Gênesis 29
mfo (MFO) vs NVT
1 Wa Jekọb ochina ororo k'orenga kwẹ, matzẹmaa opyiri k'anọng p'arukhi k'okhubha kw'ewuchen em-eyin.
1 Jacó seguiu viagem e, por fim, chegou à terra do leste.
2 Ọtza opyiri m'ibe nnuma, ore esipe ch'ewobh mẹ, cha bẹ atzim ẹtzakpa ch'ẹbari ẹkpa abubha, obiro ore ngaan nttaan s'etzirakpo, py'eyim m'esipe nduma ọkhaan-ọkhaan, cha bẹ akhaabh asi anang bẹ.
2 Viu um poço ao longe e, junto ao poço, no campo, três rebanhos de ovelhas, à espera de que lhes dessem água. Uma pedra pesada cobria a boca do poço.
3 K'ogbe kpenamkpen kw'akker-arukhimaan an-anang etzirakpo pyabẹ asi, bẹ am-abingi ẹtzakpa nduma ch'ebubh m'ẹmma ch'esipe ebir-ebir, ahok ọkhaan-ọkhaan, akhaabha asi anang arukhimaan, yina bẹ an-abira abingi chẹ abubha.
3 Era costume naquele lugar esperar que todos os rebanhos chegassem para, então, remover a pedra e dar água aos animais. Depois, a pedra era recolocada na boca do poço.
4 Mẹ wọ, Jekọb ọbọbh akkeri-arukhimaan mba bi, “Abayi paam, bọbọng afon man o?”
4 Jacó se aproximou dos pastores e perguntou: “De onde vocês são, amigos?”. “Somos de Harã”, disseram eles.
5 Obiro ọbọbh bẹ bi, “Bọng arong ojinọng kwa bẹ ayeri Laban ma, kwa Nahọr obhon o?”
5 “Conhecem um homem chamado Labão, neto de Naor?”, perguntou Jacó. “Sim, conhecemos”, responderam eles.
6 Mẹ wọ, Jekọb ọn-ọbọbh bẹ bi, “For igaang-ẹ khẹ?”
6 “Ele vai bem?”, perguntou Jacó. “Sim, vai bem”, disseram. “Olhe, ali vem Raquel, filha dele, com o rebanho.”
7 Jekọb oben bi, “Kker e, ekpekhira etzim ẹkhọhm-ọkhọhm; ogbe otzim obenga kw'atzobha arukhimaan mba k'ibe rani, anang bẹ asi, ifha bọng atzima bẹ atza anang ọchattọhk.”
7 Jacó disse: “Ainda é dia claro, cedo demais para recolher os animais. Por que vocês não dão de beber às ovelhas, para que elas possam voltar a pastar?”.
8 Iwa bẹ abhina bi, “Mma e, man kofha osi e, mọkhaambi otzobha arukhimaan biphyir k'ibe rani, yina mon-obingi ẹtzakpa ch'ebubh m'ẹmma ch'esipe. Mosisi mando, man biphyir mọ́nang arukhimaan paman asi e.”
8 “Não podemos dar de beber aos animais enquanto não chegarem todos os rebanhos”, responderam. “Só então os pastores removem a pedra da boca do poço e damos de beber a todas as ovelhas.”
9 Mada Jekọb, otzim ọm-ọgbaak atzim ttara akkeri-arukhimaan mba, Rachẹl otzima arukhimaan p'otte opyiri m'esipe nda.
9 Jacó ainda conversava com eles quando Raquel chegou com o rebanho de seu pai, pois era pastora.
10 Mada Jekọb ore Rachẹl kw'ode nnwa kwa Laban, kw'ode ọgbaanọkka kw'ọkka kwa Jekọb ttara arukhimaan pa Laban. Jekọb, ọrọbh otzor Rachẹl, ọtza obingi ẹtzakpa ch'ebubh m'ẹmma ch'esipe, ọkhaabha asi ọnang arukhimaan p'ọgbaanọkka kw'ọkka.
10 Uma vez que Raquel era sua prima, filha de Labão, irmão de sua mãe, e as ovelhas pertenciam a seu tio Labão, Jacó foi até o poço, removeu a pedra que o cobria e deu de beber ao rebanho de seu tio.
11 Mada Jekọb okk'mando ọsa, ọtza ọbaakha Rachẹl, obiro obhom ẹmọng k'ẹrọng.
11 Então Jacó beijou Raquel e chorou em alta voz.
12 Obiro ọgbaak Rachẹl bi, kẹ ode ochimmanọng kw'otte, Laban, obiro ode nnwa kw'ijinọng kwa Rẹbẹka. Mẹ wọ, Rachẹl ọrọbh ọtza ọgbaak otte.
12 Explicou para Raquel que era seu primo por parte do pai dela e filho de Rebeca, tia dela. Raquel foi correndo contar a seu pai, Labão.
13 Mada Laban ọbhaang idik nna s'ikhuri Jekọb kw'ode nnwa kw'ọgbaanọkka kwẹ, obina m'ẹbhar-ẹbhar otza okhebh-ẹ kẹ da owobh. Mada bẹ are ayok, Laban ọbaakh-ẹ, obiro otzim-ẹ ochina k'ọhọhm kwẹ. K'ọhọhm wọ kwa Jekọb ọn-ọgbaakhi Laban idik biphyir s'ikk'itta.
13 Assim que Labão soube que seu sobrinho Jacó havia chegado, correu ao seu encontro. Ele o abraçou, o beijou e o levou para casa. Depois que Jacó lhe contou sua história,
14 Mẹ wọ, Laban obhin-ẹ bi, “K'odik ọkkakka, kọ ade ochimmanọng kwaam e, mode izi rani e.”
14 Labão exclamou: “Você é, de fato, sangue do meu sangue!”. Quando Jacó estava na casa de Labão havia cerca de um mês,
15 Laban on-oben-ẹ bi, “Kaambi ode bi, kaam ọmaana kọ mode anọng bani, mando rang osi, kọ an-asi ọtzọhm anang-m k'idukhi. Kọ gbaakh-m agbukha p'ọtzọhm fọ ope.”
15 Labão lhe disse: “Você não deve trabalhar de graça para mim só porque somos parentes. Diga-me qual deve ser o seu salário”.
16 Wa Laban ọkhaam va p'ipanọng afa, ocheden-nwa okpen Lea, ottong afa, okpena Rachẹl.
16 Labão tinha duas filhas. A mais velha se chamava Lia, e a mais nova, Raquel.
17 Wa Lea ọkhaam adadaakha-chen, yina, Rachẹl wọ ode ominnanwa kw'ojibhi for obiro ojibh ikkekkeri.
17 Os olhos de Lia eram sem brilho, mas Raquel tinha bela aparência e rosto atraente.
18 Wa Jekọb ọkhaam idadaakha ttara Rachẹl, oben bi, “Kaam ńsi ọtzọhm nnang-ọ ka cho azenamfa, k'eho cha Rachẹl kw'ode nnwa kwọ kw'ikwanọng kw'ikhakhari.”
18 Visto que Jacó estava apaixonado por Raquel, disse a Labão: “Trabalharei para o senhor por sete anos se me der Raquel, sua filha mais nova, para ser minha esposa”.
19 Mẹ wọ, Laban oben bi, “Ode odik kw'ojibh-ojibh bi, ndọkh-ẹ nnang kọ, ọyọhnga bi, ndọkh-ẹ nnang ọnọng ọdọdọk. Kọ wobha ma ttar-m.”
19 “Melhor entregá-la a você do que a qualquer outro”, respondeu Labão. “Fique aqui e trabalhe comigo.”
20 Wa Jekọb osi ọtzọhm ka cho azenamfa, k'eho cha Rachẹl. Yina, okhuri idadaakha sa Jekọb ọkhaam ttara Rachẹl, wa cho azenamfa an-akher-ẹ awuwa.
20 Então Jacó trabalhou sete anos por Raquel. Ele a amava tanto que lhe pareceram apenas alguns dias.
21 Iwa Jekọb okwu oben Laban bi, “Cho p'ọtzọhm faam akk'attonga, kọ na nnang-m kwanọng kwaam, ifha nyim-ẹ abẹ.”
21 Chegada a hora, Jacó disse a Labão. “Cumpri minha parte do acordo. Agora, dê-me minha esposa, para que eu me deite com ela.”
22 Laban obher anọng p'ibe nnuma biphyir atzobha, bẹ asi ọdadaami kw'ọbada.
22 Labão convidou toda a vizinhança e preparou uma grande festa de casamento.
23 Yina, okwu opyiri m'ẹchọhkha, Laban ọn-ọtzọkha nnwa kwẹ, Lea, ọnang Jekọb. Jekọb oyim-ẹ abẹ.
23 À noite, porém, quando estava escuro, Labão tomou Lia e a entregou a Jacó, e Jacó se deitou com ela.
24 Wa Laban ọtzọkha ọtzọhmnọng kwẹ Zilpa, ọnang nnwa kwẹ Lea bi, orukh-ẹ abẹ.
24 (Labão deu sua serva Zilpa a Lia para servi-la.)
25 Mada ewu en-ehobh, Jekọb on-ore bi, Lea wọ oyim kẹ. Ofona mẹ, Jekọb ọbọbh Laban bi, “Itta, ode yan kw'asi-m manda o? Kaam nsi ọtzọhm k'eho cha Rachẹl, mando arang o? Kọ an-asi yan abọhr-m?”
25 Na manhã seguinte, quando Jacó acordou, viu que era Lia. Então Jacó perguntou a Labão: “O que o senhor fez comigo? Trabalhei sete anos por Raquel! Por que o senhor me enganou?”.
26 Mẹ wọ, Laban obhin-ẹ bi, “K'ẹmmaana cha man, kọbaan bi, otte kw'ọnọng ọtzọkha nnwa kwẹ kw'ikhakhari, ọnang k'ọbada, k'ogbe kw'ocheden oni odim otzim ọba.
26 Labão respondeu: “Aqui não é costume casar a filha mais nova antes da mais velha.
27 Kọ kyera ẹphyawu dani chọ ch'ọdadaami kw'ọbada, akk'akyera, mobiro ọ́tzọkha oyok kw'ikhakhari ọnang-ọ. Yina, kọ abira asi ọtzọhm ka cho azenamfa adọdọkh e.”
27 Espere, contudo, até terminar a semana de núpcias, e eu também lhe entregarei Raquel, desde que você prometa trabalhar mais sete anos para mim”.
28 Wa Jekọb okhera ttar-ẹ. Mada okk'ẹphyawu dani ch'ọdadaami okyera ttara Lea, Laban obiro ọtzọkha nnwa kwẹ Rachẹl ọnang-ẹ k'ọbada.
28 Jacó concordou em trabalhar mais sete anos. Uma semana depois de Jacó ter se casado com Lia, Labão lhe entregou Raquel.
29 Wa Laban ọtzọkha ọtzọhmnọng kwẹ kw'ikwanọng, kw'okpen Bilha, ọnang Rachẹl bi, orukh-ẹ abẹ.
29 (Labão deu sua serva Bila a Raquel para servi-la.)
30 Jekọb obiro oyima Rachẹl abẹ. Wa Rachẹl ọdaakh-ẹ ọtzam ọyọhnga Lea. Mẹ wọ, wa osi ọtzọhm ka cho azenamfa adọdọk ọnang Laban.
30 Jacó se deitou também com Raquel, a quem ele amava muito mais que a Lia. Então permaneceu ali e trabalhou mais sete anos para Labão.
31 Mada iwa Ọvaar Ibinọkpaabyi ore bi, Lea Jekọb idik kọdaakhi, on-odo Lea ttara ọmaan. Yina, osi Rachẹl ọkpaana.
31 Quando o S enhor viu que Lia não era amada, permitiu que ela tivesse filhos; Raquel, porém, era estéril.
32 Iwa Lea okwu otzima ibhọr, ọmaan nnwa kw'ijinọng, ọkpẹ-ẹ Reubẹn, oben bi, “Ofon da Ọvaar Ibinọkpaabyi ọkk'ọmmamma kwaam ọra. K'odik-ọkka, yina wọ kwa kaam nna ńdaak odim kwaam e.”
32 Lia engravidou e deu à luz um filho. Chamou-o de Rúben, pois disse: “O S enhor viu minha infelicidade, e agora meu marido me amará”.
33 Lea obiro otzima ibhọr, ọmaan nnwa kw'ijinọng, ọkpẹ-ẹ Simeọn, on-oben bi, “Okhuri da, Ọvaar Ibinọkpaabyi ọbhaang bi, kaam odim kwaam kindaakhi, okk'kaam nnwa obiro ọnanga.” Mẹ wọ, Lea okpe nnwa kwẹ, Simeọn.
33 Pouco tempo depois, Lia engravidou novamente e deu à luz outro filho. Chamou-o de Simeão, pois disse: “O S enhor ouviu que eu não era amada e me deu outro filho”.
34 Lea obiro otzima ibhọr ọmaan nnwa kw'ijinọng oben bi, “Kaam nkk'odim kwaam va p'ijinọng attaan mmaana, yina wọ kwa kaam nna ndaak odim kwaam.” Mẹ wọ, ọkpẹ-ẹ Lẹvi.
34 Lia engravidou pela terceira vez e deu à luz outro filho. Chamou-o de Levi, pois disse: “Certamente, desta vez meu marido terá afeição por mim, pois lhe dei três filhos!”.
35 Lea otzima ibhọr ottong igbe inna ọmaan ojinọng, oben bi, “M'ogbe nwa, kaam ńnang Ọvaar Ibinọkpaabyi ẹtzọhnga.” Mẹ wọ, ọn-ọkpẹ-ẹ Juda. Mada okk'nnwa kw'ottong anna ọmaana, ọn-ọkwọbha ọmaan.
35 Lia engravidou mais uma vez e deu à luz outro filho. Chamou-o de Judá, pois disse: “Agora louvarei ao S enhor !”. Então, parou de ter filhos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.