2 Coríntios 7
Ta lə Lubə Kunmindɨ kɨ́ Sigɨ (MGE) vs NAA
1 Sə̰i kɨ́ mꞌində-si dan kəm-m-tɨ, tò kɨ́ kunmindɨ-je kɨ́ bè kin tò kdɔ-ji kinlé ɓá kadɨ jꞌtɔri-né né-je kɨ́ tò n̰ḛ kɨ́ tò rɔ-ji-tɨ, kɨ̀ tagɨr-tɨ lə-ji, ə jꞌsangi kadɨ jꞌtəli dow-je kɨ́ jꞌaai njay kɨ̀ ndɔ-je lay mḛḛ ɓəl Lubə-tɨ.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Indəi-ji dan kəm-si-tɨ! Jḛ jꞌra né kɨ́ majɨ al kɨ̀ dow al rəm, jꞌtujɨ né lə dow al rəm, ɓá jꞌədɨ dow jꞌtaa né liə al rəm.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Mꞌpa ta kin bè kdɔ kilə-né ta dɔ-si-tɨ al, kdɔtalə lé mꞌpa kete mꞌpanè: Kisɨ-ji kəm əse koy-ji kàrè, sə̰i ꞌtoi kɨ́ dan kəm-ji-tɨ.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Mḛḛ-m nda ka̰y dɔ-si-tɨ rəm, mꞌɔsɨ gajɨ rɔ-m n̰a̰ kdɔ ta lə-si rəm, mḛḛ-m usɨ nangɨ pɔ̰́-pɔ̰́ rəm, dan kɔ̰̀-je-tɨ lay kɨ́ jꞌingə kin ya kàrè, rɔ-m nəl-m n̰a̰ rəm.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Kdɔ lokɨ jꞌree jꞌtḛḛ dɔnangɨ Maseduwan-tɨ lé, kəm lo ya kàrè jꞌingə taa-né koo sḛ al; kɔ̰̀-je tḛḛ dɔ-ji-tɨ kɨ̀ kəm rəbɨ-je kɨ́ gay-gay; rɔ ḭ kɨ ndaa-tɨ ree kɨ dɔ-ji-tɨ ə mḛḛ-ji isɨ ɓəl tɔ.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Ngà Lubə kɨ́ to njèsɔl mḛḛ dow-je kɨ́ né ɔr tɔ́gɨ-dé lé ɓá sɔl mḛḛ-ji kɨ̀ takul ree lə Titɨ;
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 ree liə kin par ɓá sɔl mḛḛ-ji al, ngà sɔl kɨ́ sə̰i ꞌsɔli mḛḛ-é kin kàrè sɔl mḛḛ-ji tɔ; Titɨ lé, ree ɔr-ji poy ɓo koo-m kɨ́ ra-si n̰a̰ kin rəm, nɔ̰-je lə-si rəm, ɓá ta kɨ́ ɔ̰̀ mḛḛ-si kdɔ ta lə-m rəm, adɨ rɔnəl lə-m al dɔ lo.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Kinə mbete kɨ́ ndɔkɨ mꞌndàngɨ mꞌadɨ-si kinlé, ra adɨ mḛḛkɔ̰̀ ra-si kàrè, mꞌa ndingə rɔ-m dɔ-tɨ al. Ə lé mꞌndingə rɔ-m dɔ-tɨ kàrè – Ma̰ mꞌoo kɨ́ mbete kinlé ra adɨ mḛḛkɔ̰̀ ra-si dɔkaglo kɨ́ sḛ bè –
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 kɨ́ nè kinlé, rɔ-m nəl-m, kdɔ mḛḛkɔ̰̀ lə-si kin al, ngà kdɔtalə mḛḛkɔ̰̀ lə-si lé, ra adɨ in̰əi panjiyə-si-je kɨ́ majɨ al kɔgɨ; kdɔ to mḛḛkɔ̰̀ kɨ́ Lubə ndigɨ, ɓɨ né kɨ́ majɨ al káre ya kàrè jḛ jꞌra sə-si al.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Kdɔtalə mḛḛkɔ̰̀ kɨ́ Lubə ndigɨ lé, to mḛḛkɔ̰̀ kɨ́ ɔw kɨ̀ dow adɨ in̰ə panjiyə-é kɨ́ majal kɔgɨ ə ajɨ-né, adɨ to mḛḛkɔ̰̀ kɨ́ dow ndingə rɔ-é dɔ-tɨ al, ngà mḛḛkɔ̰̀ lə dow-je kɨ́ dɔnangɨ-tɨ nè ɓá to mḛḛkɔ̰̀ kɨ́ tḛḛ koy.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Yən, mḛḛkɔ̰̀ kɨ́ Lubə ndigɨ kinlé ya ɓá ra adɨ ḭi-né ratɨ ya ꞌpai-né ta ɔri-né ta dɔ-si-tɨ rəm, wɔngɨ ra-si-né dɔ né-tɨ kɨ́ majɨ al kinlé rəm, ꞌɓəli-né rəm, ɓo kadɨ ooi-mi ra-si-né rəm, rɔ-si nga̰-né njim rəm, sə̰i ꞌgangi-né ta dɔ né-tɨ kɨ́ majɨ al kinlé rəm! Mḛḛ né-je-tɨ lay ya sə̰i ꞌtɔji ndaa-tɨ rəsɨ kɨ́ sə̰i ꞌgoti mḛḛ ta-tɨ kinlé.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Adɨ mbete kɨ́ ndɔkɨ mꞌndàngɨ mꞌadɨ-si kinlé, mꞌndàngɨ kdɔ njèrandangɨ kɨ̀ madɨ-é kin al rəm, kdɔ ḛ kɨ́ madɨ-é ra siə ndangɨ kin al rəm, ngà mꞌndàngɨ kdɔ kadɨ kḭ ratɨ lə-si kdɔ ta lə-ji kinlé tò-né ndaa-tɨ rəsɨ dan-si-tɨ takəm Lubə-tɨ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Gin-é kin ɓá mḛḛ-ji usɨ-né nangɨ pɔ̰́-pɔ̰́. Ə mḛḛ-ji usɨ nangɨ pɔ̰́ kɨ kusɨ par al, ngà rɔ-ji nəl-ji n̰a̰ ɓəy, kdɔtalə Titɨ kɨ́ sə̰i lay ya rai-é adi mḛḛ-é usɨ nangɨ pɔ̰́ adɨ rɔ-é nəl-é kinlé tɔ.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Kinə mꞌɔsɨ gajɨ rɔ-m sḛ kdɔ ta lə-si rɔ Titɨ-tɨ kàrè rɔ-m sɔl-m al; ngà ta-je lay kɨ́ jꞌpa sə-si lé, to ta-je kɨ́ tɔgrɔ-tɨ ya, adɨ né kɨ́ jꞌɔsɨ-né gajɨ-si rɔ Titɨ-tɨ lé, tɔjɨ rɔ-é ndaa-tɨ rəsɨ kɨ́ to ta kɨ́ tɔgrɔ-tɨ.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Sə̰i lay ya ꞌtəli rɔ-si go ta-tɨ, adɨ lokɨ mḛḛ-é ole dɔ-tɨ lé, rɔ-é nəl-é dɔ-si-tɨ n̰a̰ rəm, rɔ-é nəl-é kdɔ kuwə kɨ́ sə̰i uwəi-é kɨ rɔ-si-tɨ kɨ̀ ɓəl, kɨ̀ rɔ kɨ́ ɓa katɨ-katɨ dɔ-é-tɨ kin rəm.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Rɔ-m nəl-m n̰a̰, kdɔtalə kində kɨ́ mꞌində mḛḛ-m dɔ-si-tɨ mḛḛ né-je-tɨ lay.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.