João 18
Peñoles Mixtec NT (MIL_TBL) vs VC
1 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ Jèsús, te ní quee‑gá ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá cuáháⁿ‑güedé ndàa ɨngá xio yuhu yùú Cèdrón. Te yàcáⁿ cáá ɨ̀ɨⁿ lahuertá, te xɨtɨ́ lahuèrtá‑áⁿ cuǎnguɨhu Jèsús ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá.
1 Depois dessas palavras, Jesus saiu com os seus discípulos para além da torrente de Cedron, onde havia um jardim, no qual entrou com os seus discípulos.
2 Te té Jùdás déhe té Xǐmú Iscàrioté tée ní sáha cuèndá ñáhá xìi‑gá núú cuè tée cùu úhú iní ñáhá sa xìní‑dé lahuèrtá‑áⁿ chi tɨtnɨ́ xito ní sáháⁿ Jèsús ndɨhɨ‑güedé xíáⁿ.
2 Judas, o traidor, conhecia também aquele lugar, porque Jesus ia freqüentemente para lá com os seus discípulos.
3 Núu ndáá ichi xíáⁿ nǐ sáá té Jùdás ndɨhɨ vài sandadú, ndɨhɨ cue tée quìde cuendá veñúhu ní techìuⁿ ñaha cue dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée cùu fariséú. Te xǐnehe‑güedé machìtí ndɨhɨ ɨɨⁿ ǔú‑gá sá děéⁿ, te yòtnuú‑güedé lìntérná ndɨhɨ itɨ ní sáá.
3 Tomou então Judas a coorte e os guardas de serviço dos pontífices e dos fariseus, e chegaram ali com lanternas, tochas e armas.
4 Te Jèsús sa nàha‑gá nchaa nàcuáa cada ñaha‑güedě xii‑gá nǔu ní sáháⁿ tuha ñaha‑gǎ xii‑güedé, te ní xáhaⁿ‑gǎ: —¿Yoo nànducu‑ndo? —cachí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
4 Como Jesus soubesse tudo o que havia de lhe acontecer, adiantou-se e perguntou-lhes: A quem buscais?
5 Te ní xáhaⁿ‑güedě: —Jèsús tée ñuú Nazàrét nándùcu‑ndɨ́ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá. Te ní xáhaⁿ Jèsús: —Yúhú ducaⁿ nàni‑í, te náu‑í ndécú‑á te núu yúhú nándùcu‑ndo —cachí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé. Te tnàhá té Jùdás tée ní sáha cuèndá ñáhá xìi‑gá ndɨhɨ‑güedé.
5 Responderam: A Jesus de Nazaré. Sou eu, disse-lhes. {Também Judas, o traidor, estava com eles.}
6 Te òré ní xáhaⁿ Jèsús sá dɨ́ú‑gǎ cúú těe nànducu‑güedé, te ní nacaca dùma‑güedé te ní nduá‑güedé ndéé ñuhu.
6 Quando lhes disse Sou eu, recuaram e caíram por terra.
7 Te ní xícáⁿ tnúhú tùcu Jesús núú‑güedě yoo nànducu‑güedé. Te ní xáhaⁿ tùcu‑güedé sá Jèsús tée ñuú Nazàrét nándùcu‑güedé,
7 Perguntou-lhes ele, pela segunda vez: A quem buscais? Disseram: A Jesus de Nazaré.
8 núu ní xáhaⁿ‑nǎ Jèsús: —Sa ní cáháⁿ‑í sá dɨ́ú yǔhú ducaⁿ nàni‑í, te núu yúhú nándùcu‑ndo, te daña‑ndo nchàa cue tée iha na nùhú‑güedé —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
8 Replicou Jesus: Já vos disse que sou eu. Se é, pois, a mim que buscais, deixai ir estes.
9 Duha ní cuu chi ní quee ndáá‑xi nàcuáa ní cáháⁿ méé Jèsús chi ní cachí‑gá sá ncháá ñǎyiu ní sáha cuèndá ñáhá Yǎ Ndiǒxí cundecu ndɨhɨ‑gá vá cuǐta nihnú‑yu.
9 Assim se cumpriu a palavra que disse: Dos que me deste não perdi nenhum {Jo 17,12}.
10 Te té Xǐmú, àdi Pelú chi úú dɨ̀u‑dé, néhé‑dě ɨɨⁿ machìtí, te ní tava‑dé machìtí‑áⁿ ñɨɨ‑xi te ní xehndé‑dé lóho xio cùha ɨɨⁿ tée nàni Malcú ní quéndeé duuⁿ. Te tée‑áⁿ xínú cuèchi‑dé núú dǔtú cúnùu‑gá.
10 Simão Pedro, que tinha uma espada, puxou dela e feriu o servo do sumo sacerdote, decepando-lhe a orelha direita. {O servo chamava-se Malco.}
11 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii té Pèlú: —Nataxúha machìtí‑áⁿ nǔú ñúhú‑xí, chi dacuɨtɨ́í sǎ ndóhò‑í nàcuáa ní cachí Tǎtà‑í cunduu —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
11 Mas Jesus disse a Pedro: Enfia a tua espada na bainha! Não hei de beber eu o cálice que o Pai me deu?
12 Te cue sandàdú ndɨhɨ cue tée cùnuu‑gá núú‑güedě, ndɨhɨ cue tée quìde cuendá veñúhu ní tnɨɨ‑güedé Jèsús, te ní dácútú ñàha‑güedé.
12 Então a coorte, o tribuno e os guardas dos judeus prenderam Jesus e o ataram.
13 Te ndèca ñaha‑güedé xii‑gá cuáháⁿ núú ndécú tě Ànás, te té Ànás‑áⁿ cúú‑dě tǎtá ñadɨ̀hɨ́ té Caìfás. Te té Caìfás‑áⁿ nǐ cuu‑dé dútú cúnùu‑gá cuíá‑ǎⁿ.
13 Conduziram-no primeiro a Anás, por ser sogro de Caifás, que era o sumo sacerdote daquele ano.
14 Te dɨu‑ni tée‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii ñáyiu isràél sá vǎha‑gá sá ɨ́ɨ́ⁿ‑ní těe na cùú‑dé sá cuèndá‑yu nchaá‑yu.
14 Caifás fora quem dera aos judeus o conselho: Convém que um só homem morra em lugar do povo.
15 Te té Pèlú, àdi Xímú chi úú dɨ̀u‑dé, ndɨhɨ ɨngá tucu‑dé nàcuáa xìca cuu ndɨhɨ‑güedé Jèsús nchìcúⁿ ñáhá‑güedě xii‑gá cuáháⁿ. Te ɨɨⁿ tée‑áⁿ xìní tnáhá‑dě ndɨhɨ dútú cúnùu‑áⁿ nǔu nchìcúⁿ‑dé tnàhá‑dé Jèsús cuánguɨhu ndéé núú cáá vèhe tée cùnuu‑áⁿ.
15 Simão Pedro seguia Jesus, e mais outro discípulo. Este discípulo era conhecido do sumo sacerdote e entrou com Jesus no pátio da casa do sumo sacerdote,
16 Dico té Pèlú ní ndóo‑dé yuyèhe ndaa quehé, núu ní ndee tée ndɨhɨ té Pèlú‑áⁿ nǐ cáháⁿ ndɨhɨ‑dé ñaha ndèé yuyèhe, te ndèca‑dé té Pèlú cuánguɨhu.
16 porém Pedro ficou de fora, à porta. Mas o outro discípulo {que era conhecido do sumo sacerdote} saiu e falou à porteira, e esta deixou Pedro entrar.
17 Te ní xáhaⁿ ñàha ndéé yuyèhe‑áⁿ xii té Pèlú: —¿Náa ñá dɨ́ú yòhó tnàhá‑n xìca cuu ndɨhɨ‑n tée ndèca‑güedé cuánguɨhu‑a? —càchí‑aⁿ xǎhaⁿ‑aⁿ xìi‑dé. Te ní xáhaⁿ tě Pèlú: —Ñáhá, ñá túú těe‑ǎⁿ xícá cùu ndɨhɨ‑ú —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑aⁿ.
17 A porteira perguntou a Pedro: Não és acaso também tu dos discípulos desse homem? Não o sou, respondeu ele.
18 Te ío víxiⁿ quìde‑xi núu cue tée xìnu cuechi, ndɨhɨ cue tée quìde cuendá veñúhu ní dátnàhá‑güedé ñuhú, te xínutnɨ́ɨ teté‑güedé ndɨhɨ té Pèlú.
18 Os servos e os guardas acenderam um fogo, porque fazia frio, e se aqueciam. Com eles estava também Pedro, de pé, aquecendo-se.
19 Te dútú cúnùu ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú Jèsús nǔu nándɨ cùu cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te nándɨ sá dánèhé ñáhá‑gǎ xii‑güedé.
19 O sumo sacerdote indagou de Jesus acerca dos seus discípulos e da sua doutrina.
20 Te ní xáhaⁿ‑gǎ: —Yúhú càháⁿ ndodo‑í núú nchàa ñáyiu cuěi xɨtɨ́ veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu, te cuěi xɨtɨ́ nchaa dava‑gá veñúhu núú tàcá nchaa ñáyiu isràél ducaⁿ‑ni dànehé‑í‑yu, te ñá túú dàyuhu cáháⁿ‑í.
20 Jesus respondeu-lhe: Falei publicamente ao mundo. Ensinei na sinagoga e no templo, onde se reúnem os judeus, e nada falei às ocultas.
21 Núu vá càcáⁿ tnúhú‑n nǔù‑í. Cácáⁿ tnúhú nǔú nchàa ñáyiu sàcúndedóho tnúhu càháⁿ‑í, te na càháⁿ‑yu núu nása ndùu tnúhu càháⁿ‑í chi xìní‑yu —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
21 Por que me perguntas? Pergunta àqueles que ouviram o que lhes disse. Estes sabem o que ensinei.
22 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ Jèsús nǔu ɨɨⁿ tée quìde cuendá veñúhu nùtnɨ́ɨ‑dé tnàhá‑dé te ní cani‑dé ɨɨⁿ déhndé nǔú‑gǎ. Te ní xáhaⁿ‑dě: —¿Ná cuèndá ducaⁿ càháⁿ‑n nǔú dǔtú cúnùu‑i? —cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
22 A estas palavras, um dos guardas presentes deu uma bofetada em Jesus, dizendo: É assim que respondes ao sumo sacerdote?
23 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑dé: —Te núu nèhé ní cáháⁿ‑í te cáháⁿ‑n nǎsa ndùu tnúhu ní cáháⁿ‑í, te yúhú càháⁿ váha‑í te ducaⁿ càniha‑n —cachí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
23 Replicou-lhe Jesus: Se falei mal, prova-o, mas se falei bem, por que me bates?
24 Te ndùtu yoho‑ni Jesús ní dánùhú ñáhá tě Ànás xii‑gá ndaha té Caìfás dútú cúnùu‑gá.
24 {Anás enviou-o preso ao sumo sacerdote Caifás.}
25 Te té Pèlú nútnɨ̌ɨ teté‑ni‑dé, te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé: —¿Náa ñá dɨ́ú tnàhá yòhó xícá cùu ndɨhɨ tée ndèca‑ndɨ́ véxi‑ǎⁿ? —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé. Te ní xáhaⁿ tě Pèlú: —Ñáhá, ñá túú těe‑áⁿ xícá cùu ndɨhɨ‑ú —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
25 Simão Pedro estava lá se aquecendo. Perguntaram-lhe: Não és porventura, também tu, dos seus discípulos? Negou-o, dizendo: Não!
26 Te ɨɨⁿ ñaní tnáhá těe ní xehndé té Pèlú lóho‑xi‑áⁿ xínú cuèchi‑dé tnàhá‑dé núú dǔtú cúnùu. Te tée‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii té Pèlú: —¿Náa ñá dɨ́ú tnàhá‑n ndɨ̀hɨ‑n‑dé ní xiní ñáhà‑í òré ní tnɨɨ‑ndɨ́‑dé xɨtɨ́ lahuèrtá? —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑dé.
26 Disse-lhe um dos servos do sumo sacerdote, parente daquele a quem Pedro cortara a orelha: Não te vi eu com ele no horto?
27 Te té Pèlú ní xáhaⁿ tùcu‑dé sá ñà dɨ́ú‑dě, te òré‑áⁿ nǐ cana ɨɨⁿ lǐhi.
27 Mas Pedro negou-o outra vez, e imediatamente o galo cantou.
28 Te ní ndeñuhu‑güedé Jèsús vehe té Caìfás, te ndèca ñaha‑güedé xii‑gá cuáháⁿ vechìuⁿ tée cùu gobiernú. Te sa ta cùditó‑ni‑gá cuáháⁿ nǔu ñá ní cuìní cue tée isràél quɨ́hu‑güedé xɨtɨ́ vechìuⁿ tée cùu gobiernú‑áⁿ. Te núu nì quɨ́hu‑güedé vechìuⁿ‑áⁿ ñá, te vá cúú‑gǎ quɨ́hu‑güedé cudìni‑güedé vico pàscuá ní cùu chi ducaⁿ tnàhí quìde‑güedé.
28 Da casa de Caifás conduziram Jesus ao pretório. Era de manhã cedo. Mas os judeus não entraram no pretório, para não se contaminarem e poderem comer a Páscoa.
29 Núu té Pìlatú tée cùu gobiernú ní quee‑dé vechìuⁿ‑dé ní cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑dě xii‑güedé, te ní xáhaⁿ‑dě: —¿Ná cuéchi ní quide tée‑a núu ndèca‑ndo‑dé véxi? —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
29 Saiu, por isso, Pilatos para ter com eles, e perguntou: Que acusação trazeis contra este homem?
30 Te ní xáhaⁿ‑güedě: —Te núu dìcó ñá túú cuěchi‑dé‑áⁿ te vá cándèca‑ndɨ́‑dé quixi núú‑n ní cùu —cachí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé.
30 Responderam-lhe: Se este não fosse malfeitor, não o teríamos entregue a ti.
31 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pìlatú xii‑güedé: —Chí cándèca‑dé cuánùhú, te cada ndáá‑ndó cuěchi‑dé nàcuáa càa leí méé‑ndó —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé. Te ní xáhaⁿ‑güedě: —Dico nchúhú ñáyiu isràél chi ñá túú dùcaⁿ taxi tnuní lèí sá cáhní‑ndɨ̌ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé.
31 Disse, então, Pilatos: Tomai-o e julgai-o vós mesmos segundo a vossa lei. Responderam-lhe os judeus: Não nos é permitido matar ninguém.
32 Te ducaⁿ nǐ cuu chi dacuɨtɨ́í nǐ quee ndáá‑xi nàcuáa ní cáháⁿ méé Jèsús cada‑xi cuú‑gá.
32 Assim se cumpria a palavra com a qual Jesus indicou de que gênero de morte havia de morrer {Mt 20,19}.
33 Te cuándɨhu té Pìlatú vechìuⁿ‑dé, te ní cana‑dé Jèsús ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑dě: —¿Yòhó yɨ́ndàha‑n ñáyiu isràél‑ǎⁿ? —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
33 Pilatos entrou no pretório, chamou Jesus e perguntou-lhe: És tu o rei dos judeus?
34 Te ní xáhaⁿ Jèsús: —¿Te xíǎⁿ càháⁿ‑n sǎ věxi iní méé‑n, àdi ió ɨɨⁿ ñáyiu ní cachí tnúhu xii‑n cuèndá‑í? —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
34 Jesus respondeu: Dizes isso por ti mesmo, ou foram outros que to disseram de mim?
35 Te ní xáhaⁿ tě Pìlatú xii‑gá: —Ñá dɨ́ú těe isràél cúù‑í nǔu ducaⁿ cǎháⁿ‑n, chi cue ñaní tnáhá‑n cuè tée isràél ndɨhɨ cue dútú cúnùu ní taxi cuèndá ñáhá‑güedě xii‑n ìha. ¿Te ná ní quide‑n? —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
35 Disse Pilatos: Acaso sou eu judeu? A tua nação e os sumos sacerdotes entregaram-te a mim. Que fizeste?
36 Te ní xáhaⁿ Jèsús: —Ñá dɨ́ú těe ñuyíú‑a cùu‑í te ni ñà túú věxi‑í taxi tnùní‑í ñuyíú‑a, chi núu dìcó iha tàxi tnuní‑í áⁿ te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑í nàá‑güedé ndɨhɨ cue tée isràél cuèndá sá vǎ tnɨ́ɨ́ ñàha‑güedé xii‑í ní cùu, dico ñá túú věxi‑í sá táxí tnùní‑í ñuyíú‑a —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
36 Respondeu Jesus: O meu Reino não é deste mundo. Se o meu Reino fosse deste mundo, os meus súditos certamente teriam pelejado para que eu não fosse entregue aos judeus. Mas o meu Reino não é deste mundo.
37 Te ní xáhaⁿ tě Pìlatú: —¿Te tée yɨ̀ndaha ñáyiu cùu‑ó vání? —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá. Te ní xáhaⁿ Jèsús: —Te dàtná càchí‑n‑ǎⁿ yɨ̀ndaha ndisa‑í ñáyiu, chi yúhú véxi‑í ñuyíú‑a te iha ní cacu‑í te càháⁿ‑í mee‑ni tnǔhu ndáá. Te nchaa ñáyiu na cùdɨ́ɨ́ ìní‑xi tnúhu ndáá, te tedóho‑yu nchaa tnúhu càháⁿ‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
37 Perguntou-lhe então Pilatos: És, portanto, rei? Respondeu Jesus: Sim, eu sou rei. É para dar testemunho da verdade que nasci e vim ao mundo. Todo o que é da verdade ouve a minha voz.
38 Te ní xáhaⁿ tě Pìlatú: —¿Te ná cúú‑tu tnúhu ndáá‑áiⁿ? —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá. Càchí‑güedé sá cáhní‑güedě Jèsús (Mt. 27:15-31; Mr. 15:6-20; Lc. 23:13-25) Te sátá nǐ yáha ní xícáⁿ tnúhú tě Pìlatú núú Jèsús, te ní quee tucu‑dé quehé, te xǎhaⁿ‑dě xii cue tée isràél: —Ñá túú nǎ cuéchi tée‑a.
38 Disse-lhe Pilatos: Que é a verdade?... Falando isso, saiu de novo, foi ter com os judeus e disse-lhes: Não acho nele crime algum.
39 Te váha‑ni chi ducaⁿ tnàhí quìde nchohó sá ndɨ̀ tnahá nduu vìco pascuá cuìní‑ndó sǎ dácǎcu‑í ɨɨⁿ tée yɨ̀hɨ vecaá. Te núu cuìní‑ndó te na dàcácu‑í tée yɨ̀ndaha ñaha xii‑ndo —cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
39 Mas é costume entre vós que pela Páscoa vos solte um preso. Quereis, pois, que vos solte o rei dos judeus?
40 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé, núu nchaa‑güedé níhi ní cáháⁿ‑güedé, te xǎhaⁿ‑güedě: —¡Vá dácǎcu‑n těe‑áⁿ, té Barràbás dàcácu‑n! —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé. Te té Barràbás‑áⁿ nǐ cuu‑dé ɨɨⁿ ñadúhú.
40 Então todos gritaram novamente e disseram: Não! A este não! Mas a Barrabás! {Barrabás era um salteador.}
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.