Gênesis 24
mfo (MFO) vs NTLH
1 K'ogbe kw'iwa Abraham ọkk'ọn-ọtzama, obiro ọhaabh cho. Iwa Ọvaar Ibinọkpaabyi ọkk'ẹ ọda ttara idik biphyir.
1 Abraão já estava bem velho, e o Senhor Deus o havia abençoado em tudo.
2 Wa Abraham oben oho kw'atzọhmnọng p'ẹhọhmmọr chẹ, ọmaana odik kpenamkpen kw'ode kwẹ bi, “Kọ khe ọbọhk kwọ ka ọtzaak kwaam irekhirek.
2 Um dia ele chamou o seu empregado mais antigo, que tomava conta de tudo o que ele tinha, e disse: — Ponha a mão por baixo da minha coxa e faça um juramento.
3 Kaam nnori bi anwọhngi ka che ch'Ọvaar Ibinọkpaabyi, kw'ode Ibinọkpaabyi kw'ẹrọng ọmaana kw'irerek bi, kọ kwanọng k'ottem kw'aminava p'anọng pa Kenaan, pa kaam nnukhi ma ttara, kátzọkha anang nnwa kwaam.
3 Jure pelo Senhor , o Deus do céu e da terra, que você não deixará que o meu filho Isaque case com nenhuma mulher deste país de Canaã, onde estou morando.
4 Yina, kọ áchina k'ẹkhọma chaam, k'anọng paam, atza atzọkha kwanọng anang nnwa kwaam, Isaak.”
4 Vá até a minha terra e escolha no meio dos meus parentes uma esposa para Isaque.
5 Ọtzọhmnọng nwa kwẹ, ọbọbh-ẹ bi, “Idikha kwanọng nwuma onokher bi, ọtzọn-m abẹ okwu m'irek nna khi? Ode bi kaam ńdima nnwa kwọ mkpa nnam k'ẹkhọma chọ o?”
5 O empregado perguntou: — E o que é que eu faço se a moça não quiser vir comigo? Devo levar o seu filho de volta para a terra de onde o senhor veio?
6 Abraham oben-ẹ bi, “K'eden kpenamkpen kọ kàkhaambi, atzima nnwa kwaam akpa nnam kẹ.
6 Abraão respondeu: — Não! Não faça o meu filho voltar para lá, de jeito nenhum!
7 Ọvaar Ibinọkpaabyi, ode Ibinọkpaabyi kw'ẹrọng. Kẹ wọ otzim-m obina k'ẹhọhmmọr ch'otte kwaam, ọmaana k'ọmmaana-bhon kwaam. Kẹ ọgbaakh-m atzim obiro ọnwọhngi ọnang-m, oben bi, ‘Kaam ńnang va pa va pọ irerek nna.’ Kẹ ọ́tzọhm orenga-eden kwẹ, kw'otzibh-ọ eden ch'arenga ifha atzọkha kwanọng kẹ anang nnwa kwaam.
7 O Senhor , o Deus do céu, me tirou da casa do meu pai e da terra dos meus parentes e jurou que daria esta terra aos meus descendentes. Ele vai enviar o seu Anjo para guiá-lo, e assim você conseguirá arranjar uma mulher para o meu filho.
8 Idikha kwanọng nwa on-okher bi ọtzọn-ọ abẹ, ọnwọhngi nwa kọ kọ́bọkha. Yina, kọ nnwa kwaam kàtzima akpa nnam kẹ o.”
8 Se a moça não quiser vir, você ficará livre deste juramento. Porém não leve o meu filho de volta para lá, de jeito nenhum.
9 Mando wọ kw'ọtzọhmnọng nwa, okhe ọbọhk kwẹ k'ọtzaak kw'itta kwẹ, Abraham, ọnwọhngi bi kẹ osi-osi mach'itta kwẹ obeni.
9 Então o empregado pôs a mão por baixo da coxa de Abraão e jurou que faria o que ele havia ordenado.
10 Iwa ọtzọhmnọng nwa ọtzọkha akamẹl jobh p'itta kwẹ, obiro ọtzọkha ekpo ọkkakka k'adem-k'adem p'itta kwẹ, ọnana akamẹl mba. Obina orenga ochina k'Aram-Naharayim, orenga opyiri k'obhon kw'iwa Nahọr orukhi.
10 Em seguida o empregado pegou dez camelos de Abraão e uma porção de presentes e foi até a cidade onde Naor havia morado, na Mesopotâmia.
11 Okwu opyiri ma nchọhkha-bọhk, m'ogbe kwa panọng am-atza akhaabha asi, mando wọ kw'osi akamẹl mba attima ndudungi abaanga esipe ch'ewobh k'obhon ọkhaan-ọkhaan.
11 Quando o empregado chegou, fez os camelos se ajoelharem perto do poço, fora da cidade. Era de tardinha, a hora em que as mulheres vinham buscar água.
12 Mẹ wọ, on-ozi njọhm, oben bi, “O Ọvaar Ibinọkpaabyi, kw'ode Ibinọkpaabyi kw'itta kwaam, Abraham, si kaam ngaama ọwọbh k'ewu cha mayina, abira asi ọphyaam anang itta kwaam, Abraham.
12 Aí ele orou assim: — Ó
13 Kker e, kaam mbe m'esipe nda ọkhaan-ọkhaan, da aminava p'obhon nwa am-akwu akhaabha asi.
13 Eu estou aqui perto do poço aonde as moças da cidade vêm para tirar água.
14 Tte kwẹ ode bi, isaa mbeni ominanwa bi, ‘Tzotzokhaan, kọ nang-m asi ibebaa m'isi-rọhkha sọ ngwo,’ oben-m bi, ‘Gwo, ifha mbiri ńnang akamẹl pọ,’ tte ode bi, kẹ wọ kw'akk'atzekha anang ọtzọhmnọng kwọ Isaak. Ofona mẹ kaam ńnonga bi, kọ akk'ọphyaam asa anang itta kwaam.”
14 Vou dizer a uma delas: “Por favor, abaixe o seu pote para que eu beba um pouco de água.” Se ela disser assim: “Beba, e eu vou dar água também para os seus camelos”, que seja essa a moça que escolheste para o teu servo Isaque. Se isso acontecer, ficarei sabendo que foste bondoso para o meu patrão.
15 Yina okyera njọhm ozizi, Rẹbẹka oyin ka ttara isi-rọhkha ka mbabaang sẹ. Kẹ wa ode ominanwa kwa Bẹtuẹl kw'ode nnwa kw'ijinọng kwa Milka ọmaani ọnang Nahọr, kw'ode ọgbaanọkka kw'Abraham.
15 Ele nem havia acabado a oração, quando Rebeca veio, carregando o seu pote no ombro. Ela era filha de Betuel, que era filho de Milca e de Naor, o irmão de Abraão.
16 Wa kẹ ojibhi ominanwa, ojinọng otzim oronga. Mando kw'iwa ọhak k'esipe, otzima isi-rọhkha ọkhaabha asi maa sẹ ifu, otzima ovura.
16 Rebeca era uma linda moça, ainda virgem; nenhum homem havia tocado nela. Ela desceu até o poço, encheu o seu pote e subiu.
17 Iwa ọtzọhmnọng kw'Abraham odukha ọtza okhebh-ẹ, oben bi, “Tzotzokhaan, kebh-m asisaa p'isi-rọhkha sọ, ngwo.”
17 Então o empregado de Abraão foi correndo se encontrar com ela e disse: — Por favor, deixe que eu beba um pouco da água do seu pote.
18 Rẹbẹka oben-ẹ bi, “Itta kwaam, tọkha asi agwo.” Ọhakha isi-rọhkha m'ẹbhar-ẹbhar otzima ka mbọhk, ọnang-ẹ asi ogwo.
18 — O senhor pode beber — respondeu ela. E rapidamente abaixou o pote e o segurou enquanto ele bebia.
19 Mada ọkk'ẹ asi ọnanga ogwo, on-oben bi, “Kaam ḿbiri ńgaabha nnang akamẹl pọ, bẹ agwo maa bẹ abenga bẹ.”
19 Depois de lhe dar de beber, a moça disse: — Vou tirar água também para os seus camelos e lhes darei de beber o quanto quiserem.
20 M'ẹbhar-ẹbhar, ọtza ọwọna asi p'isi-rọhkha k'ọgbaakha, obiro ọrọbh ọkpa nnam k'esipe ọtza ọkhaabha asi ọnang akamẹl pẹ, bẹ agwo maa bẹ abenga bẹ.
20 Rapidamente ela despejou a água no bebedouro e correu várias vezes ao poço a fim de tirar água para todos os camelos.
21 Odik okkoni ojinọng nwa, ọn-ọkhẹ-ẹ otzum, ifha ore s'Ọvaar Ibinọkpaabyi okk'ejibha ọsa, k'orenga kw'ọtza.
21 Enquanto isso o homem, sem dizer nada, ficou observando a moça para saber se o Senhor Deus havia ou não abençoado a sua viagem.
22 Mada akamẹl akk'asi akyera, ọtzọhmnọng nwa ọtzọkha ẹbaanga cha gol ch'ahung ch'ẹdọhbhi epyiri ẹdọhbh ch'ishẹkẹl-gbokha, obiro ọtzọkha agimma afa pa gol pa mbọhk, p'adọbhi apyiri ẹdọhbh ch'ashẹkẹl jobh.
22 Quando os camelos acabaram de beber, o homem pegou uma argola de ouro, que pesava seis gramas, e colocou no nariz dela. E também lhe deu duas pulseiras de ouro, que pesavam mais de cem gramas.
23 Ọbọbh-ẹ bi, “Kọ ade ominanwa kw'anyi o? Tzotzokhaan gbaakh-m, na iyimabe iwobha k'ọhọhm kw'atte, sa kaam mfha nyima ttara anọng paam k'erungiwu cha mayina o?”
23 Em seguida perguntou: — Por favor, diga quem é o seu pai. Será que na casa dele há lugar para os meus homens e eu passarmos a noite?
24 Rẹbẹka obhin-ẹ bi, “Kaam nde nnwa kwa Bẹtuẹl, kwa Milka ọmaani ọnang Nahọr.
24 Ela respondeu: — Eu sou filha de Betuel, filho de Milca e de Naor.
25 Maman ọkhaam araraari-bukhi ọmaana ọchattọhk fa nden kẹ k'ọhaabh, fa nden sọ nchi, ọmaana iyimabe sa bọng ayima k'erungiwu cha mayina.”
25 Na nossa casa há lugar para dormir e também bastante palha e capim para os camelos.
26 Iwa ọtzọhmnọng nwa kw'Abraham ochunga eho, ọnang Ọvaar Ibinọkpaabyi ikpokpobha,
26 Então o homem se ajoelhou e adorou a Deus, o Senhor .
27 oben bi, “Ẹtzọhnga ewobh ẹnang Ọvaar Ibinọkpaabyi, kw'ode Ibinọkpaabyi kw'itta kwaam, Abraham. Kẹ itta kwaam ọphyaam ọmaana idadaakha sẹ kọrami. Onode kaam, Ọvaar Ibinọkpaabyi ọkk'aam eden otzima bi bẹẹm, nkwu ndim k'ọhọhm kw'anọng p'itta kwaam.”
27 Ele disse: — Bendito seja o
28 Iwa ominanwa nwa ọrọbh ọtza ọgbaak ẹhọhmmọr ch'ọkka idik nna biphyir.
28 A moça foi correndo para a casa da sua mãe e contou o que havia acontecido. Rebeca tinha um irmão chamado Labão, o qual viu a argola no nariz da irmã e as pulseiras nos seus braços e a ouviu contar o que o homem tinha dito para ela. Labão saiu correndo e foi buscar o empregado de Abraão, que havia ficado de pé, ao lado dos camelos, ali perto do poço.
29 Wa Rẹbẹka ọkhaam ọgbaanọkka kw'ijinọng kw'okpen Laban, kw'obin m'ẹbhar-ẹbhar oyin k'iyaan, otza okhebha ojinọng nwa k'esipe.
29 — ausente —
30 Mada Laban ore ẹbaanga ch'ahung ọmaana agimma p'ọgbaanọkka okhe ka mbọhk, akwu attara k'idik s'ọkk'ọbhaanga sa Rẹbẹka ọgbaakhi okhuri ojinọng nwa, on-obina otza okhebha ojinọng nwa kẹ da obe ttara akamẹl, ọbaanga esipe.
30 — ausente —
31 Oben bi, “Kọ kwu, kọ kw'Ọvaar Ibinọkpaabyi ọkk'ọda, ode yan kw'atzima abe k'iyaan o? Kwu mofona, kkeri kaam nkk'ibe nda nhokh-ọ, ọmaana ibe s'akamẹl abira awobha.”
31 Labão disse: — Venha comigo, homem abençoado por Deus, o
32 Mẹ wọ, ojinọng nwa ochina k'ọhọhm, bẹ achaari akamẹl ndọhkha, bẹ anang bẹ araraari-bukhi ọmaana ọchattọhk fa nden, bẹ abira anang ojinọng nwa ttara anọng p'atzọn-ẹ abẹ asi, bẹ agbobhi mmo sabẹ.
32 Então o homem entrou na casa. Labão tirou a carga dos camelos e lhes deu palha e capim. Depois trouxe água para que o empregado de Abraão e os seus companheiros lavassem os pés.
33 Bẹ abera bẹ ochattọhk, yina oben bi, “Kaam ọchattọhk kinchi maa, mgbaak bọng odik kwa ngaam bi, mgbaak.”
33 Quando trouxeram a comida, o homem disse: — Eu não vou comer enquanto não disser o que tenho para dizer. — Fale — disse Labão.
34 Mẹ wọ, oben bi, “Kaam nde ọtzọhmnọng kw'Abraham.
34 Então ele disse o seguinte: — Eu sou empregado de Abraão.
35 Ọvaar Ibinọkpaabyi okk'itta kwaam ẹdaa ch'ideden ọnanga maa, on-ode ọkkọkkaa. Ọvaar Ibinọkpaabyi ọkk'ẹ arukhimaan, ọmaana abhaam, ọmaana silva, ọmaana gol, ọmaana atzọhmnọng p'ijinọng ttara p'ipanọng, ọmaana akamẹl ttara nnyanyaang ọnanga.
35 O Senhor Deus abençoou muito o meu patrão, e ele ficou rico. O Senhor lhe deu rebanhos de ovelhas e cabras, gado, prata, ouro, escravos e escravas, camelos e jumentos.
36 Sara kw'ode kwanọng kw'itta kwaam, okk'ẹ nnwa kw'ijinọng ọmaana k'atzam. Itta kwaam okk'ẹkhakhaama chẹ biphyir ọtzọkha ọnang nnwa nwa.
36 Sara, a sua mulher, mesmo depois de velha, deu um filho ao meu patrão, e o filho herdará tudo o que o pai tem.
37 Itta kwaam osi-m ndọkha ọnwọhngi, oben bi, ‘Kọ kàkhaambi atzọkha kwanọng k'aminava p'anọng pa Kenaan, pa kaam nnukhi ma ttara, anang nnwa kwaam.
37 O meu patrão me fez jurar que eu faria o que ele ordenasse e me disse: “Não deixe que o meu filho case com nenhuma mulher deste país de Canaã, onde estou morando.
38 Yina, kọ rọhng k'efona chaam, ọmaana k'ẹnọmma chaam, atza atzọkha kwanọng anang nnwa kwaam.’
38 Vá até o lugar onde mora a família do meu pai e no meio dos meus parentes escolha uma mulher para ele.”
39 “Mẹ wọ, kaam mbọbh itta kwaam bi, ‘Kaam nsi yan, idikha kwanọng nwa onokher bi, ọtzọn-m abẹ?’
39 Então eu lhe perguntei: “E o que é que eu faço se a moça não quiser vir comigo?”
40 “Itta kwaam obhin-m bi, ‘Ọvaar Ibinọkpaabyi kwa kaam nkk'mkpobha k'eden ọkkakka, ọ́tzọhm orenga-eden kwẹ otzim-ọ eden, ọnang-ọ owujibha k'orenga kwọ, ifha kọ afha atzọkha kwanọng k'efona ch'otte kwaam, k'ẹnọmma chaam, anang nnwa kwaam.
40 Ele me respondeu: “Eu tenho obedecido fielmente a Deus, o Senhor . Ele enviará o seu Anjo para estar com você, e tudo dará certo. No meio da minha gente, na família do meu pai, você escolherá uma mulher para o meu filho.
41 Ọnwọhngi nwa kọ kọ́bọkha, idikha achin k'ẹnọmma chaam, kaambi ode bi, bẹ kọ ominanwa nwa kanangi, ọnwọhngi nwa kọ kọ́bọkha e.’
41 Se você falar com os meus parentes, e eles não quiserem dar a moça, então você ficará livre do juramento que me fez.”
42 “Mẹ wọ e, mada mpyiri m'esipe nda mayina, mben bi, ‘O Ọvaar Ibinọkpaabyi, kw'ode Ibinọkpaabyi kw'itta kwaam, Abraham, idikha ode ochibhi kwọ, tzotzokhaan, nang-m owujibha m'orenga nwa kwa nkk'nkwa ma o.
42 — E foi assim que hoje cheguei ao poço e disse a Deus o seguinte: “Ó Senhor , ó Deus de Abraão, o meu patrão, eu peço que aquilo que vou fazer dê certo.
43 Kker e, kaam mbe m'esipe nda ọkhaan-ọkhaan, idikha ominanwa kw'obhon nwa okwu bi okwu akhaabha asi, mben-ẹ bi, “Tzotzokhaan kọ nang-m asi m'isi-rọhkha sọ ngwo ibebaa,”
43 Eu estou aqui ao lado do poço. Quando uma moça vier tirar água, eu vou pedir que me dê de beber da água do seu pote.
44 idikha oben-m bi, “Kọ gwo, kaam ḿbiri ńgaabha nnang akamẹl pọ,” tte kẹ ode ominanwa nwuma kw'Ọvaar Ibinọkpaabyi okk'otzekha ọnang nnwa kw'itta kwaam.’
44 Se ela concordar e também se oferecer para tirar água para os meus camelos, que seja essa a que escolheste para ser mulher do filho do meu patrão.”
45 “Yina nkyera njọhm ozizi k'ettem chaam, Rẹbẹka oyin ka ttara isi-rọhkha sẹ k'ẹbabaang, ọhakha k'esipe, ọtza ọkhaabha asi. Kaam mben-ẹ bi, ‘Tzotzokhaan nang-m asi ngwo.’
45 Eu nem havia acabado de fazer essa oração em silêncio, quando Rebeca veio com um pote no ombro, desceu até o poço e tirou água. Aí eu disse: “Dê-me um pouco de água, por favor.”
46 “M'ẹbhar-ẹbhar, ọhakha isi-rọhkha k'ẹbabaang, oben bi, ‘Kọ gwo, mbiri ńgaabha nnang akamẹl pọ.’ Mẹ wọ, kaam ngwo, obiro ọkhaabha ọnang akamẹl paam.
46 Ela abaixou depressa o seu pote e disse: “Pode beber, e vou dar de beber também aos seus camelos.” Então eu bebi, e ela deu água também aos camelos.
47 “Kaam mbọbh-ẹ bi, ‘Kọ ade ominanwa kw'anyi o?’
47 Em seguida perguntei: “Quem é o seu pai?” Ela respondeu: “Eu sou filha de Betuel, filho de Milca e de Naor.” Então coloquei uma argola no nariz dela e duas pulseiras nos seus braços.
48 Nchunga eho mkpobha Ọvaar Ibinọkpaabyi, kw'ode Ibinọkpaabyi kw'itta kwaam, Abraham, kw'ọkk'aam eden otzima k'eden-ọkkakka maa, nkwu ndọkha nnwa-mmona kw'ọgbaanọkka kw'itta kwaam, nnang nnwa kwẹ-ẹ k'ọbada.
48 Eu me ajoelhei e adorei a Deus. E louvei o Senhor , o Deus de Abraão, o meu patrão, que me guiou diretamente aos seus parentes a fim de que eu levasse a filha do irmão do meu patrão para o seu filho.
49 Mẹ wọ, idikha ási ọphyaam f'odik-ọkka osi anang itta kwaam, gbaakh-m. Idikha án-asi, gbaakh-m, ifha nnonga eden cha ńsi.”
49 Agora, digam se vocês vão ser bondosos e sinceros com o meu patrão; se não, digam também, para que eu resolva o que fazer.
50 Laban ọmaana Bẹtuẹl abhina bi, “Mada idik nna biphyir ifon k'Ọvaar Ibinọkpaabyi, maman odik kw'ojibh-ojibh ttara kw'opyibh-opyibh kọkhaam kwa mọfha ọgbaak.
50 Labão e Betuel responderam: — Tudo isso vem de Deus, o
51 Kkeri Rẹbẹka manya, tzọkh-ẹ atzima rọhng. Tte kẹ on-ode kwanọng kwa nnwa kw'itta kwọ, mach'Ọvaar Ibinọkpaabyi obeni.”
51 Aqui está Rebeca; leve-a com você. Que ela seja a mulher do filho do seu patrão, como o Senhor Deus já disse.
52 Mada ọtzọhmnọng kw'Abraham ọbhaang odik kwa bẹ agbaakhi, ochunga eho k'irerek, ọnang Ọvaar Ibinọkpaabyi ikpokpobha.
52 Quando o empregado de Abraão ouviu essas palavras, ajoelhou-se, encostou o rosto no chão e adorou a Deus, o Senhor .
53 Mẹ wọ, ọtzọhmnọng nwa ọrọbha ẹfanginẹkpo pya gol ọmaana pya silva, okwu ọttara k'ọbara k'adem-k'adem, ọnang Rẹbẹka. Obiro tzọkha ekpo py'epe agbukha ọnang ọgbaanọkka kw'ijinọng ọmaana ọkka kwa Rẹbẹka.
53 Em seguida pegou vários objetos de prata e de ouro e vestidos e os deu a Rebeca. E também deu presentes caros ao irmão e à mãe dela.
54 Kẹ ọmaana anọng p'atzọn-ẹ abẹ achi ọchattọhk abira agwo atzuk, bẹ abira ayima mẹ maa, ewu ehobha.
54 Então ele e os seus companheiros comeram e beberam, e passaram a noite ali. No outro dia de manhã, quando se levantaram, o empregado disse: — Deixem que eu volte para a casa do meu patrão.
55 Yina, ọgbaanọkka kwa Rẹbẹka ọmaana ọkka an-abhina bi, “Tte ominanwa nwa owobha ttara man k'iwu jobh yina bọng atzọn afona.”
55 Mas o irmão e a mãe de Rebeca disseram: — É melhor que ela fique com a gente alguns dias, talvez uns dez, e depois poderá ir.
56 Yina, ọtzọhmnọng nwa obhina bẹ bi, “Bọng kaam ka bọkha akhok manya, da Ọvaar Ibinọkpaabyi okk'orenga kwaam ọsa ojibh. Bọng dọhm-m mmana ifha mkpa nnam ndor itta kwaam.”
56 Mas o empregado respondeu: — Não me façam ficar aqui. O
57 Mẹ wọ, bẹ an-aben bi, “Tte moyeri ominanwa ọkhaam, ifha mọbhaanga ka kẹ dọk.”
57 Então eles disseram: — Vamos chamar Rebeca para ver o que ela diz.
58 Wa bẹ ayeri Rẹbẹka abọbh-ẹ bi, “Na ọdaakh-ọ bi átzọn ojinọng nwa abẹ afona o?”
58 Eles chamaram a moça e lhe perguntaram: — Você quer ir com este homem? — Quero — respondeu ela.
59 Mẹ wọ, bẹ atza arik ọgbaanọkka kwabẹ, Rẹbẹka k'eden, ọmaana ọrọrọkha kwẹ, ọmaana ọtzọhmnọng nwa kw'Abraham, ttara anọng p'atzọn-ẹ abẹ.
59 Aí deixaram que Rebeca e a mulher que havia sido sua babá fossem com o empregado de Abraão e os seus companheiros.
60 Bẹ abira asi Rẹbẹka ittabọhng, aben-ẹ bi,
60 E abençoaram Rebeca, dizendo: “Que você, nossa irmã, seja mãe de milhões! Que os seus descendentes conquistem as cidades dos seus inimigos!”
61 Mẹ wọ, Rẹbẹka ọmaana aminava p'arukh-ẹ abẹ, ado for avura akamẹl, atzọn ọtzọhmnọng kw'Abraham abẹ. Mando kw'ọtzọhnmnọng nwa otzim abaRẹbẹka ofona.
61 Então Rebeca e as suas empregadas se prepararam, montaram os camelos e seguiram o empregado de Abraão. E assim eles foram embora.
62 Iwa Isaak kw'orukhi k'okhubha kwa Nẹgẹv okk'ofona ka Beer-Lahai-Roi okhuna.
62 Isaque tinha vindo ao deserto onde ficava o “Poço Daquele que Vive e Me Vê”, pois morava no sul de Canaã.
63 Wa k'ẹchọhkhawu dani, Isaak ofona ochina k'owoni bi, ọtza ọtzọkha ọphapha. Mada otzini chen okkeri k'ororo, ore da akamẹl am-akwu.
63 Ele havia saído à tardinha para dar um passeio pelo campo, quando viu que vinham vindo camelos.
64 Rẹbẹka obiro otzini chen okkeri k'ororo ore Isaak, mando kw'ọhak ka kamẹl kwẹ,
64 Rebeca também olhou e, quando viu Isaque, desceu do camelo
65 ọbọbh ọtzọhnmnọng nwa bi, “Bọng ojinọng wọ kana kw'om-orenga otzor man ka o?”
65 e perguntou ao empregado: — Quem é aquele homem que vem andando pelo campo na nossa direção? — É o meu patrão — respondeu ele. Aí ela pegou o véu e cobriu o rosto.
66 Mẹ wọ, ọtzọhmnọng nwa ọgbaak Isaak idik s'ọkk'ọsa biphyir.
66 O empregado contou a Isaque tudo o que havia feito.
67 Isaak otzim-ẹ odim k'ikhira s'ọkka kwẹ Sara, kw'ọkk'ọpa. Rẹbẹka on-ode kwanọng kw'Isaak. Isaak ọkhọhkha Rẹbẹka idadaakha, otzima mẹ odini for sẹ ettem k'obo kw'ọkka kwẹ.
67 Então Isaque levou Rebeca para a barraca onde Sara, a sua mãe, havia morado, e ela se tornou a sua mulher. Isaque amou Rebeca e assim foi consolado depois da morte da sua mãe.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.