Gênesis 44
mfo (MFO) vs VC
1 Wa Josẹph otzọhn ọtzọhmnọng kw'ọhọhm kwẹ bi, “Yikha ọchattọhk k'ajinọng mba ka mkpa k'odem kwa bẹ afha atzọhkha, biri khe asilva p'ọnọng-ọnọng ọkk'ọnanga k'ẹmma ch'ẹkpa chẹ.
1 José deu esta ordem ao intendente de sua casa: "Enche de víveres os sacos destes homens tanto quanto possam conter, e põe o dinheiro de cada um na boca do saco.
2 Atzọkha nkkọbh kwaam kwa silva akhe k'ẹmma ch'ẹkpa ch'oyok kw'ikhakhari, abira atzọkha asilva p'otzim odebh ọchattọhk akhẹ-ẹ k'ẹkpa.” Wa ọtzọhmnọng nwa osi macha Josẹph ọtzọhn-ẹ.
2 Porás minha taça de prata na boca do saco do mais novo, com o preço do seu trigo". E fez o intendente como José lhe mandara.
3 Okwu otzuma m'owuhobha, bẹ atzọhm ajinọng mba abhana ttara nnyanyaang sabẹ.
3 De manhã, ao romper do dia, foram despedidos com seus jumentos.
4 Mada bẹ an-atzima afona aji obhon k'ibe s'ibhir-obhir, ogbe k'obhiri Josẹph oben ọtzọhmnọng kwẹ bi, “Rọhng akhubh ajinọng mbuma k'eden. Akhebh bẹ, bọbh bẹ bi, ode yan kwa bọng an-atzim itzama, achora ejibha cha bẹ asi anang bọng o?
4 Deixaram a cidade, mas, não tendo ido ainda muito longe, José disse ao seu intendente: "Levanta-te e persegue estes homens e, quando os tiveres alcançado, dir-lhes-ás: Por que pagastes o bem com o mal?
5 Okhuri yan kwa bọng afhu nkkọbh kw'itta kwaam kw'om-otzima ogwo asi, om-obiro otzima ọbhari ose o? Odik-ttama wọ kwa bọng asi ma e.”
5 {A taça que roubastes} é aquela em que bebe o meu senhor e da qual se serve para suas adivinhações. Fizestes muito mal."
6 Mada okhebh bẹ k'eden, ọmọnga atzim mba bani agbaak bẹ.
6 O intendente, tendo-os alcançado, falou-lhes desse modo.
7 Yina, bẹ aben-ẹ bi, “Tzọmi-tzọmi okponga k'idachen! Yan kw'itta kwaman ochibhi bi, maman atzọhmnọng pẹ ofha osi odik-dema nwa o?
7 Eles responderam-lhe: "Por que fala assim o meu senhor? Longe de teus servos a idéia de fazerem semelhante coisa!
8 Motzer otzima asilva p'ewunda more ka mma sa mkpa saman ẹtzaanga, ttẹwọr k'irek sa Kenaan okwu orik ma. Mbọng vọ ira on-otzima man mofhu silva obiro ode gol, k'ọhọhm kw'itta kwabọng o?
8 Nós te trouxemos de Canaã o dinheiro que tínhamos encontrado na boca dos sacos. Por que, pois, haveríamos de roubar prata ou ouro na casa de teu senhor?
9 Idikha are ọnọng m'ottem kw'atzọhmnọng pọ kw'otzim nkkọbh nwuma, ọnọng-dema nwuma ópe-ope, maman ka biphyir mon-obiro ode abira p'itta kwọ.”
9 Que aquele dos teus servos com quem for encontrada a taça morra, e, ao mesmo tempo, nós nos tornemos escravos do meu senhor".
10 Ọtzọhmnọng nwa on-oben bi, “Odik-jibhada kwa bọng agbaakhi. Tte ode macha bọng abeni. Ọnọng kpenamkpen kw'am-ore nkkọbh nwuma k'ẹkpa chẹ, kẹ ón-ode obira kwaam. Yina, ayok kẹ biphyir ánaanga oponga-pyibha kw'odik nwa ọnaanga.”
10 "Está bem! disse-lhes ele. Seja como dissestes! Aquele com quem for encontrada a taça será meu escravo. Vós outros sereis livres."
11 Mando kw'ọnọng-ọnọng ọhak ẹkpa chẹ k'irerek m'ẹbhar-ẹbhar, obiro ọchari ẹkpamma chẹ.
11 E, imediatamente, pôs cada um o seu saco por terra e o abriu.
12 Mando kw'ọtzọhmnọng nwa ọttẹwọr ka mkpa s'adeden-nọng ọm-ọfọhngi, maa okwu opyiri ch'oyok kw'ikhakhari. Wa okwu ore nkkọbh nwuma k'ẹkpa cha Bẹnjamin.
12 O intendente revistou-os começando pelo mais velho e acabando pelo mais novo; e a taça foi encontrada no saco de Benjamim.
13 Ofona mẹ, votte an-abọkha ọbara fabẹ afọr ajaakhi, bẹ atzini ndọhkha sabẹ anana ka nnyanyaang sabẹ, abhakhi eho akpa nnam k'obhon kw'ira bẹ afon.
13 Eles rasgaram suas vestes e, tendo cada um carregado de novo o seu jumento, voltaram para a cidade.
14 Iwa Josẹph otzim owobh k'ọhọhm mada Juda ọmaana votte apyiri. Bẹ atto abaangi m'irerek, abhom amọng m'itzitzikha sẹ.
14 Judá e seus irmãos entraram em casa de José, que estava ainda em sua casa, e prostraram-se por terra diante dele.
15 Mẹ wọ, Josẹph oben bẹ bi, “Bọng odik-dema kwa bọng asi ma? Bọng karong bi, ọnọng macha kaam mmindima ose nnonga idik s'ítto k'ororo o?”
15 José disse-lhes: "Que é isso que fizestes? Não sabíeis que sou um homem dotado da faculdade de adivinhar?"
16 Juda on-obhina bi, “Bọng odik kwa mobiro ọfha ọgbaak itta kwaman o? Bọng odik kwa mọgbaakh-ẹ o? Yan kwa mọkhọkha bi, mbọhk saman iwur-owur m'odik nwa o? Ibinọkpaabyi okk'oponga-pyibha kw'atzọhmnọng pọ ọjaakhi k'ọyaankpa. Mon-ode abira p'itta kwaman ma e, maman ma for saman magbakha oyok kwa bẹ are nkkọbh k'ẹkpa chẹ.”
16 Judá respondeu: "Que podemos dizer a meu senhor? Que falaremos? Como nos justificar? Deus descobriu o crime de teus servos. Somos os escravos do meu senhor, nós e aquele junto de quem foi encontrada a taça."
17 Yina, Josẹph oben bi, “Tzọmi-tzọmi okponga k'idachen bi, kaam nsi odik-dema nwa. Ọnọng kw'ira bẹ are nkkọbh k'ẹkpa chẹ, wọ óde obira kwaam. Bọbọng kẹ biphyir, bọng nọhng abhana atza akhebha atte kwabọng k'odidiri.”
17 "Longe de mim, replicou José, o pensamento de agir dessa forma! Mas aquele em poder de quem foi encontrada a taça, esse será o meu escravo. Vós outros, voltai em paz para junto de vosso pai."
18 Mẹ wọ, Juda ofona ọtza okhebha Josẹph, oben-ẹ bi, “Itta kwaam, ngaam atzim pa mben bi mgbaak nnang-ọ abhaanga. Tzotzokhaan, oning-ọ ọdọkhi ọmaana kaam ọtzọhmnọng kwọ. Kaam nnong kẹ bi, ẹfa chọ ede ebengambọhk ttara Phero ọkhaam ma for sẹ.
18 Então Judá adiantou-se e disse a José: "Rogo-te, meu senhor, que permitas ao teu servo dizer uma palavra aos ouvidos do meu senhor, e não se acenda a tua ira contra o teu servo, porque tu és como o próprio faraó.
19 “Wa itta kwaam ọbọbhi atzọhmnọng pẹ bi, ‘Bọng akhaam atte ttara ọgbaanọkka ọdọdọk kẹ o?’
19 Meu senhor havia perguntado aos seus servos: Tendes ainda vosso pai? Tendes um irmão?
20 Wa mobhin bi, ‘Mọkhaam otte kẹ kw'ọkk'ọtzama, mobiro ọkhaama ọgbaanọtte kw'otte kwaman obhoni k'atzam. Ọgbaanọkka kwa bẹ ade ọkka wani, wa ọkk'ọpa, kẹ-khẹ wọ on-orikhi k'ọkka kwabẹ e, kẹ ọdaakhi otte idik kpọnkpọng e.’
20 E nós havíamos respondido ao meu senhor que tínhamos um velho pai e um irmãozinho, filho de sua velhice, do qual o irmão havia morrido; e que, como ele foi deixado o único de sua mãe, seu pai o amava.
21 “Mẹ wọ, wa aben atzọhmnọng pọ bi, ‘Bọng nọhng atza atzim-ẹ akwu, ifha nnẹ ttara chen paam.’
21 Disseste aos teus servos: Trazei-o para junto de mim, a fim de que o veja com meus olhos.
22 Wa mọgbaakh-ọ bi, otte kwaman kókhera bi otte nnwa nwa ọbọhk ofona ọjẹ-ẹ e, okhuri bi, ofon ọjẹ-ẹ, otte ópe-ope.
22 Havíamos respondido ao meu senhor que o menino não podia abandonar o seu pai, pois, se o fizesse, seu pai morreria.
23 Yina, wa aben atzọhmnọng pọ bi, ‘Bọng itzitzikha saam dọk kínnang, bọng ani agbaanatte kw'ode bọng okpong-nnam atzim akwu bi, nnẹ-ẹ.’
23 E disseste aos teus servos: Se vosso irmãozinho não vier convosco, não sereis admitidos na minha presença.
24 Mada mọkpa nnam ọtza okhebha ọtzọhmnọng kwọ, kw'ode otte kwaman, mọgbaakh-ẹ eden cha kọ, itta kwaam, akk'man agbaakha.
24 Quando voltamos para a casa do teu servo, nosso pai, referimos-lhe as palavras do meu senhor.
25 “Mẹ wọ, mada otte kwaman obeni bi, ‘Bọng nọhng abira atza adebh ọchattọhk ibebaa.’
25 E, quando nosso pai nos mandou voltar para comprar alguns víveres,
26 Yina, wa moben bi, ‘Man kọfha ọtza idikha an-akher bi, motzima ọgbaanotte kwaman ọtza. Man itzitzikha s'ojinọng nwuma kw'om-okpe ọchattọhk kofha ore, idikha ọgbaanotte kwaman kw'ikhakhari oni man abẹ ọtzọni otza odebh ọchattọhk.’
26 respondemos-lhe: Não podemos descer. Mas, se nosso irmão mais novo nos acompanhar, fá-lo-emos, pois que não seremos admitidos na presença do governador, se nosso irmão não for conosco.
27 “Otte kwaman kw'ode ọtzọhmnọng kwọ obeni man bi, ‘Bọng akk'aronga bi, wa kwanọng kwaam ọmaan-m va afa p'ijinọng.
27 Teu servo, nosso pai, nos replicou: Sabeis que minha mulher me deu dois filhos.
28 Oyok wani k'akpen dọk kode. K'odik-ọkka nden nkk'ẹ nchikhi k'abir-ibiri. Ttẹwọr kẹ maa apyiri ma, kaam kẹ ka chen kinne.
28 Um desapareceu de minha casa, e eu disse: Certamente foi devorado. E não mais o revi até hoje.
29 Idikha bọng abira atzima oyok nwa afona, itzama kpenamkpen ikhebh-ẹ k'eden, nnam kọkpa, kw'oyini bi, bọng ánọhng-m k'atzam ttara nkwu-osisi.’
29 Se me tirais ainda este, e lhe acontecer alguma desgraça, fareis descer os meus cabelos brancos à habitação dos mortos, sob o peso da dor.
30 “Mẹ wọ ode bi, idikha nnwa nwa oni man abẹ ọtzọni, mada mkpa nnam k'otte kwaam kw'ode ọtzọhmnọng kwọ, kw'ettem chẹ biphyir ẹgban ma nnwa nwa,
30 Se agora volto para junto de teu servo, meu pai, sem levar conosco o menino, ele, cuja vida está ligada à do menino,
31 on-ore bi nnwa nwa man abẹ kọtzọni, kẹ ópe-ope e. Atzọhmnọng pọ án-awọhkhi otte kwaman ope k'atzam, mọnọhng-ẹ ttara izen ka chen e.
31 desde que notar que ele não está conosco, morrerá. E teus servos terão feito descer à habitação dos mortos, sob o peso da aflição, os cabelos brancos do teu servo, nosso pai.
32 Kaam ọtzọhmnọng kwọ wọ nnwọhngi k'itzitzikha s'otte kwaam, mben-ẹ bi, ‘Tte kaam ndima akpen paam ndera eho chẹ, idikha nnẹ-ẹ ndim ngwuna nchen-ọ!’
32 Ora, o teu servo respondeu pelo menino junto de meu pai; e disse-lhe que, se ele não lho reconduzisse, seria eternamente culpado para com seu pai.
33 “Mẹ wọ, itta kwaam, kaam ngwukhọ-okhukhi, tzima kaam ọtzọhmnọng kwọ mach'obira atzer eho cha nnwa nwa, ifha attẹ-ẹ ọbọhk ọtzọn votte pẹ abẹ ọbhana.
33 Rogo-te, pois: aceita que teu servo fique escravo de meu senhor em lugar do menino, para que este possa voltar com seus irmãos.
34 Kaam eden kinnong cha kaam mmana ndor otte kwaman, idikha nnwa nwa oni kaam abẹ ọtzọni ọbhana. Mma e! Kaam ọbọhk katte bi, nda nne ọmmamma kw'odik nwa ọnang otte kwaam e.”
34 Como poderia eu apresentar-me diante do meu pai, se o menino não for comigo? Oh, eu não poderia suportar a dor que sobreviria a meu pai!"
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.