Atos 22

Gandja na Mbɨa (MDM) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 «Odyɨ ma, di ne ondaise ma, yi dje engʉ́ ɨnde ma adji apa e pɨ yi mbɨa ɨnde-e ndjɨndjɨ, amba yi mbɨla me ma mene ’ngʉ́ bhomʉ-o de.»
1 Homens, irmàos e pais, ouvi agora a minha defesa perante vós
2 Lɨ u adje lɨe me anɨ ngagama ’ngʉ́ pɨ o bhʉ́ eli gba omaYuda-a, u atsia andjili la matá má bulu! Polo atsia apa me:
2 (E, quando ouviram falar-lhes em língua hebraica, maior silêncio guardaram). E disse:
3 «Ngama-a, ma ne maYuda. U azu ma bhʉ́ gʉdhʉ na Talasɨ, bhʉ́ ndu doto na Silisia. Ma abhele bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema ɨnde. Mʉsuno gba ma Gamaliele asuno nambɨla lɨ́lɨ gba onguo ogbi nɨ́-e mʉma ndjɨndjɨ. Ma aha nanɨ lɨma pɨ Ebhe ne bua ma bini maka ndʉ yi hana yi ngamemene lɨe nakɨ ko.
3 Quanto a mim, sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, e nesta cidade criado aos pés de Gamaliel, instruído conforme a verdade da lei de nossos pais, zelador de Deus, como todos vós hoje sois.
4 Ma adʉ ato mbolo lɨ okpála ɨnde adʉ akpata kpadjɨ gba Ngámá-o, ma atsia adʉ agɨlɨ nabhili uo. Ma azʉmʉ obhosɨ di ne olɨsɨ, ma atsia amba uo bhʉ́ tɨkpʉ.
4 E persegui este caminho até à morte, prendendo, e pondo em prisões, tanto homens como mulheres,
5 Bhele kpála gba odimandɵ gba Ebhe di ne obhelesɨ okpála mbɨla ndjɨndjɨ me ma ngapa e kʉkʉlʉ ’ngʉ́. U aha belegʉ obalʉa mʉma ngʉbula me ma nʉ ne di pɨ ondaise nɨ́ ɨnde bhʉ́ gʉdhʉ na Damasɨ. Ma anʉ oo me ma holo omabhuka ɨnde oo, ma gbigbite uo ne gbɨndjɨlɨ, amba ma mba uo bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema ngʉbula me u mene uo sisiti.»
5 Como também o sumo sacerdote me é testemunha, e todo o conselho dos anciãos. E, recebendo destes cartas para os irmãos, fui a Damasco, para trazer maniatados para Jerusalém aqueles que ali estivessem, a fim de que fossem castigados.
6 «Abhomʉ-o, ma adʉ lɨe lɨ kpadjɨ-e, masɨkpe de nakolo bhʉ́ gʉdhʉ na Damasɨ de tulukpe-e, kolo me-e, zɨ ’kpɨ́ na kpekpeke ayie abhʉ́lá, a ago asa ma ngbalina.
6 Ora, aconteceu que, indo eu já de caminho, e chegando perto de Damasco, quase ao meio-dia, de repente me rodeou uma grande luz do céu.
7 Ma agʉ i ma kuto má gbwʉe! Ma atsia adje eli bini ɨnde apa mʉma me: ‹Saulo, Saulo, mʉ ngato mbolo lɨ ma ngʉ́ nɨ?›
7 E caí por terra, e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Abhomʉ-o, ma atsia agie me: ‹A ko mʉ da, Ngámá?› Anɨ atsia agie mʉma me: ‹A ko ma Yesu, kpála na kʉtɨ na Nadjaleta, ɨnde mʉ ngato mbolo lɨe ko.›
8 E eu respondi: Quem és, Senhor? E disse-me: Eu sou Jesus Nazareno, a quem tu persegues.
9 Okpála ɨnde adʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne ma-a, au zɨ ’kpɨ́ ango-o. Engʉ́ bini, u dje ’li kpála ɨnde adʉ agama ’ngʉ́ mʉma-a de.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, e se atemorizaram muito, mas não ouviram a voz daquele que falava comigo.
10 Abhomʉ-o, ma atsia ayi matá me: ‹Ngámá, a ayo la me ma mene pɨ?› Ngámá agie mʉma me: ‹Yie bhʉ́lá, nʉ bhʉ́ gʉdhʉ na Damasɨ. Oo, u apá pɨ mʉ ndʉ ’ngʉ́ hana ɨnde lɨ Ebhe akʉnda me mʉ mene e ko.›
10 Então disse eu: Senhor, que farei? E o Senhor disse-me: Levanta-te, e vai a Damasco, e ali se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 La-a, ma dʉ au ’kpɨ́ ka kpéke zɨ ’kpɨ́ bhomʉ-o lɨe de-e, okpála ɨnde adʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne ma-a, aholo ’kpa ma, u atsia anʉ ne ma bhʉ́ gʉdhʉ na Damasɨ.
11 E, como eu não via, por causa do esplendor daquela luz, fui levado pela mão dos que estavam comigo, e cheguei a Damasco.
12 Kpála bini adʉ nanɨ oo, a adʉ ’lɨ anɨ me Ananɨa. Anɨ adʉ akpe Ebhe, anɨ atsia adʉ di akpata lɨ́lɨ gba nɨ́-e ndjɨndjɨ. Ndʉ omaYuda hana na gʉdhʉ na Damasɨ adʉ apa ’ngʉ́ gba anɨ-e ndjɨndjɨ.
12 E um certo Ananias, homem piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Anɨ ago natsia ma. Anɨ akolo lɨe de ma-a, anɨ atsia apa mʉma me: ‹Ndai ma Saulo, u matá ’kpɨ́ uu!› Bha lɨ nedhɨnga bhomʉ-o, djila ma abhulu, ma atsia au anɨ.
13 Vindo ter comigo, e apresentando-se, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. E naquela mesma hora o vi.
14 Abhomʉ-o, anɨ atsia apa mʉma me: ‹Ebhe gba onguo ogbi nɨ́ abhʉ nanɨ mʉ didili ngʉbula me mʉ mbɨla engʉ́ ɨnde anɨ akʉnda e-o. Anɨ abhʉ mʉ ngʉbula me mʉ mbɨla Kpála ɨnde ngbingbili-o, amba mʉ dje di ’li anɨ makpe.
14 E ele disse: O Deus de nossos pais de antemão te designou para que conheças a sua vontade, e vejas aquele Justo e ouças a voz da sua boca.
15 Padhá de, anga pɨ anɨ-e, mo odʉ́ akpokpo ongʉ́ gba anɨ bhende mo ou e, di ne bhende mo odje e pɨ ndʉ okpála hana.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Mbɨa ɨnde-e, mʉ matá ngadjeke nɨ? Yie bhʉ́lá, sia batisimo, mʉ yo Ebhe, amba anɨ e siti ’ngʉ́ gba mʉ ko.›
16 E agora por que te deténs? Levanta-te, e batiza-te, e lava os teus pecados, invocando o nome do Senhor.
17 Abhomʉ-o, ma agie lɨma bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema. Ekpɨ́ bini, ma adʉ ayo Ebhe bhʉ́ ’ngbé ’tɨ Ebhe gba omaYuda, ma atsia au engʉ́ maka loto.
17 E aconteceu que, tornando eu para Jerusalém, quando orava no templo, fui arrebatado para fora de mim.
18 Ma au Ngámá, anɨ atsia apa mʉma me: ‹Yaka! Koto bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema má gala, anga okpála na gʉdhʉ ɨnde-e, u zɨ́ba engʉ́ gba ma ɨnde mo opá e pɨ uo-o de.›
18 E vi aquele que me dizia: Dá-te pressa e sai apressadamente de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Abhomʉ-o, ma atsia apa me: ‹Ngámá, u mbɨla hana me ma adʉ nako nanʉ bhʉ́ otɨ nadje lɨ́lɨ gba Moidje , ma adʉ aholo okpála ɨnde abhuka mʉ-o. Ma adʉ amba uo bhʉ́ tɨkpʉ, ma atsia adʉ di abhɨ uo ne fimbo.
19 E eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu lançava na prisão e açoitava nas sinagogas os que criam em ti.
20 Nedhɨnga u adʉ abhɵlɵ Etieni, kpála nakpokpo Bádha Ngali gba mʉ-o lɨe, ma adʉ di oo. Ma azɨba okpála ɨnde adʉ abhɵlɵ anɨ-o. Ma atsia adʉ alila obongo gba uo-o.›
20 E quando o sangue de Estêvão, tua testemunha, se derramava, também eu estava presente, e consentia na sua morte, e guardava as capas dos que o matavam.
21 Abhomʉ-o, Ngámá atsia apa mʉma me: ‹Nʉnʉ, anga ma atíma mʉ tsutsu agba ogandji okpála .›»
21 E disse-me: Vai, porque hei de enviar-te aos gentios de longe.
22 Bhiti okpála bhomʉ-o adʉ nga bha nadje anɨ akolo lɨ engʉ́ ɨnde anɨ apa e bhomʉ-o. Abhomʉ-o, u atsia aholo asʉsʉla me: «Yi bhɵlɵ kpála bhomʉ-o mabhɵlɵ! Anɨ tɨ da nadʉ pɨ́la doto de!»
22 E ouviram-no até esta palavra, e levantaram a voz, dizendo: Tira da terra um tal homem, porque não convém que viva.
23 U adʉ asʉsʉla kpekpeke. U adʉ ape obongo gba o, u atsia adʉ abala ndju doto ne abhʉ́lá.
23 E, clamando eles, e arrojando de si as vestes, e lançando pó para o ar,
24 Abhomʉ-o, ’ngbé ngámá gba osʉdha aha lɨ́lɨ me u to Polo abhʉ́ ’tɨ gba osʉdha. Anɨ atsia apa me u bhɨ anɨ ne fimbo, amba anɨ pa ta ’ngʉ́ ɨnde lɨ okpála ngasʉsʉla lɨe me u mene anɨ sisiti-o.
24 O tribuno mandou que o levassem para a fortaleza, dizendo que o examinassem com açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Lɨ u agbigbite anɨ lɨe ne ekpʉ́ ngʉbula nabhɨ anɨ ne fimbo-o, abhomʉ-o, anɨ atsia apa pɨ ngámá gba osʉdha ɨnde adʉ oo me: «A ayo bha ndjʉ uu me, yi bhɨ ndɨlɨ na kʉtɨ na Loma ne fimbo me, u nde kodho nga ’ngʉ́ gba anɨ-e dɨ?»
25 E, quando o estavam atando com correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um romano, sem ser condenado?
26 Lɨ ngámá bhomʉ-o adje engʉ́ lɨ Polo ayi e lɨe, anɨ atsia anʉ abhaka ’ngbé ngámá gba osʉdha-o. Anɨ atsia ayi anɨ me: «Mo oméne pɨ, anga kpála bhomʉ-o, a ko ndɨlɨ na kʉtɨ na Loma!»
26 E, ouvindo isto, o centurião foi, e anunciou ao tribuno, dizendo: Vê o que vais fazer, porque este homem é romano.
27 ’Ngbé ngámá-a ago abhaka Polo, anɨ atsia ayi anɨ me: «Pa nga mʉma, mʉ ne ndɨlɨ na kʉtɨ na Loma na paká?» Polo atsia agie pɨ anɨ me: «Heni, a na paká.»
27 E, vindo o tribuno, disse-lhe: Dize-me, és tu romano? E ele disse: Sim.
28 Abhomʉ-o, ’ngbé ngámá-a atsia apa me: «Ma aha nanɨ tɨa bhelé ngʉbula me ma kolo kpála na kʉtɨ na Loma.» Polo atsia apa naae me: «Ngama-a, u azu ma kpála na kʉtɨ na Loma.»
28 E respondeu o tribuno: Eu com grande soma de dinheiro alcancei este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Kolo má gala me-e, okpála ɨnde ɨ di me bhɨ anɨ ngʉbula me anɨ gama ’ngʉ́-o, u atsia atsambala de anɨ. Abhomʉ-o, ’ngbé ngámá gba osʉdha-a aholo adje tsʉlʉ, lɨ anɨ ambɨla lɨe me nɨ aha lɨ́lɨ nganɨ me u gbigbite ndɨlɨ na kʉtɨ na Loma-o.
29 E logo dele se apartaram os que o haviam de examinar; e até o tribuno teve temor, quando soube que era romano, visto que o tinha ligado.
30 Abhomʉ-o, ’ngbé ngámá gba osʉdha-a adʉ akʉnda me, nɨ mbɨla kʉkʉlʉ ta ’ngʉ́ ɨnde lɨ omaYuda asʉngʉla Polo lɨe pɨ ongámásɨ-o. Kaka-a, lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, anɨ aha lɨ́lɨ me u bhubhulu Polo, di me ongbengbe odimandɵ gba Ebhe , di ne Libi okpála natsia ’kpɨ́ lɨ ’ngʉ́ gba omaYuda pɵkɵbhɵ bhʉ́la o. Pɨpɨta-a, anɨ ago ne Polo, anɨ atsia ao anɨ kala uo.
30 E no dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou vir o principais dos sacerdotes, e todo o seu conselho; e, trazendo Paulo, o apresentou diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.