Lucas 16

Ta lə Lubə Kunmindɨ kɨ́ Sigɨ (MGE) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Jeju idə njéndó né-je liə ɓəy panè: Dingəm kɨ́ njènékingə káre bè, ɔw kɨ̀ njèkoo go né-je liə nɔ̰ɔ̰. Dow-je dꞌidə-é ꞌpanè: «Njèkoo go né-je lə-i lé, isɨ tində né-je lə-i sane.»
1 Jesus disse também a seus discípulos: Havia um homem rico que tinha um administrador. Este lhe foi denunciado de ter dissipado os seus bens.
2 Beɓa ḛ ɓa-é pa siə panè: «Ta ri ɓá dow-je ꞌpa dɔ-i-tɨ ɓá mꞌoo mꞌoo tin wa? I lé, ꞌa to njèkoo go né-je lə-m al ngá, ə́ né-je kɨ́ mꞌin̰ə ji-i-tɨ kadɨ oo go-é lé ꞌɔr go-é adɨ mꞌoo.»
2 Ele chamou o administrador e lhe disse: Que é que ouço dizer de ti? Presta contas da tua administração, pois já não poderás administrar meus bens.
3 Njèkoo go né-je lé, pa mḛḛ-é-tɨ panè: «ꞌƁa-m ɔr kullə koo go né-je liə ji-m-tɨ kinlé, ri ɓá mꞌa ra wa? Kadɨ mꞌra kullə ndɔr wa? Tɔ́gɨ-m à kasɨ al. Kadɨ mꞌkɔy né wa? Rɔ-m sɔl-m.»
3 O administrador refletiu então consigo: Que farei, visto que meu patrão me tira o emprego? Lavrar a terra? Não o posso. Mendigar? Tenho vergonha.
4 Ḛ panè: «Mꞌgə né kɨ́ mꞌa ra kadɨ lokɨ ꞌɓa-m ɔr-m kullə koo go né-je-tɨ liə rəmə, dow-je dꞌuwə-m-né kɨ rɔ-dé-tɨ mḛḛ kəy-je-tɨ lə-dé.»
4 Já sei o que fazer, para que haja quem me receba em sua casa, quando eu for despedido do emprego.
5 Beɓa dow-je kɨ́ kurə lə ꞌɓa-é tò dɔ-dé-tɨ lé, ḛ ɓa-dé adɨ ree rɔ-é-tɨ káre-káre. Ə dəjɨ ḛ kɨ́ dɔsa̰y panè: «Kurə lə ꞌɓa-m tò dɔ-i-tɨ asɨ kandangɨ wa?»
5 Chamou, pois, separadamente a cada um dos devedores de seu patrão e perguntou ao primeiro: Quanto deves a meu patrão?
6 Ə ḛ ilə-é-tɨ panè: «Kurə ubɨ liə tò dɔ-m-tɨ gùm ɓu.» Rəmə njèkoo go né-je lé, idə-é panè: «ꞌTaa mbete kurə lə-i, ꞌisɨ nangɨ kalangɨ ə ꞌndàngɨ ubɨ gùm kɔrmḭ.»
6 Ele respondeu: Cem medidas de azeite. Disse-lhe: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve: cinqüenta.
7 Go-tɨ, ḛ dəjɨ ḛ kɨ́ rangɨ panè: «Kurə lə ꞌɓa-m to dɔ-i-tɨ asɨ kandangɨ wa?» Ḛ ilə-é-tɨ panè: «Kurə ko liə tò dɔ-m-tɨ suwal ɓu.» Rəmə njèkoo go né-je lé panè: «ꞌTaa mbete kurə lə-i ə ndàngɨ ko suwal kɔrjinà̰y joo.»
7 Depois perguntou ao outro: Tu, quanto deves? Respondeu: Cem medidas de trigo. Disse-lhe o administrador: Toma os teus papéis e escreve: oitenta.
8 Beɓa Jeju panè: «Njèkoo go né-je kɨ́ njèra né kɨ́ njururu al kinlé, ꞌɓa-é pitɨ-é kdɔ to kɨ́ ḛ to njèkəmtutɨ.» Jeju ilə dɔ-tɨ panè: «Dow-je kɨ́ njéra né kdɔ kaglo kɨ́ ngɔsnè kinlé, dꞌində kəmtutɨ n̰a̰ kɨ́ rɔ madɨ-dé-je-tɨ tɔ̀y dow-je kɨ́ dꞌisɨ lo kɨ́ ndógɨ-tɨ lə Lubə.»
8 E o proprietário admirou a astúcia do administrador, porque os filhos deste mundo são mais prudentes do que os filhos da luz no trato com seus semelhantes.
9 Yən, adɨ mꞌidə-si rəsɨ: «Né-je kɨ́ ingəi kɨ̀ kəm rəbɨ-je kɨ́ njururu al kinlé, uwəi-né nam kdɔ kadɨ lokɨ né ree goto ji-si-tɨ kàrè rəmə, nam-si-je kinlé dꞌuwə-si kɨ rɔ-dé-tɨ lo kisɨ-je-tɨ kɨ́ tò sartagangɨ.
9 Eu vos digo: fazei-vos amigos com a riqueza injusta, para que, no dia em que ela vos faltar, eles vos recebam nos tabernáculos eternos.
10 Dow kɨ́ ra né kɨ́ tɔgrɔ-tɨ mḛḛ né-je-tɨ kɨ́ ndḛ bè lé, ḛ ra né kɨ́ tɔgrɔ-tɨ mḛḛ né-tɨ kɨ́ boy tɔ. Dow kɨ́ ra né kɨ́ njururu al mḛḛ né-je-tɨ kɨ́ ndḛ bè lé, ḛ ra né kɨ́ njururu al mḛḛ né-tɨ kɨ́ boy tɔ.»
10 Aquele que é fiel nas coisas pequenas será também fiel nas coisas grandes. E quem é injusto nas coisas pequenas, sê-lo-á também nas grandes.
11 Beɓa mḛḛ nékingə-je-tɨ kɨ́ ingəi kɨ̀ kəm rəbɨ-je kɨ́ njururu al kin ya kinə ꞌrai-né né kɨ́ tɔgrɔ-tɨ al lé, ná̰ ɓá à kin̰ə nékingə kɨ́ tɔgrɔ-tɨ mḛḛ ji-si-tɨ wa?
11 Se, pois, não tiverdes sido fiéis nas riquezas injustas, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Ə kinə dow kɨ́ rangɨ in̰ə né liə ji-si-tɨ ɓá ꞌrai-né né kɨ̀ gangɨ-é al lé, né kɨ́ tokɨ ꞌlə-si ya kàrè ná̰ ɓá à kin̰ə mḛḛ ji-si-tɨ wa?
12 E se não fostes fiéis no alheio, quem vos dará o que é vosso?
13 Ngonnjèkullə kɨ́ à kasɨ ra kullə kadɨ dow-je joo ya goto. Kdɔtalə à kɔsɨ ta ḛ kɨ́ káre ə à ndigɨ ḛ kɨ́ káre; al kàrè, à nam kɨ̀ ḛ kɨ́ káre ə à nədɨ ḛ kɨ́ káre. Adɨ a kasi kori Lubə kɨ̀ là natɨ joo kdɔ ra kullə kadɨ-dé al.
13 Nenhum servo pode servir a dois senhores: ou há de odiar a um e amar o outro, ou há de aderir a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e ao dinheiro.
14 Lokɨ Parisi-je kɨ́ ꞌto mꞌoy yo là-je, dꞌoo ta-je kin lay bè rəmə, ꞌsɔkɨ Jeju.
14 Ora, ouviam tudo isto os fariseus, que eram avarentos, e zombavam dele.
15 Beɓa Jeju idə-dé panè: «Sə̰i lé, takəm dow-je-tɨ rəmə, ꞌrai rɔ-si tokɨ dow-je kɨ́ njéra né kɨ́ njururu bè, ngà Lubə gə mḛḛ-si gɔw. Kdɔtalə né kɨ́ dow-je ɓá dꞌoo kɨ né kɨ́ asɨ gakɨ lé, takəm Lubə-tɨ rəmə, to nékɔbɨ.»
15 Jesus disse-lhes: Vós procurais parecer justos aos olhos dos homens, mas Deus vos conhece os corações; pois o que é elevado aos olhos dos homens é abominável aos olhos de Deus.
16 Ndukun-je lə Moiyijɨ, kɨ̀ mbete-je lə njépata-je kɨ́ ta Lubə-tɨ ya ra kullə sar ree tḛḛ dɔ Ja̰-tɨ kɨ́ njèra dow-je batḛm. Ə kḭ dɔ Ja̰-tɨ sar tḛḛ ɓone kin ya tokɨ kilə mbḛ kɔ̰ɓe lə Lubə ə ná̰-ná̰ ya ndur dɔ rɔ-é-tɨ kdɔ kadɨ nꞌɔw-tɨ.
16 A lei e os profetas duraram até João. Desde então é anunciado o Reino de Deus, e cada um faz violência para aí entrar.
17 Ngà kadɨ dɔra̰, kɨ̀ dɔnangɨ goto lé, to né kɨ́ lo-é ɔ̰̀ al itə ndajɨ mbete kɨ́ káre bè kɨ́ kadɨ bujuru mḛḛ mbete ndukun-tɨ lə Lubə.
17 Mais facilmente, porém, passará o céu e a terra do que se perderá uma só letra da lei.
18 Ná̰-ná̰ kɨ́ tubə ne-é ə taa dené kɨ́ rangɨ lé, ra kaya, ɓá dow kɨ́ taa dené kɨ́ ngɔbɨ-é tubə-é kàrè ra kaya ya tɔ.
18 Todo o que abandonar sua mulher e casar com outra, comete adultério; e quem se casar com a mulher rejeitada, comete adultério também.
19 Ndɔ káre bè, Jeju pa ta kɨ̀ gosta panè: Dingəm káre bè, isɨ nɔ̰ɔ̰ to njènékingə, ɔɔ kubɨ-je kɨ́ kər yə̀l-yə̀l kɨ́ là-é n̰a̰-n̰a̰ rəm, ndɔ̰y ngilingɨ-ngilingɨ ə ndɔ-é ndɔ-é ya ḛ uso né-je kɨ́ majɨ-majɨ ra-né rɔnəl.
19 Havia um homem rico que se vestia de púrpura e linho finíssimo, e que todos os dias se banqueteava e se regalava.
20 Beɓa njèndoo kɨ́ ri-é lə Lajar kɨ́ to dow kɨ́ rɔ-é lay ya to dò basrangɨ kɨ́ tò yəkɨ-yəkɨ, tò nangɨ takəy-tɨ lə njènékingə lé.
20 Havia também um mendigo, por nome Lázaro, todo coberto de chagas, que estava deitado à porta do rico.
21 Ə ḛ ndigɨ kadɨ nꞌuso n̰ɔ̰-n̰ɔ̰ né-je kɨ́ tusɨ nangɨ gin tablə-tɨ lə njènékingə kinlé ya, rəmə bisɨ-je yó ɓá ꞌree tɔ̰n ta dò-je liə-liə.
21 Ele avidamente desejava matar a fome com as migalhas que caíam da mesa do rico... Até os cães iam lamber-lhe as chagas.
22 Ndɔ káre bè, njèndoo kinlé oy ə malayka-je dꞌun-é dꞌɔw siə wur-wur mbɔ́ Abrakam-tɨ. Njènékingə lé ree oy tɔ, adɨ dow-je ꞌdubɨ-é.
22 Ora, aconteceu morrer o mendigo e ser levado pelos anjos ao seio de Abraão. Morreu também o rico e foi sepultado.
23 Lokɨ ḛ a̰ lo kɨ́ koó-tɨ dan kɔ̰̀-tɨ ngá ɓá un kəm-é oo lo əbɨ nṵ rəmə, oo kɨ́ Lajar isɨ wur-wur mbɔ́ Abrakam-tɨ lé,
23 E estando ele nos tormentos do inferno, levantou os olhos e viu, ao longe, Abraão e Lázaro no seu seio.
24 ḛ ilə bɔbɨ ndi-é nangɨ panè: «Bɔbɨ-m Abrakam, ꞌoo kəmtondoo lə-m, ə ꞌulə Lajar adɨ ɔw ulə ta ngon ji-é kəm man-tɨ ə ree ilə ta-m-tɨ n̰ɔ̰m-né mindɨ-m, nè mꞌa̰ mꞌingə kɔ̰̀ dan pər-tɨ kɨ́ ɔ̰̀ bilɨm-bilɨm.»
24 Gritou, então: - Pai Abraão, compadece-te de mim e manda Lázaro que molhe em água a ponta de seu dedo, a fim de me refrescar a língua, pois sou cruelmente atormentado nestas chamas.
25 Abrakam ilə-é-tɨ panè: «Ngon-m, ꞌadɨ mḛḛ-i ole dɔ-tɨ, kɨ́ ndɔkɨ i oy-né al ɓəy lé, i isɨ dan majɨ-tɨ, ngà Lajar ɓá dangɨ-tɨ ra-é. Ə kɨ́ ngɔsnè-tɨ kinlé, ḛ ingə mḛḛ sɔl, ngà i ɓá ꞌa̰ dan kɔ̰̀-tɨ tɔ.
25 Abraão, porém, replicou: - Filho, lembra-te de que recebeste teus bens em vida, mas Lázaro, males; por isso ele agora aqui é consolado, mas tu estás em tormento.
26 Rəm ɓá, mbunə̰-ji jḛ sə-si-je lé, boleɓe kɨ́ sɔ̰y-é goto ya tò-tɨ, kdɔ kadɨ dow-je kɨ́ lé, dꞌa ndigɨ kḭ rɔ-ji-tɨ nè kɔw rɔ-si-tɨ kàrè, jè lo-é dum-dé rəm, ɓá kadɨ dow ḭ rɔ-si-tɨ nṵ ree rɔ-ji-tɨ nè al rəm tɔ.»
26 Além de tudo, há entre nós e vós um grande abismo, de maneira que, os que querem passar daqui para vós, não o podem, nem os de lá passar para cá.
27 Njènékingə lé panè: «Bɔbɨ-m Abrakam, lé tò bè kàrè, mꞌdəjɨ-i kadɨ ꞌulə Lajar adɨ-é ɔw mḛḛ kəy-tɨ lə bɔbɨ-m.
27 O rico disse: - Rogo-te então, pai, que mandes Lázaro à casa de meu pai, pois tenho cinco irmãos,
28 Kdɔtalə ngankɔ̰-m-je mḭ dꞌisɨ nɔ̰ɔ̰ ə́ ꞌadɨ-é ɔw ndəjɨ-dé, kadɨ dḛ rəmə, ꞌree lo kɔ̰̀-tɨ kin al ngá.»
28 para lhes testemunhar, que não aconteça virem também eles parar neste lugar de tormentos.
29 Abrakam ilə-é-tɨ panè: «Ndukun-je lə Moiyijɨ, kɨ̀ ta-je lə njépata-je kɨ́ ta Lubə-tɨ tò nɔ̰ɔ̰, ə́ kadɨ dꞌində mbi-dé dꞌoo-né.»
29 Abraão respondeu: - Eles lá têm Moisés e os profetas; ouçam-nos!
30 Ḛ ilə-é-tɨ panè: «Bè al, Bɔbɨ-m Abrakam, kinə dow ḭ rɔ dow-je-tɨ kɨ́ dꞌoy ɓá ɔw idə-dé ta lé, dꞌa kin̰ə panjiyə-dé-je kɨ́ majɨ al kɔgɨ.»
30 O rico replicou: - Não, pai Abraão; mas se for a eles algum dos mortos, arrepender-se-ão.
31 Ngà Abrakam idə-é panè: «Kinə dꞌində mbi-dé dꞌoo-né ndukun-je lə Moiyijɨ-je, kɨ̀ ta-je lə njépata-je kɨ́ ta Lubə-tɨ al lé, ta kɨ́ dow kɨ́ tɔsɨ ndəl ində lo tḛḛ ya idə-dé kàrè à kuwə-dé kɨ̀ ta al ya tɔ.»
31 Abraão respondeu-lhe: - Se não ouvirem a Moisés e aos profetas, tampouco se deixarão convencer, ainda que ressuscite algum dos mortos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.