Lucas 15
Nuevo Testamento en mixteco (MIBNT) vs ARC
1 Te tāca tée cástútú xúhun renta jiín táca gá tēe cásáha cuēchi, ni quecoo de nuū Jesús jeē cuni sōho de jnūhun cáhán yā.
1 E chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Te tāca tée grupo fariseo jiín tée cástéén tutu ley Yaā Dios, ni cacahān de sɨquɨ̄ yā:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Te ni cahān yā jnūhun yátá yáha jíín de:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 ¿Ndé ɨɨn ró núu névāha ró ɨɨn ciento lanchi, te núu scuíta ró ɨɨn tɨ, te á tu stóo ró cúūn xico xahūn cuūn gā tɨ̄ yucu, te quinanducú ró quɨtɨ ní sana ún ndé nanihīn rō tɨ̄?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e não vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Te núu ni nanihīn rō tɨ̄, te coso sūcun ró tɨ̄, te cusɨɨ̄ ni rō.
5 E, achando-a, a põe sobre seus ombros, cheio de júbilo;
6 Te núu ni ndee rō vehe ró, te nastútú ró tācá amigo rō jiín ñáyuu yúcu yajni jíín ró, te cahān rō jiín i: Na cúsɨɨ̄ ni yō, chi ni nanihīn rī lanchi ri jeē ní sana. Achi rō.
6 e, chegando à sua casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque perdida.
7 Te cáhán rī jiín ró jeē suni súcuan cúu nde andɨvɨ́. Chi cúsɨɨ̄ gā ni yā jiín ɨɨn ñayuu iyó cuéchi núu nacani ni i jeē stóo i cuēchi i, vēsú jiín cúūn xico xahūn cuūn ñayuu iyó ndáā jeē tuá jíni ñúhún nacani ni i.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ’Te núu ɨɨn ñahan névāha ña uxī peso cāa, te núu scuíta ña ɨɨn, ¿á tu nastɨ́ɨn ña lámpara te nastáa ña vehe, te nanducú yúcún ña nde nanihīn ña?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até
9 Te núu ni nanihīn ña, te nastútú ña tācá amiga ña jíín ñáyuu yúcu yajni jíín ña, te cahān ña jíín i: Na cúsɨɨ̄ ni yō, chi ni nanihīn rī xūhun jéē ni scuíta ri. Achí ña.
9 E, achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Te cáhán rī jiín ró jeē suni súcuan cúsɨɨ̄ ni tācá ndajéhé Yaā Dios sɨquɨ̄ ɨɨn ñayuu iyó cuéchi núu nacani ni i jeē stóo i cuēchi i. Achí yá.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Te ni cahān gā yā:
11 E disse:
12 Te tēe suchí gá ni cahān i jíín tátá i: Tátā, tahú sáva ní ndajníñu ní, te cuāha ní sava cuu tahū ná, áchí i. Te ni tahú sáva de tahū ndɨndúú i.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que por eles a fazenda.
13 Te ni cuu jecu‑ni quɨvɨ̄, te tēe suchí gá un ní stutú ndɨhɨ i ndajníñu i. Te ni quenda i cuahān i ɨɨn ñuu jicá. Te yūcuan ní snáā i tahū i, chi ni jexīn cāhá i.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua e ali desperdiçou a sua fazenda, vivendo dissolutamente.
14 Te ná ni ndɨhɨ ni jexīn i, te ni quee ɨɨn jnamā xeén ini ñuu ún, te ni quejéé cúmanī jeē cáji i.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Yūcuán na te cuanducú jníñu i nuū ɨɨn tēe ñuu ún. Te ni tají de i cuahān i rancho de jeē cóto i quɨnɨ̄ de.
15 E foi e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Te cúní i caji i vēsú soō ndúchi jeē cáyeji quɨnɨ̄ ún, návāha ndutú chíji i. Te ni ɨɨn ñayuu tú na vé jéhe nuū i.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Yūcuán na te ni quejéé i nácani ni i: Tāca mozo casájniñu vehe tátá rī, íyó cuéhē staā cáyeji i. Te ruhū chi jíí rī sōco yāhá.
17 E, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Na quínuhun rī nuū tatá rī, te cahān rī jiín de: Tátā, ni sáha ná cuéchi nuū Yaā Dios jiín núū maá ní.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti.
19 Vijna te nasūu gá tēe vāha cúu ná jéē cónaní ná sēhe ní. Te cuāha ní jnúhun cuu ná nájnūhun ɨɨn mozo ni, achi rī.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus trabalhadores.
20 Yūcuán na te ni naquihin i ichi cuanuhun i vehe tátá i.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Yūcuán na te ni cahān i jíín de: Tátā, ni sáha ná cuéchi nuū Yaā Dios jiín núū maá ní. Vijna te nasūu gá tēe vāha cúu ná jéē cónaní ná sēhe ní. Achí i.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Te máá tátá i chi sa ni cahān de jíín táca mozo de: Cuáquihin sahma váha ga te chuhun ró i. Te chuhun ró ɨɨn xehyu ndaha i, te chihi ró ndíjēn jehē i.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão e sandálias nos pés,
23 Te quiquīhin ró becerro xéhen, te cahni rō tɨ̄ na cáji yō, chi sáha yó vico.
23 e trazei o bezerro cevado, e matai-
24 Chi sēhe yɨɨ́ rí yáha, nájnūhun je ni jihī i, te ni natecu i. Chi tu ní jíní rī ndé chi ní jéhēn i, te ni ndee i, áchí de. Te ni caquejéé de cásáha de vico.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 ’Te sūchi jévāha, íne i nde rancho, te vēndiji i, te ni cuyajni i yatā véhe. Te ni jini i jeē cúu yaa te cájita jéhé ñáyuu.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e, quando veio e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Te ni cana i ɨɨn mozo, te ni cajnūhún i na vé cúu jeē cúu.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Te ni cachi mozo un núū i: Ni ndee ñani rō, te tátá rō ni jehni de becerro xéhen, chi ni ndee vāha i nuū de, áchí mozo.
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Yūcuán na te ni quɨtɨ̄ ni sūchi jévāha, te tu ní cúní i ndɨ̄vɨ i. Te ni quenda tátá i, te ni cahān ndahú de jíín i jeē na ndɨ́vɨ i.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. E, saindo o pai, instava com ele.
29 Te ni cahān i jíín tátá i: Níní sáha ná jniñu ndácu ní, te tu cúnīhni cuɨtɨ ni na núū ní. Te tu jéhe ní vēsú ɨɨn lítú núū ná, jeē sáha ná vico caji na jíín táca amigo na.
29 Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo
30 Te ni ndee sēhe ní yáha jeē ni jéxīn cāhá i xūhun ní jíín táca ñahan. Te ni jehni ní becerro xéhen caji i, áchí i jíín tátá i.
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou a tua fazenda com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Yūcuán na te ni cahān de jíín i: Séhē, róhó chi níní ndéé ró jiín rí, te ndɨhɨ jeē névāha ri chi suni cuenta maá ró cúu.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas
32 Te vijna chi íyó váha jeē sáha yó vico te cusɨɨ̄ ni yō. Chi ñani rō yāhá, nájnūhun ni jihī i, te ni natecu i. Chi tu ní jíní yō ndé chi ní jéhēn i, te ni ndee i, áchí de. Achí yá.
32 Mas era justo alegrarmo- porque este teu irmão estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.