Romanos 4
Gandja na Mbɨa (MDM) vs NTLH
1 Nɨ́ bhundja nga pɨndjɨ ogbi nɨ́ Abalahama. Nɨ́ apá lɨ ’ngʉ́ gba anɨ-e pɨ? A akolo nanɨ lɨ anɨ ne mangua ’ngʉ́ dho?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Lɨ Ebhe ú nanɨ anɨ me a ko ngbili kpála bhʉ́ djila nɨ ka obabadha kulu ɨnde anɨ adʉ amene e, Abalahama de adʉ́ ne engʉ́ ɨnde anɨ tɨ da nabhɨ ’kpa e pɨ́ mbulu e ka e-o. La-a, anɨ tɨ da namene bhʉ́ djila Ebhe mo-o de.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Padhá de, anga Bhuku gba Ebhe ngapa me: «Abalahama abhuka Ebhe, abhomʉ-o Ebhe atsia au anɨ me a ko ngbili kpála ka natsia nabhuka gba anɨ-o.»
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Nɨ́ mbɨla hana me lɨ kpála mene kulu-o, u há kuo ’kpa pɨ anɨ tété, kuo ’kpa bhomʉ-o ha lɨe pɨ anɨ padhá de. Anɨ amene ngánga kulu.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 La-a, lɨ kpála mene kulu de, anɨ bhuka me Ebhe ngasia obhʉlʉ namene siti ’ngʉ́-o, nabhuka gba anɨ-e ngao anɨ ngbingbili bhʉ́ djila Ebhe.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Kaka-a, Davidi ngapa ’ngʉ́ na djalɨ gba kpála ɨnde lɨ Ebhe au e maka ngbili kpála bhʉ́ djila e-o, ɨnde anɨ tsia okulu gba e de-o.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Davidi apa me:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 A ko djalɨ pɨ okpála ɨnde lɨ Ebhe Ngámá lila
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Engʉ́ lɨ Davidi apa e bhomʉ-o, ne me a atsia bha bini okpála bhende alɨ gandja, ne me a atsia di obhende ɨ lɨ gandja de-o? Nɨ́ de ngapa me: «Ebhe au Abalahama ngbingbili bhʉ́ djila e, anga Abalahama abhuka anɨ.»
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Engʉ́ bhomʉ-o akodho ’kpɨ́ nadho? Ne me a ko me Abalahama nde alɨ gandja alɨ, ne me a ko me anɨ nde lɨ nga gandja de? A mo-o ade, a ko kala me Abalahama lɨ gandja.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Kala me Abalahama lɨ gandja-a, Ebhe au anɨ bhʉ́ djila e me a ko ngbili kpála. Pɨpɨta-a, Ebhe apa pɨ anɨ me anɨ lɨ gandja. Gandja bhomʉ-o adʉ maka ehe ɨnde asuno me anɨ ngbingbili bhʉ́ djila Ebhe kabula nabhuka gba e-o. Kaka-a, Abalahama akolo ’dyɨ ndʉ okpála hana ɨnde ngabhuka Ebhe mandɨ nalɨ gandja. Ebhe ngau ndʉ okpála bhomʉ-o hana bhʉ́ djila e ngbingbili maka anɨ au nanɨ Abalahama lɨe-o.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Abalahama di ne ’dyɨ okpála bhende alɨ gandja-o. A akʉnda napa me Abalahama di ne ’dyɨ okpála ɨnde ngakpi bha bini ndjɨlɨ lɨ nalɨ gandja ade, engʉ́ bini, ɨnde ngakpata lele nabhuka ɨnde adʉ nanɨ bhʉ́ ogbi nɨ́ Abalahama kala me anɨ lɨ gandja-o.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Ebhe apa nanɨ pɨ Abalahama ne odi e me nɨ ahá doto pɨ uo. A ko de me Ebhe apa nanɨ engʉ́ bhomʉ-o ka anga Abalahama amene lɨ́lɨ-e de, a ko mangbo anga Ebhe au nanɨ anɨ ngbingbili bhʉ́ djila e ka nabhuka gba e-o.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Ɨ dʉ me okpála bhende ngamene lɨ́lɨ-e nde asia bha bini ohe lɨ Ebhe apana e ngao, a akʉnda napa me tata lɨ nabhuka ade. La di-e, engʉ́ ɨnde lɨ Ebhe apa nanɨ me nɨ amene e pɨ uo, a ko ’ngʉ́ na padhá.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Padhá de, anga nedhɨnga lɨ okpála adje lɨ́lɨ lɨe, ɨ dʉ me u nde kpata de-e, lɨ Ebhe ké ’ngʉ́ lɨe. La-a, bɨlɨ lɨ lɨ́lɨ nde lɨ e ade-e, u agʉmʉ lɨ́lɨ-e lele pɨ?
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 A bhomʉ-o engʉ́ yi ngau lɨe me Ebhe apa nanɨ me nɨ ahá doto pɨ Abalahama ne odi e kabula nabhuka gba e ngʉbula me a adʉ pɨ uo maka ehe anɨ aha e pɨ uo padhá bhʉ́ bádha bhʉ́ ’bu gba e-o. Oehe lɨ Ebhe apa me nɨ ahá e pɨ okpála-a, a bha bini pɨ obhende ngakpata lɨ́lɨ-e ade, engʉ́ bini, a di pɨ okpála ɨnde abhuka Ebhe maka Abalahama abhuka lɨe-o. Kaka-a, Abalahama ne ’dyɨ ndʉ nɨ́ hana.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 A maka u aye lɨe bhʉ́ Bhuku gba Ebhe-e me Ebhe apa pɨ Abalahama me: «Ma ao mʉ ’dyɨ okpála na opiga bhelé.» Abalahama ne ’dyɨ nɨ́ bhʉ́ djila Ebhe ɨnde anɨ abhuka e-o. A ko Ebhe ɨnde ngazuku okpála ɨnde amu, ɨnde di ngabho oehe ɨnde nga ade-o.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Abalahama adʉ bha ne nabhuka bhʉ́ Ebhe, anɨ atsia adʉ bha nao ’to e ’to anɨ. Natsia la lele anɨ-e, a ko nanɨ kpála ɨnde ɨ tɨ matá nanɨ da nao ’to e ’to ehe ɨnde lɨ Ebhe apa me nɨ ahá e pɨ anɨ-e de. Abhomʉ-o, Ebhe amene engʉ́ anɨ apa nanɨ me nɨ améne e pɨ anɨ-o. Anɨ atsia akolo ’dyɨ okpála na opiga bhelé maka lɨ Ebhe apa nanɨ lɨe pɨ anɨ me: «Opiga gba mʉ-o adʉ́ bhelé.»
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 A abhaka me anɨ nde ne kalanga masɨkpe de kámá bini. Anɨ adʉ nambɨla ndjɨndjɨ me nɨ agbe, anɨ adʉ di nambɨla hana me wala nɨ Sala ne ɨzude, engʉ́ bini, nabhuka gba anɨ-e gie lɨe ne sidi de.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Anɨ adʉ bha nabhuka me Ebhe ahá ehe ɨnde anɨ apa me nɨ ahá e pɨ nɨ-e maha. Anɨ dʉ ne bua bhisi bhisi de da napa me nɨ gbe ’to nɨ ’to Ebhe-e de. Engʉ́ bini, nabhuka ɨnde anɨ adʉ ne e bhʉ́ Ebhe-e, adʉ bha naha angu pɨ anɨ ngʉ́ nanʉ ne kalanʉ, anɨ atsia adʉ adhɵgɵ Ebhe.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Anɨ adʉ nabhuka na paká me Ebhe ne angu ngʉ́ namene engʉ́ ɨnde anɨ apa me nɨ améne e-o.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Ka nabhuka gba Abalahama-a, Ebhe au anɨ bhʉ́ djila e me a ko ngbili kpála.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Ɨ dʉ me Bhuku gba Ebhe-e nde apa me, Ebhe au anɨ bhʉ́ djila e me, a ko ngbili kpála-a, a ko bha bini pɨ anɨ kpi e kpi de.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Eli bhomʉ-o aye di lɨe pɨ nɨ́ okpála ɨnde lɨ Ebhe aú o bhʉ́ djila e me nɨ́ ne okpála na ngbingbili-o. Padhá de, anga nɨ́ ne nabhuka bhʉ́ Ebhe ɨnde azuku Yesu Ngámá gba nɨ́-e bhʉ́ ká okpála ɨnde amu-o.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Ebhe apʉ Yesu pɨ okpála ngʉbula me u bhɵlɵ anɨ lɨ ’ngʉ́ na siti ’ngʉ́ gba nɨ́-o. Ebhe atsia azuku anɨ bhʉ́ ká okpála ɨnde amu-o ngʉ́ napa me nɨ́ kolo ngbingbili bhʉ́ djila nɨ.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.