2 Coríntios 7
Ta lə Lubə Kunmindɨ kɨ́ Sigɨ (MGE) vs ARIB
1 Sə̰i kɨ́ mꞌində-si dan kəm-m-tɨ, tò kɨ́ kunmindɨ-je kɨ́ bè kin tò kdɔ-ji kinlé ɓá kadɨ jꞌtɔri-né né-je kɨ́ tò n̰ḛ kɨ́ tò rɔ-ji-tɨ, kɨ̀ tagɨr-tɨ lə-ji, ə jꞌsangi kadɨ jꞌtəli dow-je kɨ́ jꞌaai njay kɨ̀ ndɔ-je lay mḛḛ ɓəl Lubə-tɨ.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Indəi-ji dan kəm-si-tɨ! Jḛ jꞌra né kɨ́ majɨ al kɨ̀ dow al rəm, jꞌtujɨ né lə dow al rəm, ɓá jꞌədɨ dow jꞌtaa né liə al rəm.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Mꞌpa ta kin bè kdɔ kilə-né ta dɔ-si-tɨ al, kdɔtalə lé mꞌpa kete mꞌpanè: Kisɨ-ji kəm əse koy-ji kàrè, sə̰i ꞌtoi kɨ́ dan kəm-ji-tɨ.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Mḛḛ-m nda ka̰y dɔ-si-tɨ rəm, mꞌɔsɨ gajɨ rɔ-m n̰a̰ kdɔ ta lə-si rəm, mḛḛ-m usɨ nangɨ pɔ̰́-pɔ̰́ rəm, dan kɔ̰̀-je-tɨ lay kɨ́ jꞌingə kin ya kàrè, rɔ-m nəl-m n̰a̰ rəm.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Kdɔ lokɨ jꞌree jꞌtḛḛ dɔnangɨ Maseduwan-tɨ lé, kəm lo ya kàrè jꞌingə taa-né koo sḛ al; kɔ̰̀-je tḛḛ dɔ-ji-tɨ kɨ̀ kəm rəbɨ-je kɨ́ gay-gay; rɔ ḭ kɨ ndaa-tɨ ree kɨ dɔ-ji-tɨ ə mḛḛ-ji isɨ ɓəl tɔ.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Ngà Lubə kɨ́ to njèsɔl mḛḛ dow-je kɨ́ né ɔr tɔ́gɨ-dé lé ɓá sɔl mḛḛ-ji kɨ̀ takul ree lə Titɨ;
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 ree liə kin par ɓá sɔl mḛḛ-ji al, ngà sɔl kɨ́ sə̰i ꞌsɔli mḛḛ-é kin kàrè sɔl mḛḛ-ji tɔ; Titɨ lé, ree ɔr-ji poy ɓo koo-m kɨ́ ra-si n̰a̰ kin rəm, nɔ̰-je lə-si rəm, ɓá ta kɨ́ ɔ̰̀ mḛḛ-si kdɔ ta lə-m rəm, adɨ rɔnəl lə-m al dɔ lo.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Kinə mbete kɨ́ ndɔkɨ mꞌndàngɨ mꞌadɨ-si kinlé, ra adɨ mḛḛkɔ̰̀ ra-si kàrè, mꞌa ndingə rɔ-m dɔ-tɨ al. Ə lé mꞌndingə rɔ-m dɔ-tɨ kàrè – Ma̰ mꞌoo kɨ́ mbete kinlé ra adɨ mḛḛkɔ̰̀ ra-si dɔkaglo kɨ́ sḛ bè –
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 kɨ́ nè kinlé, rɔ-m nəl-m, kdɔ mḛḛkɔ̰̀ lə-si kin al, ngà kdɔtalə mḛḛkɔ̰̀ lə-si lé, ra adɨ in̰əi panjiyə-si-je kɨ́ majɨ al kɔgɨ; kdɔ to mḛḛkɔ̰̀ kɨ́ Lubə ndigɨ, ɓɨ né kɨ́ majɨ al káre ya kàrè jḛ jꞌra sə-si al.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Kdɔtalə mḛḛkɔ̰̀ kɨ́ Lubə ndigɨ lé, to mḛḛkɔ̰̀ kɨ́ ɔw kɨ̀ dow adɨ in̰ə panjiyə-é kɨ́ majal kɔgɨ ə ajɨ-né, adɨ to mḛḛkɔ̰̀ kɨ́ dow ndingə rɔ-é dɔ-tɨ al, ngà mḛḛkɔ̰̀ lə dow-je kɨ́ dɔnangɨ-tɨ nè ɓá to mḛḛkɔ̰̀ kɨ́ tḛḛ koy.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Yən, mḛḛkɔ̰̀ kɨ́ Lubə ndigɨ kinlé ya ɓá ra adɨ ḭi-né ratɨ ya ꞌpai-né ta ɔri-né ta dɔ-si-tɨ rəm, wɔngɨ ra-si-né dɔ né-tɨ kɨ́ majɨ al kinlé rəm, ꞌɓəli-né rəm, ɓo kadɨ ooi-mi ra-si-né rəm, rɔ-si nga̰-né njim rəm, sə̰i ꞌgangi-né ta dɔ né-tɨ kɨ́ majɨ al kinlé rəm! Mḛḛ né-je-tɨ lay ya sə̰i ꞌtɔji ndaa-tɨ rəsɨ kɨ́ sə̰i ꞌgoti mḛḛ ta-tɨ kinlé.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Adɨ mbete kɨ́ ndɔkɨ mꞌndàngɨ mꞌadɨ-si kinlé, mꞌndàngɨ kdɔ njèrandangɨ kɨ̀ madɨ-é kin al rəm, kdɔ ḛ kɨ́ madɨ-é ra siə ndangɨ kin al rəm, ngà mꞌndàngɨ kdɔ kadɨ kḭ ratɨ lə-si kdɔ ta lə-ji kinlé tò-né ndaa-tɨ rəsɨ dan-si-tɨ takəm Lubə-tɨ.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Gin-é kin ɓá mḛḛ-ji usɨ-né nangɨ pɔ̰́-pɔ̰́. Ə mḛḛ-ji usɨ nangɨ pɔ̰́ kɨ kusɨ par al, ngà rɔ-ji nəl-ji n̰a̰ ɓəy, kdɔtalə Titɨ kɨ́ sə̰i lay ya rai-é adi mḛḛ-é usɨ nangɨ pɔ̰́ adɨ rɔ-é nəl-é kinlé tɔ.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Kinə mꞌɔsɨ gajɨ rɔ-m sḛ kdɔ ta lə-si rɔ Titɨ-tɨ kàrè rɔ-m sɔl-m al; ngà ta-je lay kɨ́ jꞌpa sə-si lé, to ta-je kɨ́ tɔgrɔ-tɨ ya, adɨ né kɨ́ jꞌɔsɨ-né gajɨ-si rɔ Titɨ-tɨ lé, tɔjɨ rɔ-é ndaa-tɨ rəsɨ kɨ́ to ta kɨ́ tɔgrɔ-tɨ.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Sə̰i lay ya ꞌtəli rɔ-si go ta-tɨ, adɨ lokɨ mḛḛ-é ole dɔ-tɨ lé, rɔ-é nəl-é dɔ-si-tɨ n̰a̰ rəm, rɔ-é nəl-é kdɔ kuwə kɨ́ sə̰i uwəi-é kɨ rɔ-si-tɨ kɨ̀ ɓəl, kɨ̀ rɔ kɨ́ ɓa katɨ-katɨ dɔ-é-tɨ kin rəm.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Rɔ-m nəl-m n̰a̰, kdɔtalə kində kɨ́ mꞌində mḛḛ-m dɔ-si-tɨ mḛḛ né-je-tɨ lay.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.