Atos 15
Nuevo Testamento en mixteco (MIBNT) vs NTLH
1 Yūcuán na te jecu tēe Judea ni quijicoo de ñuu Antioquía, te ni castéén de nuū tācá hermano jeē núu tu sáha i circuncidar, nájnūhun cáhán ley jeē ni jéhe ya nuū Moisés, te tú na modo cācu i.
1 Alguns homens foram da região da Judeia para a cidade de Antioquia e começaram a ensinar aos irmãos que eles não poderiam ser salvos se não fossem circuncidados , como manda a Lei de Moisés.
2 Te Pablo jiín Bernabé ni catejnáhan de jíín tée ún, te tu ní cúndaā. Te jeē yúcuan ní candajnūhún de jeē quíngoo Pablo jiín Bernabé jiín jecu gā tēe cácandíje un ndé ñuu Jerusalén, te yūcuán ndajnūhún de sɨquɨ̄ jnúhun yáha jíín tée cácuu apóstol jiín tée jéhnu cándīso jníñu nuū ñáyuu cácandíje yūcuán.
2 Paulo e Barnabé não concordaram e tiveram uma discussão muito forte com eles a respeito disso. Aí foi resolvido que Paulo e Barnabé e mais alguns irmãos fossem para Jerusalém, a fim de estudar esse assunto com os apóstolos e os presbíteros da igreja.
3 Te ñayuu cácandíje un ní canachuhun íchí i de. Te ni cayāha de ichi Fenicia jiín Samaria, te cánacani de jnūhun jeē suni ñayuu tāca gá nación jeē tu ní cájini i jnūhun ya, ni castóo i jniñu jeē tu íyó ndáā te ni cacandíje i Yaā Dios. Te yōhyo ni cacusɨɨ̄ ni tācá hermano jeē ní canihīn de jnūhun jeē súcuan ni cacandíje ñayuu ún.
3 Então a igreja de Antioquia mandou que eles fossem. Eles passaram pelas regiões da Fenícia e da Samaria, contando como os não judeus estavam se convertendo a Deus. E todos os irmãos ficaram muito alegres com essa notícia.
4 Te ni najinūcoo de ñuu Jerusalén, te ñayuu cácandíje yūcuan jíín tée apóstol jiín tée jéhnu cándīso jníñu nuū ñáyuu un, ní cacusɨɨ̄ ni de jeē ní najinūcoo jnáhan de ún. Te Pablo jiín Bernabé ni canacani de tāca jnúhun ndese cuehē jeē váha ni sáha ya sɨquɨ̄ jníñu jeē ní canacani de jnūhun ya.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram recebidos pela igreja, pelos apóstolos e pelos presbíteros e lhes contaram tudo o que Deus havia feito por meio deles.
5 Te sava tēe grupo fariseo jeē cácandíje ni candocuɨñɨ̄ te ni cacahān:
5 Mas alguns membros do partido dos fariseus que também haviam crido se levantaram e disseram: — Os não judeus têm de ser circuncidados e têm de obedecer à Lei de Moisés.
6 Te tāca tée apóstol jiín táca tée jéhnu cándīso jníñu nuū ñáyuu cácandíje, ni candutútú de junta návāha ndajnūhún de te sándaā de sɨquɨ̄ jnúhun yáha.
6 Então os apóstolos e os presbíteros se reuniram para estudar o assunto.
7 Te tācá de ni cacahān de ndese cájeni ni de. Yūcuán na te ni ndocuɨñɨ̄ Pedro, te ni cahān de:
7 Depois de muita discussão, Pedro se levantou e disse: — Meus irmãos, vocês sabem que há muito tempo Deus me escolheu entre vocês para anunciar o
8 Te Yaā Dios chi jíní yā ndese cáa ánuá ndɨhɨ ñayuu, te ni steén yā jeē jetáhú yá i, chi suni ni jēhe ya Espíritu Santo nuū i jíjnáhan i, nájnūhun ni jēhe ya nuū maá yó.
8 E Deus, que conhece o coração de todos, mostrou que aceita os não judeus, pois deu o Espírito Santo também a eles, assim como tinha dado a nós.
9 Te ɨnuú‑ni sáha ya jiín yó jiín máá i, chi sɨquɨ̄ jeē suni ni cacandíje i jnūhun jeē jnáma ya i, te jeē yúcuan ní sándoo ya anuá i nuū tāca cuéchi i.
9 Deus não fez nenhuma diferença entre nós e eles; ele perdoou os pecados deles porque eles creram.
10 Te vijna ¿naun cácuni ní ndacu ní jniñu jeē na squícu i ley un? Chi tu nújnahan ni Yaā Dios jeē súcuan. Chi cácuni ní tee ní jniñu yɨɨ́ yáha sɨ́quɨ̄ ñáyuu cácandíje ún, te ni tāca jíí yō tu ní cácundeyɨ́ de squícu de, te ni máá yó.
10 Então por que é que vocês estão querendo pôr Deus à prova, colocando uma carga nas costas dos que agora estão crendo? E essa carga nem nós nem os nossos antepassados pudemos carregar.
11 Chi sa suhva cácandíje yó jéē jnáma ya yohó súcuan‑ni sɨquɨ̄ jeē yóhyo vāha ni maá Jítoho yō Jesús jiín yó, te suni súcuan‑ni jnáma ya maá i, nasūu sɨ́quɨ̄ jeē squícu i ley un, áchí de.
11 Pelo contrário, por meio da graça do Senhor Jesus, nós, judeus, cremos e somos salvos do mesmo modo que os não judeus.
12 Yūcuán na te tēe cuehē un ní cacuu nayúú de, te ni cajini nahín de jnūhun cácahān Bernabé jiín Pablo. Chi ni cacastūhún de jeē ni jéhe ya poder jeē ní casáha de tācá jniñu jéhnu jeē steén jeē cujéhnu ya, ni cajito ñayuu tācá nación jeē tu cájini i jnūhun ya.
12 Então todos os que estavam ali ficaram calados e escutaram Barnabé e Paulo contarem todos os milagres e maravilhas que Deus tinha feito por meio deles entre os não judeus.
13 Te nuū ni jínu ni cacahān Pablo jiín Bernabé, te ni cahān Jacobo:
13 Quando eles terminaram de falar, Tiago disse: — Meus irmãos, escutem!
14 Ni nacani Simón Pedro jnūhun ndese ni quejéé nuú jniñu jeē jnáma Yaā Dios ñayuu tācá nación jeē tu cájini i jnūhun ya, chi suni mēhñu máá i nácāji ya ñayuu jeē ndúu i ñayuu maá yá.
14 Simão acabou de explicar como Deus primeiro mostrou o seu cuidado pelos não judeus, escolhendo do meio deles um povo que seria dele.
15 Te quíjnáhan jnūhun ni cahān de yāha jíín jnúhun ni catee tēe ni canacani jnūhun Yaā Dios nde jenahán jeē yosó núū tútu iī:
15 As palavras dos profetas estão bem de acordo com isso, pois as Escrituras Sagradas dizem:
16 Achí Yáā Dios:
16 “Depois disso eu voltarei — diz o Senhor — e construirei de novo o reino de Davi, que é como uma casa que caiu. Juntarei de novo os pedaços dela e tornarei a levantá-la.
17 Súcuan sáha ri návāha tāca gá ñayuu na nánducú i ruhū
17 Assim todas as outras pessoas, todos os outros povos que eu chamei para serem meus, vão procurar conhecer o Senhor. Assim diz o Senhor,
18 Súcuan cáhán maá Jítoho yō, te nde jenahán ní steén yā jnūhun yáha núū ñáyuu.
18 que anunciou essas coisas desde os tempos antigos.”
19 ’Jeē yúcuan jéni ni na jéē ñáyuu tāca gá nación jeē ní castóo i jniñu jeē tu íyó ndáā te ni cacandíje i máá Yáā Dios, ma stáhān yō i jeē ndácu yó jniñu jeē squícu i ley Moisés.
19 E Tiago continuou: — A minha opinião é esta: eu acho que não devemos atrapalhar os não judeus que estão se convertendo a Deus.
20 Chi sa suhva na tée yó carta quihīn nuū i jeē ma cáji i ndeyu jeē ni sócō nuū ídolo, te ma cáca jnéní i, te ma cáji i cūñu quɨtɨ jeē jihí jeē tu jétɨ nɨñɨ̄ tɨ̄, te ni ma cáji i nɨñɨ̄.
20 Penso que devemos escrever a eles uma carta, dizendo que não comam a carne de animais que foram oferecidos em sacrifício aos ídolos, que não pratiquem imoralidade sexual, que não comam a carne de nenhum animal que tenha sido estrangulado e que não comam sangue.
21 Jnūhun yáha‑ni tee yó quíhīn nuū i nájnūhun je cástéén nde jenahán. Chi nde jenahán je íyó tée cástéén jnūhun ley jeē ni jéhe ya nuū Moisés, te ndɨjnahan quɨvɨ̄ ndétātu cácahu de ley un ini vehe iī sinagoga tācá ñuu, áchí Jacobo.
21 Pois, desde os tempos antigos, a Lei de Moisés tem sido lida todos os sábados nas sinagogas , e as suas palavras são anunciadas em todas as cidades.
22 Yūcuán na te tēe apóstol, jiín tée jéhnu cándīso jníñu, jíín ndɨvii ñayuu cácandíje, ni cacundaā ni de jeē nácāji de tēe quingoo jíín Pablo jiín Bernabé nde ñuu Antioquía. Te tēe ni canacāji de un cácuu Silas jiín Judas, te ɨnga sɨhvɨ́ de cúu Barsabás. Te cándīso jníñu de nuū tācá hermano cácandíje.
22 Então os apóstolos e os presbíteros , com o apoio de toda a igreja, resolveram escolher entre eles alguns homens e mandá-los para Antioquia com Paulo e Barnabé. Os escolhidos foram Judas, chamado Barsabás, e Silas. Esses dois homens eram muito respeitados pelos membros da igreja.
23 Te ni cajendēca de carta jeē cahán suhva:
23 E mandaram por eles a seguinte carta: “Nós, os apóstolos e os presbíteros, irmãos de vocês, mandamos saudações aos nossos irmãos não judeus que vivem em Antioquia e na
24 Ni cajini jnūhun ná jéē ní quendacoo sava jnáhan ná yáha ní jengoo nuū ní, te jíín jnúhun jeē ní cacahān de te ni casáha jeē ní canacani ndasɨ́ ni ní, te ni cacuxií ni ní, chi cándacu de jniñu jeē sáha ní circuncidar jiín jéē squícu ní jniñu cáhán ley jenahán jéē ni jéhe ya nuū Moisés. Te nasūu sáña ní cátají tée un jéē jeé de nuū ní.
24 “Soubemos que alguns do nosso grupo foram até aí e disseram coisas que criaram problemas para vocês. Porém não foi com a nossa autorização que eles fizeram isso.
25 Jeē yúcuan ní cajeni ni ná, te ɨnuú‑ni ni cacundaā ni ná, te ni nacāji ná tée cuajēcoo nuū ni jíín úū hermano yō jeē maní yō jiín, cúu Bernabé jiín Pablo.
25 Portanto, nós todos resolvemos, sem nenhum voto contra, escolher alguns homens e mandá-los a vocês. Eles vão com os nossos queridos irmãos Barnabé e Paulo,
26 Te ndɨndúú de je ni catana de máá de nuū jnúndóho vēsú na cúū de jeē sɨquɨ́ jnūhun Jitoho yō Jesucristo.
26 que têm arriscado a sua vida a serviço do nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Núu súcuan te cátají ná Judas jiín Silas jeē nuū ní, te suni nájnūhun cáhán carta yáha suni súcuan castūhún de nuū ni jíjnáhan ní.
27 Estamos enviando, então, Judas e Silas para falarem pessoalmente com vocês sobre estas coisas que estamos escrevendo.
28 Chi máá Espíritu Santo ni steén yā ɨɨn modo jeē ní cacundaā ni na jéē ma tée ná táca jniñu yɨɨ́ ley Moisés sɨquɨ̄ ní, chi máá‑ni jniñu yáha jéē cánuú gá:
28 Porque o Espírito Santo e nós mesmos resolvemos não pôr nenhuma carga sobre vocês, a não ser estas proibições que são, de fato, necessárias:
29 Ma cáji ni táca jéē ní casocō nuū ídolo, ni ma cáji ni nɨ́ñɨ̄ ni quɨtɨ jeē jihí jeē tu jétɨ nɨñɨ̄ tɨ̄, te ma cáca jnéní ní. Te vāha squícu ní núu tuá sáha ní táca jéē yáha. Súcuan na cóo te sándeyɨ́ ni ní, áchí carta.
29 não comam a carne de nenhum animal que tenha sido oferecido em sacrifício aos ídolos; não comam o sangue nem a carne de nenhum animal que tenha sido estrangulado; e não pratiquem imoralidade sexual. Vocês agirão muito bem se não fizerem essas coisas. Saúde a todos!”
30 Yūcuán na te tēe quingoo un cuángoo de nde ñuu Antioquía. Te ni cacana de xinī ñáyuu cácandíje ni candutútú de junta, te ni cajēhe de carta un núū i.
30 Então mandaram que os quatro partissem, e eles foram para Antioquia. Lá reuniram os cristãos e entregaram a carta.
31 Te ni cacahu i, te ni candusɨɨ̄ ni i jeē ni níhīn i jnūhun ndeyɨ́ ni nuū carta ún.
31 Quando estes a leram, ficaram muito alegres com as palavras de ânimo que havia nela.
32 Te suni tēe cánacani jnūhun Yaā Dios cácuu Judas jiín Silas, te jíín cuéhē jnūhun ni cacahān de te ni candundeyɨ́ ni tācá hermano un, te ni cahije ga ni i jíín jnúhun ya.
32 Judas e Silas, que eram profetas , falaram muito com os irmãos, dando-lhes assim ânimo e força.
33 Te ni coyūcú de yūcuán jecu quɨvɨ̄. Yūcuán na te hermano yúcuan ní canacuatáhú i nuū de jeē quinuhun de nuū tée jeē ní catají de.
33 Eles passaram algum tempo ali, e depois os irmãos, fazendo votos de boa viagem, os mandaram de volta para aqueles que os tinham enviado.
34 Te Silas ni nujnahan ni de ni quendōo de yūcuán.
34 [Porém Silas achou melhor ficar ali.]
35 Te suni ni caquendōo Pablo jiín Bernabé ñuu Antioquía, te máá de jíín sava ga tēe ni castéén de te ni canacani de jnūhun vāha máá Jítoho yō.
35 Mas Paulo e Barnabé ficaram algum tempo em Antioquia. Eles e muitos outros cristãos ensinavam e anunciavam a palavra do Senhor. A segunda viagem missionária de Paulo
36 Te ni cuu ga quɨvɨ̄, te ni cahān Pablo jiín Bernabé:
36 Algum tempo depois, Paulo disse a Barnabé: — Vamos voltar e visitar os irmãos em todas as cidades onde já anunciamos a palavra do Senhor. Vamos ver se eles estão bem.
37 Te Juan jeē suni nání de Marcos, cúní Bernabé jeē quihín tēe un jíín de.
37 Barnabé queria levar João Marcos.
38 Te tu ní cúní Pablo jeē quihín tēe un jíín de, chi nde Panfilia ni cusɨ́ɨn Marcos nuū Pablo jiín Bernabé, chi tuá ni chindéé ñáhán de ndɨndúú tée un sɨ́quɨ̄ jníñu ya nde saá.
38 Porém Paulo não queria, pois Marcos não tinha ficado com eles até o fim da primeira viagem missionária, mas os havia deixado na província da Panfília.
39 Te nahán ní candajnūhun Pablo jiín Bernabé, te tu ní cácundaā ni de sɨquɨ̄ Marcos, te ni cacusɨ́ɨn de. Te Bernabé ni jeca de Marcos, te ni quɨ̄vɨcoo de barco cuangoo de nde Chipre, ñuhun jeē íne sɨ́ɨn nuū ndúte.
39 Por isso eles tiveram uma discussão tão forte, que se separaram. Barnabé levou João Marcos consigo e embarcou para a ilha de Chipre,
40 Te Pablo ni nacāji de Silas quihīn jiín de. Te tācá hermano cácandíje ni cajicān tahú de nuū maá Jítoho yō jeē sɨquɨ̄ jeē váha ni yā te na chíndéé ñáhán yá Pablo. Te cuahān Silas jiín Pablo.
40 enquanto que Paulo escolheu Silas e seguiu viagem, depois que os irmãos o entregaram aos cuidados do Senhor.
41 Te ni cajica cuu de nɨ́ɨ́ Siria jiín Cilicia. Te tāca grupo ñayuu cácandíje ni cahije ga ni i jíín jnúhun ya ni casáha de.
41 E Paulo atravessou a província da Síria e a região da Cilícia, dando força às igrejas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.