Atos 22
Gandja na Mbɨa (MDM) vs ARA
1 «Odyɨ ma, di ne ondaise ma, yi dje engʉ́ ɨnde ma adji apa e pɨ yi mbɨa ɨnde-e ndjɨndjɨ, amba yi mbɨla me ma mene ’ngʉ́ bhomʉ-o de.»
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Lɨ u adje lɨe me anɨ ngagama ’ngʉ́ pɨ o bhʉ́ eli gba omaYuda-a, u atsia andjili la matá má bulu! Polo atsia apa me:
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 «Ngama-a, ma ne maYuda. U azu ma bhʉ́ gʉdhʉ na Talasɨ, bhʉ́ ndu doto na Silisia. Ma abhele bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema ɨnde. Mʉsuno gba ma Gamaliele asuno nambɨla lɨ́lɨ gba onguo ogbi nɨ́-e mʉma ndjɨndjɨ. Ma aha nanɨ lɨma pɨ Ebhe ne bua ma bini maka ndʉ yi hana yi ngamemene lɨe nakɨ ko.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Ma adʉ ato mbolo lɨ okpála ɨnde adʉ akpata kpadjɨ gba Ngámá-o, ma atsia adʉ agɨlɨ nabhili uo. Ma azʉmʉ obhosɨ di ne olɨsɨ, ma atsia amba uo bhʉ́ tɨkpʉ.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Bhele kpála gba odimandɵ gba Ebhe di ne obhelesɨ okpála mbɨla ndjɨndjɨ me ma ngapa e kʉkʉlʉ ’ngʉ́. U aha belegʉ obalʉa mʉma ngʉbula me ma nʉ ne di pɨ ondaise nɨ́ ɨnde bhʉ́ gʉdhʉ na Damasɨ. Ma anʉ oo me ma holo omabhuka ɨnde oo, ma gbigbite uo ne gbɨndjɨlɨ, amba ma mba uo bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema ngʉbula me u mene uo sisiti.»
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 «Abhomʉ-o, ma adʉ lɨe lɨ kpadjɨ-e, masɨkpe de nakolo bhʉ́ gʉdhʉ na Damasɨ de tulukpe-e, kolo me-e, zɨ ’kpɨ́ na kpekpeke ayie abhʉ́lá, a ago asa ma ngbalina.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Ma agʉ i ma kuto má gbwʉe! Ma atsia adje eli bini ɨnde apa mʉma me: ‹Saulo, Saulo, mʉ ngato mbolo lɨ ma ngʉ́ nɨ?›
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Abhomʉ-o, ma atsia agie me: ‹A ko mʉ da, Ngámá?› Anɨ atsia agie mʉma me: ‹A ko ma Yesu, kpála na kʉtɨ na Nadjaleta, ɨnde mʉ ngato mbolo lɨe ko.›
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Okpála ɨnde adʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne ma-a, au zɨ ’kpɨ́ ango-o. Engʉ́ bini, u dje ’li kpála ɨnde adʉ agama ’ngʉ́ mʉma-a de.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Abhomʉ-o, ma atsia ayi matá me: ‹Ngámá, a ayo la me ma mene pɨ?› Ngámá agie mʉma me: ‹Yie bhʉ́lá, nʉ bhʉ́ gʉdhʉ na Damasɨ. Oo, u apá pɨ mʉ ndʉ ’ngʉ́ hana ɨnde lɨ Ebhe akʉnda me mʉ mene e ko.›
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 La-a, ma dʉ au ’kpɨ́ ka kpéke zɨ ’kpɨ́ bhomʉ-o lɨe de-e, okpála ɨnde adʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne ma-a, aholo ’kpa ma, u atsia anʉ ne ma bhʉ́ gʉdhʉ na Damasɨ.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 Kpála bini adʉ nanɨ oo, a adʉ ’lɨ anɨ me Ananɨa. Anɨ adʉ akpe Ebhe, anɨ atsia adʉ di akpata lɨ́lɨ gba nɨ́-e ndjɨndjɨ. Ndʉ omaYuda hana na gʉdhʉ na Damasɨ adʉ apa ’ngʉ́ gba anɨ-e ndjɨndjɨ.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Anɨ ago natsia ma. Anɨ akolo lɨe de ma-a, anɨ atsia apa mʉma me: ‹Ndai ma Saulo, u matá ’kpɨ́ uu!› Bha lɨ nedhɨnga bhomʉ-o, djila ma abhulu, ma atsia au anɨ.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Abhomʉ-o, anɨ atsia apa mʉma me: ‹Ebhe gba onguo ogbi nɨ́ abhʉ nanɨ mʉ didili ngʉbula me mʉ mbɨla engʉ́ ɨnde anɨ akʉnda e-o. Anɨ abhʉ mʉ ngʉbula me mʉ mbɨla Kpála ɨnde ngbingbili-o, amba mʉ dje di ’li anɨ makpe.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Padhá de, anga pɨ anɨ-e, mo odʉ́ akpokpo ongʉ́ gba anɨ bhende mo ou e, di ne bhende mo odje e pɨ ndʉ okpála hana.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Mbɨa ɨnde-e, mʉ matá ngadjeke nɨ? Yie bhʉ́lá, sia batisimo, mʉ yo Ebhe, amba anɨ e siti ’ngʉ́ gba mʉ ko.›
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 Abhomʉ-o, ma agie lɨma bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema. Ekpɨ́ bini, ma adʉ ayo Ebhe bhʉ́ ’ngbé ’tɨ Ebhe gba omaYuda, ma atsia au engʉ́ maka loto.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Ma au Ngámá, anɨ atsia apa mʉma me: ‹Yaka! Koto bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema má gala, anga okpála na gʉdhʉ ɨnde-e, u zɨ́ba engʉ́ gba ma ɨnde mo opá e pɨ uo-o de.›
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Abhomʉ-o, ma atsia apa me: ‹Ngámá, u mbɨla hana me ma adʉ nako nanʉ bhʉ́ otɨ nadje lɨ́lɨ gba Moidje , ma adʉ aholo okpála ɨnde abhuka mʉ-o. Ma adʉ amba uo bhʉ́ tɨkpʉ, ma atsia adʉ di abhɨ uo ne fimbo.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Nedhɨnga u adʉ abhɵlɵ Etieni, kpála nakpokpo Bádha Ngali gba mʉ-o lɨe, ma adʉ di oo. Ma azɨba okpála ɨnde adʉ abhɵlɵ anɨ-o. Ma atsia adʉ alila obongo gba uo-o.›
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Abhomʉ-o, Ngámá atsia apa mʉma me: ‹Nʉnʉ, anga ma atíma mʉ tsutsu agba ogandji okpála .›»
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Bhiti okpála bhomʉ-o adʉ nga bha nadje anɨ akolo lɨ engʉ́ ɨnde anɨ apa e bhomʉ-o. Abhomʉ-o, u atsia aholo asʉsʉla me: «Yi bhɵlɵ kpála bhomʉ-o mabhɵlɵ! Anɨ tɨ da nadʉ pɨ́la doto de!»
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 U adʉ asʉsʉla kpekpeke. U adʉ ape obongo gba o, u atsia adʉ abala ndju doto ne abhʉ́lá.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Abhomʉ-o, ’ngbé ngámá gba osʉdha aha lɨ́lɨ me u to Polo abhʉ́ ’tɨ gba osʉdha. Anɨ atsia apa me u bhɨ anɨ ne fimbo, amba anɨ pa ta ’ngʉ́ ɨnde lɨ okpála ngasʉsʉla lɨe me u mene anɨ sisiti-o.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Lɨ u agbigbite anɨ lɨe ne ekpʉ́ ngʉbula nabhɨ anɨ ne fimbo-o, abhomʉ-o, anɨ atsia apa pɨ ngámá gba osʉdha ɨnde adʉ oo me: «A ayo bha ndjʉ uu me, yi bhɨ ndɨlɨ na kʉtɨ na Loma ne fimbo me, u nde kodho nga ’ngʉ́ gba anɨ-e dɨ?»
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Lɨ ngámá bhomʉ-o adje engʉ́ lɨ Polo ayi e lɨe, anɨ atsia anʉ abhaka ’ngbé ngámá gba osʉdha-o. Anɨ atsia ayi anɨ me: «Mo oméne pɨ, anga kpála bhomʉ-o, a ko ndɨlɨ na kʉtɨ na Loma!»
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 ’Ngbé ngámá-a ago abhaka Polo, anɨ atsia ayi anɨ me: «Pa nga mʉma, mʉ ne ndɨlɨ na kʉtɨ na Loma na paká?» Polo atsia agie pɨ anɨ me: «Heni, a na paká.»
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Abhomʉ-o, ’ngbé ngámá-a atsia apa me: «Ma aha nanɨ tɨa bhelé ngʉbula me ma kolo kpála na kʉtɨ na Loma.» Polo atsia apa naae me: «Ngama-a, u azu ma kpála na kʉtɨ na Loma.»
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Kolo má gala me-e, okpála ɨnde ɨ di me bhɨ anɨ ngʉbula me anɨ gama ’ngʉ́-o, u atsia atsambala de anɨ. Abhomʉ-o, ’ngbé ngámá gba osʉdha-a aholo adje tsʉlʉ, lɨ anɨ ambɨla lɨe me nɨ aha lɨ́lɨ nganɨ me u gbigbite ndɨlɨ na kʉtɨ na Loma-o.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Abhomʉ-o, ’ngbé ngámá gba osʉdha-a adʉ akʉnda me, nɨ mbɨla kʉkʉlʉ ta ’ngʉ́ ɨnde lɨ omaYuda asʉngʉla Polo lɨe pɨ ongámásɨ-o. Kaka-a, lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, anɨ aha lɨ́lɨ me u bhubhulu Polo, di me ongbengbe odimandɵ gba Ebhe , di ne Libi okpála natsia ’kpɨ́ lɨ ’ngʉ́ gba omaYuda pɵkɵbhɵ bhʉ́la o. Pɨpɨta-a, anɨ ago ne Polo, anɨ atsia ao anɨ kala uo.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.