Gênesis 44

mfo (MFO) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Wa Josẹph otzọhn ọtzọhmnọng kw'ọhọhm kwẹ bi, “Yikha ọchattọhk k'ajinọng mba ka mkpa k'odem kwa bẹ afha atzọhkha, biri khe asilva p'ọnọng-ọnọng ọkk'ọnanga k'ẹmma ch'ẹkpa chẹ.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 Atzọkha nkkọbh kwaam kwa silva akhe k'ẹmma ch'ẹkpa ch'oyok kw'ikhakhari, abira atzọkha asilva p'otzim odebh ọchattọhk akhẹ-ẹ k'ẹkpa.” Wa ọtzọhmnọng nwa osi macha Josẹph ọtzọhn-ẹ.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Okwu otzuma m'owuhobha, bẹ atzọhm ajinọng mba abhana ttara nnyanyaang sabẹ.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Mada bẹ an-atzima afona aji obhon k'ibe s'ibhir-obhir, ogbe k'obhiri Josẹph oben ọtzọhmnọng kwẹ bi, “Rọhng akhubh ajinọng mbuma k'eden. Akhebh bẹ, bọbh bẹ bi, ode yan kwa bọng an-atzim itzama, achora ejibha cha bẹ asi anang bọng o?
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Okhuri yan kwa bọng afhu nkkọbh kw'itta kwaam kw'om-otzima ogwo asi, om-obiro otzima ọbhari ose o? Odik-ttama wọ kwa bọng asi ma e.”
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Mada okhebh bẹ k'eden, ọmọnga atzim mba bani agbaak bẹ.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 Yina, bẹ aben-ẹ bi, “Tzọmi-tzọmi okponga k'idachen! Yan kw'itta kwaman ochibhi bi, maman atzọhmnọng pẹ ofha osi odik-dema nwa o?
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Motzer otzima asilva p'ewunda more ka mma sa mkpa saman ẹtzaanga, ttẹwọr k'irek sa Kenaan okwu orik ma. Mbọng vọ ira on-otzima man mofhu silva obiro ode gol, k'ọhọhm kw'itta kwabọng o?
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Idikha are ọnọng m'ottem kw'atzọhmnọng pọ kw'otzim nkkọbh nwuma, ọnọng-dema nwuma ópe-ope, maman ka biphyir mon-obiro ode abira p'itta kwọ.”
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 Ọtzọhmnọng nwa on-oben bi, “Odik-jibhada kwa bọng agbaakhi. Tte ode macha bọng abeni. Ọnọng kpenamkpen kw'am-ore nkkọbh nwuma k'ẹkpa chẹ, kẹ ón-ode obira kwaam. Yina, ayok kẹ biphyir ánaanga oponga-pyibha kw'odik nwa ọnaanga.”
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Mando kw'ọnọng-ọnọng ọhak ẹkpa chẹ k'irerek m'ẹbhar-ẹbhar, obiro ọchari ẹkpamma chẹ.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 Mando kw'ọtzọhmnọng nwa ọttẹwọr ka mkpa s'adeden-nọng ọm-ọfọhngi, maa okwu opyiri ch'oyok kw'ikhakhari. Wa okwu ore nkkọbh nwuma k'ẹkpa cha Bẹnjamin.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 Ofona mẹ, votte an-abọkha ọbara fabẹ afọr ajaakhi, bẹ atzini ndọhkha sabẹ anana ka nnyanyaang sabẹ, abhakhi eho akpa nnam k'obhon kw'ira bẹ afon.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Iwa Josẹph otzim owobh k'ọhọhm mada Juda ọmaana votte apyiri. Bẹ atto abaangi m'irerek, abhom amọng m'itzitzikha sẹ.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 Mẹ wọ, Josẹph oben bẹ bi, “Bọng odik-dema kwa bọng asi ma? Bọng karong bi, ọnọng macha kaam mmindima ose nnonga idik s'ítto k'ororo o?”
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 Juda on-obhina bi, “Bọng odik kwa mobiro ọfha ọgbaak itta kwaman o? Bọng odik kwa mọgbaakh-ẹ o? Yan kwa mọkhọkha bi, mbọhk saman iwur-owur m'odik nwa o? Ibinọkpaabyi okk'oponga-pyibha kw'atzọhmnọng pọ ọjaakhi k'ọyaankpa. Mon-ode abira p'itta kwaman ma e, maman ma for saman magbakha oyok kwa bẹ are nkkọbh k'ẹkpa chẹ.”
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Yina, Josẹph oben bi, “Tzọmi-tzọmi okponga k'idachen bi, kaam nsi odik-dema nwa. Ọnọng kw'ira bẹ are nkkọbh k'ẹkpa chẹ, wọ óde obira kwaam. Bọbọng kẹ biphyir, bọng nọhng abhana atza akhebha atte kwabọng k'odidiri.”
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Mẹ wọ, Juda ofona ọtza okhebha Josẹph, oben-ẹ bi, “Itta kwaam, ngaam atzim pa mben bi mgbaak nnang-ọ abhaanga. Tzotzokhaan, oning-ọ ọdọkhi ọmaana kaam ọtzọhmnọng kwọ. Kaam nnong kẹ bi, ẹfa chọ ede ebengambọhk ttara Phero ọkhaam ma for sẹ.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 “Wa itta kwaam ọbọbhi atzọhmnọng pẹ bi, ‘Bọng akhaam atte ttara ọgbaanọkka ọdọdọk kẹ o?’
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 Wa mobhin bi, ‘Mọkhaam otte kẹ kw'ọkk'ọtzama, mobiro ọkhaama ọgbaanọtte kw'otte kwaman obhoni k'atzam. Ọgbaanọkka kwa bẹ ade ọkka wani, wa ọkk'ọpa, kẹ-khẹ wọ on-orikhi k'ọkka kwabẹ e, kẹ ọdaakhi otte idik kpọnkpọng e.’
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 “Mẹ wọ, wa aben atzọhmnọng pọ bi, ‘Bọng nọhng atza atzim-ẹ akwu, ifha nnẹ ttara chen paam.’
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 Wa mọgbaakh-ọ bi, otte kwaman kókhera bi otte nnwa nwa ọbọhk ofona ọjẹ-ẹ e, okhuri bi, ofon ọjẹ-ẹ, otte ópe-ope.
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 Yina, wa aben atzọhmnọng pọ bi, ‘Bọng itzitzikha saam dọk kínnang, bọng ani agbaanatte kw'ode bọng okpong-nnam atzim akwu bi, nnẹ-ẹ.’
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 Mada mọkpa nnam ọtza okhebha ọtzọhmnọng kwọ, kw'ode otte kwaman, mọgbaakh-ẹ eden cha kọ, itta kwaam, akk'man agbaakha.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 “Mẹ wọ, mada otte kwaman obeni bi, ‘Bọng nọhng abira atza adebh ọchattọhk ibebaa.’
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 Yina, wa moben bi, ‘Man kọfha ọtza idikha an-akher bi, motzima ọgbaanotte kwaman ọtza. Man itzitzikha s'ojinọng nwuma kw'om-okpe ọchattọhk kofha ore, idikha ọgbaanotte kwaman kw'ikhakhari oni man abẹ ọtzọni otza odebh ọchattọhk.’
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 “Otte kwaman kw'ode ọtzọhmnọng kwọ obeni man bi, ‘Bọng akk'aronga bi, wa kwanọng kwaam ọmaan-m va afa p'ijinọng.
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 Oyok wani k'akpen dọk kode. K'odik-ọkka nden nkk'ẹ nchikhi k'abir-ibiri. Ttẹwọr kẹ maa apyiri ma, kaam kẹ ka chen kinne.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 Idikha bọng abira atzima oyok nwa afona, itzama kpenamkpen ikhebh-ẹ k'eden, nnam kọkpa, kw'oyini bi, bọng ánọhng-m k'atzam ttara nkwu-osisi.’
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
30 “Mẹ wọ ode bi, idikha nnwa nwa oni man abẹ ọtzọni, mada mkpa nnam k'otte kwaam kw'ode ọtzọhmnọng kwọ, kw'ettem chẹ biphyir ẹgban ma nnwa nwa,
30 — ausente —
31 on-ore bi nnwa nwa man abẹ kọtzọni, kẹ ópe-ope e. Atzọhmnọng pọ án-awọhkhi otte kwaman ope k'atzam, mọnọhng-ẹ ttara izen ka chen e.
31 — ausente —
32 Kaam ọtzọhmnọng kwọ wọ nnwọhngi k'itzitzikha s'otte kwaam, mben-ẹ bi, ‘Tte kaam ndima akpen paam ndera eho chẹ, idikha nnẹ-ẹ ndim ngwuna nchen-ọ!’
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 “Mẹ wọ, itta kwaam, kaam ngwukhọ-okhukhi, tzima kaam ọtzọhmnọng kwọ mach'obira atzer eho cha nnwa nwa, ifha attẹ-ẹ ọbọhk ọtzọn votte pẹ abẹ ọbhana.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Kaam eden kinnong cha kaam mmana ndor otte kwaman, idikha nnwa nwa oni kaam abẹ ọtzọni ọbhana. Mma e! Kaam ọbọhk katte bi, nda nne ọmmamma kw'odik nwa ọnang otte kwaam e.”
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.