, depois de ter ressurgido dentre os mortos.
15 Te sátá nǐ túhú cóhó‑güedě ní sadí iní‑güedé te ní xícáⁿ tnúhú Jèsús núú tě Xǐmú, àdi Pelú chi úú dɨ̀u‑dé, te xáhaⁿ‑gǎ: —Xǐmú, déhe té Jònás, ¿cùu iní‑gá‑n yǔhú dàcúúxí dàva‑gá cue tée‑a ñǎ? —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé. Te ní xáhaⁿ tě Pèlú: —Mèstrú, cùu iní ñáhà‑í, yòhó sa nàha‑n —cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá. Te ní xáhaⁿ Jèsús: —Te núu ducaⁿ, te dacàxi‑n cue mbéé lǐhli‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé. Te cue mběé‑áⁿ cúú‑güèdɨ ñáyiu cùu cuendá‑gá.
15 Depois de terem comido, perguntou Jesus a Simão Pedro: Simão Pedro: Simão, filho de João, amas-me mais do que estes? Respondeu-lhe: Sim, Senhor; tu sabes que te amo. Disse-lhe: Apascenta os meus cordeirinhos.
16 Te ní xáhaⁿ tùcu‑gá xii té Pèlú: —Xǐmú, déhe té Jònás, ¿cùu iní ñáhá‑n xìi‑í‑u? —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé. Te ní xáhaⁿ tùcu té Pèlú: —Mèstrú, cùu iní ñáhà‑í, yòhó sa nàha‑n —cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá. Te ní xáhaⁿ‑gǎ: —Te núu ducaⁿ, te coto‑n cuè mbéè‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
16 Tornou a perguntar-lhe: Simão, filho de João, amas-me? Respondeu-lhe: Sim, Senhor; tu sabes que te amo. Disse-lhe: Pastoreia as minhas ovelhas.
17 Te xito cùu uní ní xáhaⁿ tùcu‑gá xii té Pèlú: —Xǐmú, déhe té Jònás, ¿cùu iní ñáhá‑n‑ǎⁿ? —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé. Te té Pèlú ío ní cundɨ̀yɨ́‑dé sá dúcáⁿ nǐ cuu úní xito xìcáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑dě nǔu ndisa sá cúú ìní ñáhá‑dě xii‑gá, te ní xáhaⁿ‑dě: —Mèstrú, yòhó nchaa sa xìní‑n, te sa cùtnuní iní‑n sǎ cúú ìní ñáhà‑í xii‑n —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá. Te ní xáhaⁿ Jèsús: —Te núu ducaⁿ, te dacàxi‑n cue mbéè‑í.
17 Perguntou-lhe terceira vez: Simão, filho de João, amas-me? Entristeceu-se Pedro por lhe ter perguntado pela terceira vez: Amas-me? E respondeu-lhe: Senhor, tu sabes todas as coisas; tu sabes que te amo. Disse-lhe Jesus: Apascenta as minhas ovelhas.
18 Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑n sǎ cǔtnàhá cuechi‑gǎ‑n nǐ xóo ndécuǐhnu mee‑n dǒó‑n, te ní xóo quɨ́hɨ́ⁿ‑n nděni ní xóo cachí iní‑n, dico na yɨ̀ɨ‑n te dacàá‑n ndàha‑n, te ɨngá tée dacuìhnu ñaha xii‑n dóó‑n te cada yica‑dě candeca ñaha‑dě xii‑n quɨ̌hɨ́ⁿ ɨɨⁿ núú ñà túú tnàhá iní‑n —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
18 Em verdade, em verdade te digo que, quando eras mais moço, te cingias a ti mesmo, e andavas por onde querias; mas, quando fores velho, estenderás as mãos e outro te cingirá, e te levará para onde tu não queres.
19 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ Jèsús cúú‑xí sǎ nǐ dátècú tnúhu ñaha‑gǎ xii té Pèlú nàcuáa cada‑xi cuú‑dé, te ducaⁿ càda cahnu‑dé Yǎ Ndiǒxí, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —¡Canchicúⁿ ñáhá‑n xìi‑í! —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
19 Ora, isto ele disse, significando com que morte havia Pedro de glorificar a Deus. E, havendo dito isto, ordenou-lhe: Segue-me.
20 Te ní nchócótó tě Pèlú ndàa sátá‑dě, te ní xiní‑dé sá nchìcúⁿ ñáhá ɨ̀ngá tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá cuáháⁿ, tée ío cùu iní‑gá tée ní xínucóo dɨ̀ñɨ‑gá òré ní cudìni ndɨhɨ ñaha‑gá xii‑güedé, te dɨu‑ni tée‑áⁿ nǐ xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑gǎ dàvá‑áⁿ nǔu nděda càa tée cuáha cuèndá ñáhá xìi‑gá núú cuè tée cùu úhú iní ñáhá.
20 E Pedro, virando-se, viu que o seguia aquele discípulo a quem Jesus amava, o mesmo que na ceia se recostara sobre o peito de Jesus e perguntara: Senhor, quem é o que te trai?
21 Te òré ní xiní té Pèlú sá nchìcúⁿ ñáhá těe‑áⁿ, te ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú Jèsús, te xǎhaⁿ‑dě: —Mèstrú, te tée‑ǎⁿ, ¿ná cúú sǎ yǎha‑dé‑i? —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
21 Ora, vendo Pedro a este, perguntou a Jesus: Senhor, e deste que será?
22 Te ní xáhaⁿ Jèsús: —Te núu yúhú cuìní‑í sá cúndècu‑ni‑dé ndéé ná quìxi tucu‑í ñuyíú‑a, ¿te yòhó ná cuèndá‑n nǔu xìcáⁿ tnúhú‑n? Yòhó canchicúⁿ ñáhá‑ní xìi‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
22 Respondeu-lhe Jesus: Se eu quiser que ele fique até que eu venha, que tens tu com isso? Segue-me tu.
23 Te ní xinu tnúhu núú nchàa ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá sá těe‑ǎⁿ vǎ cùú‑dé. Dico Jèsús ñá túú dùcaⁿ ní xáhaⁿ‑gǎ sá vǎ cùú‑dé, chi ní xáhaⁿ‑gǎ: “Núu yúhú cuìní‑í sá těe‑ǎⁿ cundecu‑ni‑dé ndéé ná quìxi tucu‑í ñuyíú‑a, ¿te yòhó ná cuèndá‑n?”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii té Pèlú.
23 Divulgou-se, pois, entre os irmãos este dito, que aquele discípulo não havia de morrer. Jesus, porém, não disse que não morreria, mas: se eu quiser que ele fique até que eu venha, que tens tu com isso?
24 Te dɨu‑ni yúhú té Juàá tée ní sani iní‑yu sá vǎ cùú càháⁿ ndáá‑í nchaa nàcuáa ní cuu, te ducaⁿ nǐ tee‑í núú tùtú‑a, te cùtnuní iní‑ndó sǎ tnǔhu ndáá cúú‑xí.
24 Este é o discípulo que dá testemunho destas coisas e as escreveu; e sabemos que o seu testemunho é verdadeiro.
25 Te ndècu vai‑gá núú sǎ nǐ quide Jèsús. Te núu dìcó ní ngǔndee nchaandɨ túhú ñá, te váa ni te nɨhìí ñuyíú te vá tnàhá núú‑xi cundecu lìbrú, te núu dìcó ní ngǔndee nchaa. Te ducaⁿ na cùnduu. Te ío chí cádá ndèe iní‑nǎ vitna.
25 E ainda muitas outras coisas há que Jesus fez; as quais, se fossem escritas uma por uma, creio que nem ainda no mundo inteiro caberiam os livros que se escrevessem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.