Atos 22
Nuevo Testamento en mixteco (MIBNT) vs VC
1 Ndɨhɨ níhín jeē cácuu ní jnáhan ñuu yō jiín ndɨhɨ níhín jeē cácujéhnu ní núū ñúū yō, cuni sōho ní jnúhun cahān na jéhē maá ná, achí de.
1 Irmãos e pais, ouvi o que vos tenho a dizer em minha defesa.
2 Te ni cajini sōho i jeē cahán Pablo yuhu hebreo jeē cúu yuhu ñúū i, te víhyá gā ni cacunahín i. Te ni cahān Pablo:
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, escutaram-no com a maior atenção.
3 Máá ná cúu jnáhan ñuu yō hebreo, te ni cacu ná ini ñuu Tarso ndañúū Cilicia. Te ini ñuu Jerusalén yāha ní jehnu ná, te ni cutūhva ná núū Gamaliel, te ni steén de nuū ná ndɨhɨ sɨquɨ̄ ley jeē ni jéhe ya nuū jií yō. Te nde jiín ini jiín ánuá na ní nducú ndéyɨ́ ná squícu ná súcuan nuū Yaā Dios, nájnūhun cásáha máá ní vijna.
3 Continuou ele: Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade, instruí-me aos pés de Gamaliel, em toda a observância da lei de nossos pais, partidário entusiasta da causa de Deus como todos vós também o sois no dia de hoje.
4 Te ni jito xeēn na ñáyuu cácandíje i jnūhun Jesús te nde cuní na jéē na cúū ndɨhɨ i núú. Chi cúu tēe cúu ñahan ni jnɨɨ ná ni chuhun ná vecāa.
4 Eu persegui de morte essa doutrina, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres.
5 Te sutū cujéhnu ga jiín táca tée jéhnu cándīso jníñu nuū ñúū yō, cácuu de testigo jeē súcuan ni sáha ná, te suni máá de ni cajēhe de tɨjnɨ carta cuahān na jíín jéē cuáha na núū tāca jnáhan yó cáyūcú ñuu Damasco. Chi cuahān ná ñuu un jéē jnɨɨ ná ñáyuu cácandíje i Jesús te quindeca ná i ñuu Jerusalén yāha, návāha ndoho i núú.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos anciãos me são testemunhas. E foi deles que também recebi cartas para os irmãos de Damasco, para onde me dirigi, com o fim de prender os que lá se achassem e trazê-los a Jerusalém, para que fossem castigados.
6 ’Te ni quihin ná ichi cuahān ná, te cuacuyajni ná ñuu Damasco, te nájnūhun caxū cúu. Te ichi ándɨvɨ́ ní quiji ɨɨn nduva ní ndindēé ndaxín núū ná.
6 Ora, estando eu a caminho, e aproximando-me de Damasco, pelo meio-dia, de repente me cercou uma forte luz do céu.
7 Te ni cotúú‑ni ná núū ñúhun, te ni jini sōho ná ɨɨn jnūhun cáhán jiín ná: Saulo, Saulo, ¿najehē jíto xeēn rō ruhū? achí.
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Yūcuán na te ni cahān ná: ¿Na nihín cúu jeē cahán, Tátā? achí ná. Te ni cahān yā jiín ná: Máá rí cúu Jesús jeē ní jehnu ñuu Nazaret, te jeē jíto xeēn rō ñayuu cácandíje i ruhū cúu jeē jíto xeēn rō ruhū, achí yá.
8 Eu repliquei: Quem és tu, Senhor? A voz me disse: Eu sou Jesus de Nazaré, a quem tu persegues.
9 Te tēe cuangoo jíín ná ni cajini ndije de jeē ndíndēé, te ni cayūhú de, te tu ní cájini sōho de ndese ni cahān yā jiín ná.
9 Os meus companheiros viram a luz, mas não ouviram a voz de quem falava.
10 Yūcuán na te ni cahān ná: Tátā, ¿na vé cuní ni jéē sáha ná? áchí ná. Te ni cahān maá Jítoho yō jiín ná: Ndocuɨñɨ̄ te quihīn rō ñuu Damasco, te yūcuan íyó ɨɨn tēe jeē cachi nuū rō na vé cúu jeē cánuú sáha ró, áchí yá jiín ná.
10 Então eu disse: Senhor, que devo fazer? E o Senhor me respondeu: Levanta-te, vai a Damasco e lá te será dito tudo o que deves fazer.
11 Te jeē ní ndindēé un ní sacuáá núū ná, te tēe cuangoo jíín ná un ní cajnɨɨ de ndaha ná cuángoo de jíín ná ní jinūcoo ná ndé ñuu Damasco.
11 Como eu não pudesse ver por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos meus companheiros, cheguei a Damasco.
12 ’Te yūcuan ní condee ɨɨn tēe nání Ananías, te tāca jnáhan yó hebreo yūcuan cácahān jeē tée vāha cúu Ananías, chi vāha squícu de ley jeē ni jéhe ya nuū Moisés.
12 Um certo Ananias, homem piedoso e observador da lei, muito bem conceituado entre todos os judeus daquela cidade,
13 Te ni quee tēe un núū néne ná, te ni cahān de jíín ná: Hermano Saulo, na ndúndijin tɨnūu ní, achí de. Te ni ndundijin‑ni tɨnūu ná, te ni jito ná núū de.
13 veio ter comigo e disse-me: Irmão Saulo, recobra a tua vista. Naquela mesma hora pude enxergá-lo.
14 Te ni cahān Ananías: Máá Yáā Dios tāca jíí yō, je ni nacāji ya nihín návāha cuni ní na vé cuní yā jeē sáha ní, te coto ní núū maá Cristo, Yaā ndaā, te cuni sōho ni jnúhun jeē cahán yā.
14 Continuou ele: O Deus de nossos pais te predestinou para que conhecesses a sua vontade, visses o Justo e ouvisses a palavra da sua boca,
15 Te nacani ní jnúhun ya nuū ndɨvii ñayuu tāca jéē ní jito ní jíín jéē ní jini sōho ní.
15 pois lhe serás, diante de todos os homens, testemunha das coisas que tens visto e ouvido.
16 Ma cúhuun ni ni núu súcuan. Ndocuɨñɨ̄ ní, te cuandute ní te cahān ndahú ní jiín máá Jítoho yō, návāha nacate ya anuá ni núū cuéchi, áchí de jíín ná.
16 E agora, por que tardas? Levanta-te. Recebe o batismo e purifica-te dos teus pecados, invocando o seu nome.
17 ’Te ni nandió cóo na ní ndee ná ñuu Jerusalén. Te jícán tahú na ini templo, te ni sáha máá Jítoho yō jeē ní jito ndijin ná.
17 Voltei para Jerusalém e, orando no templo, fui arrebatado em êxtase.
18 Te ni jini na núū yā ni cahān yā jiín ná: Yachī quenda ró ñuu Jerusalén yāhá, chi ma cuatáhú ñáyuu yáha jéē nácani ró jnúhun ri nuū i, áchí yá.
18 E vi Jesus que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Te ni cahān na jíín yá: Tuú, chi cuatáhú i, Tátā, chi je cájini i jeē ni quɨ́vɨ ná ndɨjnahan vehe iī sinagoga ni jnɨɨ ná táca ñáyuu cácandíje i níhín, te ni cani ná i, te ni chuhun ná i vecāa.
19 Eu repliquei: Senhor, eles sabem que eu encarcerava e açoitava com varas nas sinagogas os que crêem em ti.
20 Te je cájini i jeē quɨvɨ̄ ní cajehni i Esteban, tēe ni nacani cájí jnúhun ní, suni ni indichi na yúcuan, te ni jejnúhún ná jeē na cúū de, chi ni condito ná sahma tēe ni cajehni Esteban, áchí ná jiín yá.
20 E quando se derramou o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu estava presente, consentia nisso e guardava os mantos dos que o matavam.
21 Te ni cahān yā jiín ná: Cuáhán, chi máá rí tají rí rohó quíhīn jicá ró nde nuū ñáyuu tācá nación jeē tu cájini i jnūhun ri, achí yá jiín ná. Achí Pablo.
21 Mas ele me respondeu: Vai, porque eu te enviarei para longe, às nações...
22 Te tāca ñáyuu ún vāha‑ni ni cajini sōho i te nde jnūhun sandɨ̄hɨ yáha jéē ní tají yá de nuū ñáyuu tāca gá nación. Yūcuán na te ni cacuvaā i, te ni cacahān jee i:
22 Haviam-no escutado até essa palavra. Então levantaram a voz: Tira do mundo esse homem! Não é digno de viver!
23 Te súcuan cácana jee i, te ni cascándoó i tɨcāchí i, te ni cascánda i tɨcachā. Te súcuan cástéén i jeē cáquɨtɨ̄ xeēn ni i.
23 Como vociferassem, arrojassem de si as vestes e lançassem pó ao ar,
24 Te ni ndacu general jniñu jeē na quɨ́vɨ Pablo ini cuartel, te ni cahān de jeē na stíchí soldado Pablo nde jiín cuarta ñɨɨ, návāha cujnúní ni general na sɨquɨ̄ cúu jeē ní candonda ñayuu un sɨ́quɨ̄ de.
24 o tribuno mandou recolhê-lo à cidadela, açoitá-lo e submetê-lo a torturas, para saber por que causa clamavam assim contra ele.
25 Te ni cajihni de Pablo návāha súcuan te cani de. Te ni cahān Pablo jiín capitán jeē índichi tūhva:
25 Quando o iam amarrando com a correia, Paulo perguntou a um centurião que estava presente: É permitido açoitar um cidadão romano que nem sequer foi julgado?
26 Te ni jini sōho capitán jnūhun yáha, te ni jecahān jiín general:
26 Ao ouvir isso, o centurião foi ter com o tribuno e avisou-o: Que vais fazer? Este homem é cidadão romano.
27 Yūcuán na te ni jinū general nuū Pablo, te ni cajnūhún de:
27 Veio o tribuno e perguntou-lhe: Dize-me, és romano? Sim, respondeu-lhe.
28 Te ni cahān general:
28 O tribuno replicou: Eu adquiri este direito de cidadão por grande soma de dinheiro. Paulo respondeu: Pois eu o sou de nascimento.
29 Yūcuán na te tāca tée jeē cácuni cani Pablo nuú, ni cacujiyo‑ni cuangoo, te suni nde general ni yūhú de, chi ni stɨ́vɨ de jeē ní jihni de Pablo, chi tu íyó váha sáha súcuan jíín séhe nación Roma.
29 Apartaram-se então dele os que iam torturá-lo. O tribuno alarmou-se porque o mandara acorrentar, sendo ele um cidadão romano.
30 Te ɨnga quɨvɨ̄ un cúní general cundaā vāha ni de na sɨquɨ̄ cúu jeē ní candonda tēe hebreo sɨquɨ̄ Pablo. Te ni ndají de cadena jeē nuhní Pablo, te ni ndacu de jniñu ni cacutútú táca sútū cácujéhnu jíín táca tée cásáha junta cujéhnu ga, te ni quenehen de Pablo, te ni jeni de nuū tée ni candutútú un.
30 No dia seguinte, querendo saber com mais exatidão de que os judeus o acusavam, soltou-o e ordenou que se reunissem os sumos sacerdotes e todo o Grande Conselho. Trouxe Paulo e o mandou comparecer diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.