Gênesis 47
mfo (MFO) vs NTLH
1 Wa Josẹph obina ọtza ọgbaak Phero bi, “Otte kwaam ọmaana votte paam akk'etzirakpo pyabẹ, ọmaana abhaam, ttara ọttọhk kpenamkpen fabẹ akhaam, atzima abina k'irek sa Kenaan apyiri ma Goshẹn.”
1 Então José foi dar a notícia ao rei. Ele disse: — O meu pai e os meus irmãos vieram da terra de Canaã e estão na região de Gosém com as suas ovelhas e cabras, o seu gado e tudo o que têm.
2 Josẹph otzekha votte pẹ anọng azen, otzima bẹ ọtza ọkhọhkha Phero.
2 Depois levou cinco dos seus irmãos e os apresentou ao rei.
3 Phero ọbọbh votte pa Josẹph bi, “Mbọng vọ ode ọtzọhmbọhk fabọng?”
3 O rei perguntou: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Senhor, nós somos criadores de ovelhas, como foram os nossos antepassados.
4 Bẹ abira aben Phero bi, “Maman ọkk'ọkwa bi, mokwu oruk m'irek nna k'igbegbaa bi kọbh, okhuri bi, okwo f'ideden owobh ka Kenaan, ttara bi, araraari kẹ dọk kade p'etzirakpo py'atzọhmnọng pọ echi. Mẹ wọ, tzotzokhaan, tte maman atzọhmnọng pọ oruk k'irek sa Goshẹn.”
4 Viemos morar neste país porque na terra de Canaã não há pastos para os animais, e a fome lá está terrível. Por favor, deixe que a gente fique morando na região de Gosém.
5 Iwa Phero oben Josẹph bi, “Mada atte ọmaana votte pọ akk'ọ akwa akhebha ka,
5 O rei disse a José: — Agora que o seu pai e os seus irmãos vieram ficar com você,
6 irek s'Ijip biphyir iwobh ka mbọhk sọ, kọ tzekha ibe s'arong bi, ijibh-ojibh anang bẹ, bẹ wobha. Tte bẹ aruk k'okhubha kwa Goshẹn. Idikha arong anọng k'ottem kwabẹ p'akhaam emengkka ch'ọtzọhm, kọ tzọkha etzirakpo pyaam anang bẹ, akkeri.”
6 a terra do Egito está às ordens deles. Dê a eles a região de Gosém, que é a melhor do país, para que fiquem morando lá. E, se na sua opinião houver entre eles homens capazes, ponha-os como chefes dos que cuidam do meu gado.
7 Mẹ wọ, Josẹph obiro otzima otte Jekọb ọtza ọkhọhkha Phero. Wa Jekọb osi Phero ittabọhng, ọdẹ-ẹ.
7 Depois José levou Jacó, o seu pai, e o apresentou ao rei. Jacó deu a sua bênção ao rei,
8 Phero ọn-ọbọbh Jekọb bi, “Kọ an-ade cho aphaang o?”
8 e este perguntou: — Qual é a sua idade?
9 Jekọb obhina Phero bi, “Kaam nkk'cho arọbh azadani obhiri jobh nnukha. Cho pa kaam nkk'nnukha kahaabhi, bẹ abira ayakh-ọyak. Bẹ macha cho p'iwa abatte paam arukhi kapyiri.”
9 Jacó respondeu: — Já estou com cento e trinta anos de idade e sempre tenho andado de um lado para outro. A minha vida tem passado rapidamente, e muitos anos foram difíceis. E eu não tenho conseguido viver tanto quanto os meus antepassados, que tiveram uma vida tão dura como a que eu tive.
10 Mẹ wọ, Jekọb obiro osi Phero ittabọhng, ọdẹ-ẹ, yina on-obin ofona.
10 Jacó deu a sua bênção ao rei e foi embora.
11 Iwa Josẹph ọtzọkha irerek ọkkọkka nnuma s'okk'otzekha k'Ijip, k'ẹkhọma cha Rameses, ọnang otte ttara votte pẹ bi bẹ aruk, macha Phero ọtzọhn-ẹ bi, ọsi.
11 E José deu ao pai e aos irmãos terras na melhor região do Egito, perto da cidade de Ramessés, como o rei havia ordenado. Essas terras se tornaram propriedade deles, e eles ficaram morando ali.
12 Josẹph obiro ọtzọkha ọchattọhk f'obenga otte, ọmaana votte pẹ, ttara ẹhọhmmọr ch'otte biphyir ekkema, ọnang bẹ otzor k'obhik kwa va pabẹ.
12 José dava mantimentos ao pai, aos irmãos e aos parentes, conforme as necessidades de cada família.
13 Iwa ọchattọhk mebubuni kode, okhuri da okwo f'ideden ochin ororo owobha m'ẹkhọma nda biphyir. Wa anọng p'Ijip, ọmaana anọng pa Kenaan an-are ihem okhuri okwo f'ideden.
13 Não havia alimento em lugar nenhum, e a fome aumentava cada vez mais. Os moradores do Egito e de Canaã ficaram fracos de tanto passar fome.
14 Wa Josẹph otzobha agbukha p'awobh k'Ijip biphyir ọmaana agbukha p'anọng pa Kenaan am-adebh ọchattọhk, otzima ochina k'ọvaar-họhm kwa Phero.
14 O povo comprava mantimentos, e José ajuntava todo o dinheiro e o levava para o palácio.
15 K'ogbe kw'agbukha akk'anọng p'Ijip ọmaana anọng pa Kenaan aha ka mbọhk, anọng p'Ijip biphyir abina atza akhebha Josẹph aben bi, “Agbukha akk'man aha ka mbọhkh e. Ka yan kw'akkeri man ma mope k'okwo o? Nang man ọchattọhk.”
15 Quando acabou todo o dinheiro do Egito e de Canaã, os egípcios foram falar com José. Eles disseram: — Por favor, nos dê comida! Não nos deixe morrer só porque o nosso dinheiro acabou!
16 Mẹ wọ, Josẹph obhina bẹ bi, “Mada agbukha akk'bọng ka mbọhk aha, bọng dima etzirakpo pyabọng akwu, ifha mosi obhona ttara ọchattọhk.”
16 José respondeu: — Se vocês não têm mais dinheiro, tragam o seu gado, que eu trocarei por mantimento.
17 Mando kw'anọng mba afon atza atzọkha etzirakpo pyabẹ py'ede nnyanyaang, ọmaana arukhimaan, ọmaana avu, ọmaana abhaam, ttara nnyanyaang dọk, atza anang Josẹph. Wa ọnang bẹ ọchattọhk ma cho nwuma biphyir, k'obhona kw'etzirakpo pyabẹ.
17 Os egípcios levaram a José cavalos, ovelhas, cabras, bois e jumentos, e em troca ele lhes deu mantimento durante todo aquele ano.
18 Mada cho nwuma ọkwọbh, anọng mba afona atza aben Josẹph bi, “Odik kode kwa modubha itta kwaman, odik ode bi, mada agbukha paman ahaha, etzirakpo pyaman en-ede pyọ. Ayongi for saman, ttara irerek saman, ọttọhk fa mobiro ọnang-ọ, itta kwaman dọk kode.
18 O ano passou, e no ano seguinte foram dizer a José:
19 Man ọbọhk katte, ttara irerek saman mope k'okwo k'itzitzikha sọ. Debh man ttara irerek saman, anang man ọchattọhk. Maman ttara irerek saman okk'for ọda bi, mowobha k'ebira cha Phero. Kọ nang man akpo-mọma pa mọyaabha otzima oruk akpen, ifha irerek saman iningi idukhi ibiri iwobha.”
19 — Senhor, não podemos esconder o fato de que o nosso dinheiro acabou e que os nossos animais agora são seus. Não temos mais nada para entregar a não ser os nossos corpos e as nossas terras. Não deixe a gente morrer. Compre a nós e as nossas terras em troca de alimentos. Seremos escravos do rei, e ele será dono das nossas terras. Dê-nos mantimento para que possamos viver e também sementes para plantarmos, e assim a terra não se tornará um deserto.
20 Mando kwa Josẹph odebhi irerek s'Ijip biphyir ọnang Phero. Anọng p'Ijip biphyir atzọkha iwoni sabẹ akpe, okhuri da okwo f'ideden ọn-ọgaangi kpọng ọnang bẹ. Wa irerek s'Ijip biphyir in-ide sa Phero.
20 Então José comprou todas as terras do Egito para o rei. Todos os egípcios tiveram de vender as suas terras, pois a fome era terrível. Assim, a terra ficou sendo do rei,
21 Wa Josẹph on-osi anọng mba ade abira, ttẹwọr k'ebhonho dani ch'Ijip maa, apyiri k'okpong.
21 e José fez dos egípcios escravos no país inteiro.
22 Kaambi mẹ wọ, wa irerek s'afọhnẹja kodebhi, okhuri ekkema cha bẹ am-atzọkha ka mbọhk sa Phero, f'osi bẹ abira akhaama ọchattọhk k'ọhaabh f'ofon k'ekkema cha Phero ọnangi bẹ. Kẹ wọ osi wa bẹ irerek sabẹ kakpe e.
22 José só não comprou as terras dos sacerdotes. Eles não tiveram de vendê-las, pois o rei lhes dava certa quantidade de alimentos; e assim eles tinham o que comer.
23 Wa Josẹph on-oben anọng mba bi, “Bọng akk'ara bi, kaam nkk'bọng ndebha ọmaana irerek sabọng biphyir mayina, nnang ọvaar Phero. Bọng na tzọkha achimọma mba atza ayaabha.
23 Então José disse ao povo: — Agora vocês e as suas terras são do rei, pois eu os comprei para ele. Peguem aqui sementes para semearem nos campos.
24 Yina, mada bọng asi ipha, bọng kkema ọchattọhk mva k'obe ozen, bọng atzọkha okhung wani ahok Phero. Bọng dọkha ahung mbonggo anna ahok k'ọyayaabha, ọmaana k'ọchattọhk fa bọng, ọmaana nhọhmmọr sabọng, ttara va pabọng.”
24 Do que colherem, deem a quinta parte ao rei; usem as outras quatro partes para semear e para alimentar vocês, os seus filhos e as pessoas que moram com vocês.
25 Mẹ wọ, bẹ an-aben bi, “Iyaa, kọ akk'akpen paman akkaana e. Tte mọtzọkha ọphyaam k'itzitzikha s'itta kwaman, mokk'okhera bi, móde abira pa Phero.”
25 Eles responderam: — O senhor salvou a nossa vida e tem sido bom para nós. Seremos escravos do rei.
26 Iwa Josẹph on-otzini odik nwa ohok mach'ọphaangi kw'okhuri irerek s'Ijip bi, tzọni m'ewu nduma maa apyiri mayina, bẹ am-anang Phero okhung wani k'akhung azen, k'ekpo pya bẹ apha. Oyongi irerek s'afọhnẹja sẹ-sẹ rọ, s'iwa ini sa Phero ide.
26 Assim, José fez uma lei que existe até hoje . A lei é a seguinte: em todo o Egito a quinta parte das colheitas pertence ao rei. Só as terras dos sacerdotes não ficaram para o rei.
27 Wa anọng p'Israẹl aruk k'okhubha kwa Goshẹn k'Ijip. Akpen ajibh bẹ, bẹ akhaama ẹkhakhaama k'ọhaabh, abira amaan ayok k'ọhaabh, obhik kwabẹ obiro ọhaabh.
27 Os israelitas ficaram vivendo no Egito, na região de Gosém, onde compraram terras e tiveram muitos filhos.
28 Wa Jekọb orukhi k'irek s'Ijip cho chi obhiri afa. Biphyir-phyir wa Jekọb orukhi cho arọbh azenamfa obhiri azenamfa.
28 Jacó viveu dezessete anos no Egito, chegando à idade de cento e quarenta e sete anos.
29 Mada ebowu ch'Israẹl ẹm-ẹbaang, oyeri nnwa kwẹ Josẹph, oben-ẹ bi, “Idikha nkk'ọphyaam ndọkha ka kọ k'itzitzikha, kẹ ọbọhk kwọ ka ndaak saam achekhi bi, kọ akhọhkh-m ejibha k'odik-ọkka bi, kaam m'Ijip kánọhnga.
29 Quando sentiu que ia morrer, Jacó mandou chamar o seu filho José e disse: — Se lhe posso pedir um favor, ponha a mão por baixo da minha coxa e jure que será fiel e honesto comigo nisto que vou pedir: não me sepulte no Egito.
30 Yina, mada ḿpe ndor abitta paam, kọ tzini obukhi kwaam m'Ijip atza anọhnga kẹ da bẹ anọhng bẹ.”
30 Quando eu morrer, tire o meu corpo do Egito e me coloque na sepultura dos meus antepassados, a fim de que eu descanse com eles. José respondeu: — Eu farei o que o senhor está pedindo.
31 Jekọb on-oben bi, “Kọ chekhi anang-m.” Mẹ wọ e, Josẹph ochekhi ọnang-ẹ. Wa Jekọb, kw'obiro okpena Israẹl ọrakha eho ọnana k'ochikhura kwẹ, ọnang Ibinọkpaabyi ikpokpobha.
31 — Então jure — disse Jacó. José jurou, e aí Jacó se inclinou sobre a cabeceira da cama e orou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.