Atos 21
Gandja na Mbɨa (MDM) vs NVT
1 Pɨta ya agbo bhʉsʉ ya ne uo lɨe, ya aha ’ngbé zabʉ, ya anʉ bhʉ́ kpɵmɵ na Kosɨ. Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, ya akolo bhʉ́ kpɵmɵ na Lodosɨ. Ya ayie lɨe oo, ya atsia anʉ akolo bhʉ́ gʉdhʉ na Patala.
1 Depois de nos despedirmos, navegamos em direção à ilha de Cós. No dia seguinte, chegamos a Rodes e, então, a Pátara.
2 Oo, ya abhaka me ’ngbé zabʉ bini nde adji bhʉ́ ndu doto na Fenisia. Abhomʉ-o, ya aʉ bhʉ́bhʉ́, ya atsia atapa.
2 Ali, embarcamos num navio que partia para a Fenícia.
3 Ya akolo lɨe lɨngo kpɵmɵ na Sipele-e, ya nde ɨbili ngauu hana-a, ya ao káká ne lɨ pápá na galɨ ngʉ́ nanʉ lɨ pápá na ndu doto na Silia. Ya akolo bhʉ́ gʉdhʉ na Tile, lɨ bɨlɨ ɨnde a ayo lɨe me u pandja ’he bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o.
3 Avistamos a ilha de Chipre, passamos por ela à nossa esquerda e aportamos em Tiro, na Síria, onde o navio deixaria sua carga.
4 Ya abhaka la omabhuka lɨe oo, ya amene ne uo poso bini. Abhomʉ-o, Bu Bhobua atsia apa pɨ uo me, u pa pɨ Polo me anɨ anʉ́ bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema de.
4 No desembarque, encontramos os discípulos que ali viviam e ficamos com eles por uma semana. Pelo Espírito, eles advertiam Paulo de que não fosse a Jerusalém.
5 Engʉ́ bini, lɨ ekpɨ́ gba ya ale lɨe, ya atsia agbida. Ndʉ uo hana, ne olɨsɨ di ne ongɨsɨ gba o-o, anʉ nao ya. Ya akoto bhʉ́ gʉdhʉ-o. Ya akolo lɨngo ’ngbé ’ngu, ya atʉtʉ lɨpʉkʉ ya kuto, ya atsia ayo Ebhe.
5 Ao fim de nosso tempo ali, voltamos ao navio, e toda a congregação, incluindo mulheres e crianças, saiu da cidade e nos acompanhou até a praia. Ali nos ajoelhamos, oramos
6 Kala me ya agbo bhʉsʉ ya ne uo-o, ya aholo ’kpa uo. Ya anʉ aʉ bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o. Abhomʉ-o, u atsia agie lɨo agba o.
6 e nos despedimos. Então subimos a bordo, e eles voltaram para casa.
7 Ya ayie bhʉ́ gʉdhʉ na Tile, ya akodho ’ngbé ’ngu-o, ya atsia akolo bhʉ́ gʉdhʉ na Potolemaisɨ. Ya akolo lɨe oo, ya aholo ’kpa ondaise ya, ya atsia adʉ ne uo ekpɨ́ bini.
7 Depois que partimos de Tiro, chegamos a Ptolemaida, onde saudamos os irmãos e passamos um dia.
8 Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, ya aholo ne enʉ́, ya atsia akolo bhʉ́ gʉdhʉ na Sedjale. Oo, ya alɨ bhʉ́ ’tɨ gba Filipo, mʉsuno na Bádha Ngali gba Ebhe, sʉka okpála mananɨka nanɨ ɨnde u abhʉ o bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema ko. Ya atsia adʉ agba anɨ.
8 No dia seguinte, prosseguimos para Cesareia e nos hospedamos na casa de Filipe, o evangelista, um dos sete que tinham servido na igreja em Jerusalém.
9 A adʉ nanɨ ka anɨ ne ongɨsɨ na olɨsɨlɨsɨ badha ɨnde ɨ mbɨla nga nanɨ engʉ́ na obhosɨ de. U adʉ nanɨ akpokpo ’li Ebhe pɨ okpála.
9 Ele tinha quatro filhas solteiras que profetizavam.
10 Ya adʉ oo ngʉbula ekpɨ́ bhelé. Lɨ nedhɨnga ango-o, polofeta Agabusɨ ayie bhʉ́ ndu doto na Yudaya atsia ago oo.
10 Muitos dias depois, chegou da Judeia um profeta chamado Ágabo.
11 Anɨ ago abhaka ya. Anɨ abhulu ekpʉ́ na ludu Polo. Anɨ agbigbite ’kpa e di ne ’dhʉ e ne di. Do anɨ de me: «Bu Bhobua apa me: ‹Bhʉlʉ ekpʉ́ ɨnde-e, bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema-a, omaYuda agbígbite bhadi anɨ moko, u tsia pʉ́ anɨ pɨ ogandji okpála .›»
11 Ele veio ao nosso encontro, tomou o cinto de Paulo e com ele amarrou os próprios pés e as mãos. Em seguida, disse: “O Espírito Santo declara: ‘Assim o dono deste cinto será amarrado pelos judeus, em Jerusalém, e entregue aos gentios’”.
12 Ya adje engʉ́ bhomʉ-o lɨe, ngaya, di ne omabhuka na gʉdhʉ na Sedjale-e, ya akikiliki lɨya pɨ Polo me anɨ anʉ́ bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema de.
12 Ao ouvir isso, nós e os irmãos dali suplicamos a Paulo que não fosse a Jerusalém.
13 Engʉ́ bini, Polo atsia agie me: «Yi ngamene bhomʉ-o nɨ? Yi ngaku ’gbá, di ne nangbɨngɨ bua ma lɨe mo-o! Ma bha bini bedhe ade ngʉbula me u mbɨmbɨ ma ne ekpʉ, engʉ́ bini, ma bedhe ngʉbula me ma kpi bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema ngʉbula ’lɨ Ngámá Yesu.»
13 Ele, porém, disse: “Por que todo esse choro? Assim vocês me partem o coração! Estou pronto não apenas para ser preso em Jerusalém, mas para morrer pelo Senhor Jesus”.
14 Ya ale la nadji mabhundja gba anɨ-e lɨe pima-a, ya tsia zɨ kekele tété de. Ya apa bha ɨbili me: «A ayo me Ngámá mene maka anɨ akʉnda lɨe ko!»
14 Quando ficou evidente que não conseguiríamos fazê-lo mudar de ideia, desistimos e dissemos: “Que seja feita a vontade do Senhor”.
15 Pɨta ekpɨ́ ya amene e lɨ bɨlɨ bhomʉ-o, ya aleke lɨya. Abhomʉ-o, ya atsia agbida bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema.
15 Depois disso, arrumamos nossas coisas e partimos para Jerusalém.
16 Omʉkpata koko na gʉdhʉ na Sedjale anʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne ya. U anʉ ao ya gba kpála bini ɨnde a ayo me ya adʉ gba e-o. A adʉ ’lɨ anɨ me Menaso, kpála na kpɵmɵ na Sipele, sʉka omʉkpata na kalanʉ ko.
16 Alguns discípulos de Cesareia nos acompanharam e nos levaram à casa de Mnasom, nascido em Chipre e um dos primeiros discípulos.
17 Ya akolo lɨe bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema-a, omabhuka asia ya ne djalɨ.
17 Quando chegamos a Jerusalém, os irmãos nos deram calorosas boas-vindas.
18 Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, Polo anʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne ya agba Djakɨ. Oo, ndʉ obhelesɨ okpála hana na Dadjua gba Ebhe-e, atsia apɵkɵbhɵ bhʉ́la o.
18 No dia seguinte, Paulo foi conosco a um encontro com Tiago, e todos os presbíteros da igreja de Jerusalém estavam presentes.
19 Polo aholo ’kpa uo. Abhomʉ-o, anɨ atsia akpokpo ndʉ ’ngʉ́ hana bini ne bini maka lɨ Ebhe adʉ amemene lɨe bhʉ́ kulu gba anɨ bhʉ́ ká ogandji okpála ko.
19 Depois que Paulo os cumprimentou, relatou em detalhes o que Deus havia realizado entre os gentios por meio de seu ministério.
20 Lɨ u adje lɨe-e, u atsia adhɵgɵ Ebhe. Pɨpɨta-a, u atsia apa pɨ anɨ me: «Ndai ya, mʉ ngauu! A ko omaYuda kɵtɵ ne kɵtɵ ɨnde abhuka Ebhe, ndʉ uo hana agbite lɨo lɨ lɨ́lɨ.
20 Quando ouviram isso, louvaram a Deus e disseram: “Você sabe, irmão, quantos milhares de judeus também creram, e todos eles seguem à risca a lei de Moisés.
21 La-a, u adje lɨ ’ngʉ́ gba mʉ-o me, mʉ ngasuno pɨ ndʉ omaYuda hana ɨnde ngadʉlʉ bhʉ́ ká ogandji okpála me, a ayo me u o nakpata lɨ́lɨ gba Moidje-o . U adje di me mo opa di pɨ uo me, u o nato ongɨsɨ gba o-o bhʉ́ gandja, amba u o di nakpata dasʉndʉ gba omaYuda-o.
21 Mas eles foram informados de que você ensina todos os judeus que vivem entre os gentios a abandonarem a lei de Moisés. Ouviram que você os instrui a não circuncidarem os filhos nem seguirem os costumes judaicos.
22 A ayo me ya mene pɨ? A na paká me, u adjé madje me mo okolo sɨ.
22 Que faremos? Certamente eles saberão que você chegou.
23 Mene bhende ya apá e pɨ mʉ ko. A ka ya sɨ ne obhosɨ badha ɨnde asili ndjinga me, o aha lɨo pɨ Ebhe.
23 “Queremos que você faça o seguinte. Temos aqui quatro homens que cumpriram um voto.
24 Ha uo, yi nʉ ne uo, yi vʉlʉ lɨyi ngʉbula me yi kolo bubu kala Ebhe, amba mʉ ha tɨa ngʉbula me u ka ’ndjɨ uo. Abhomʉ-o, lɨ ndʉ okpála hana tsia mbɨ́la me engʉ́ ɨnde u apa e lɨ mʉ-o, a ko kʉkʉlʉ ’ngʉ́ de. Engʉ́ bini ngamʉ di-e, mʉ ngakpata lɨ́lɨ gba Moidje ko.
24 Vá com eles ao templo e participe da cerimônia de purificação. Pague as despesas para realizarem o ritual de raspar a cabeça. Então todos saberão que os rumores são falsos e que você mesmo cumpre as leis judaicas.
25 La pɨ ogandji okpála ɨnde abhuka-a, ya aye pɨ uo lɨ́lɨ gba ya-o: u o nazʉ so ’nʉ ɨnde u abhɵlɵ e pɨ oebhe na eu-o mao. U o nazʉ ngʉte di ne so ’nʉ ɨnde akpi ne ngʉte bhʉ́ e hana, amba u o nakʉnda olɨsɨ di ne obhosɨ ngangá mao.»
25 “Quanto aos convertidos gentios, devem fazer aquilo que pedimos por carta: abster-se de comer alimentos oferecidos a ídolos, de consumir o sangue ou a carne de animais estrangulados e de praticar a imoralidade sexual”.
26 Abhomʉ-o, lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, Polo abha obhosɨ ango-o, anɨ anʉ avʉlʉ lɨe ne uo bhʉ́ dabɨlɨ bini ngʉbula me o kolo bubu kala Ebhe. Pɨpɨta-a, anɨ alɨ bhʉ́ ’ngbé ’tɨ Ebhe gba omaYuda, anɨ atsia ao ekpɨ́ ɨnde lɨ mavʉlʉ ango-o andjía lɨe, u tsia bhɵ́lɵ enʉ pɨ Ebhe ngʉbula ndʉ uo hana bini ne bini.
26 No dia seguinte, Paulo se purificou junto com aqueles homens e entrou no templo. Declarou quando terminariam os dias da purificação e quando seria oferecido o sacrifício em favor deles.
27 A akolo lɨe masɨkpe de me oekpɨ́ mananɨka-a ndjia, omaYuda koko na ndu doto na Adjia au Polo bhʉ́ ’ngbé ’tɨ Ebhe gba omaYuda. Abhomʉ-o, u ato siti ’ngʉ́ bhʉ́ ’ndjɨ ndʉ okpála hana. U atsia aholo anɨ.
27 Estando os sete dias quase no fim, alguns judeus da província da Ásia viram Paulo no templo e incitaram a multidão contra ele. Agarraram-no,
28 U adʉ asʉsʉla me: «Ngayi omaƗsalaele-e, yi go teteke ya! Yi tsia nga kpála ɨnde ngasuno ne ndʉ bɨlɨ hana pɨ ndʉ okpála hana me, u yala omaƗsalaele, u yala lɨ́lɨ gba Moidje, di ne ’ngbé ’tɨ Ebhe gba omaYuda-o. Anɨ amba belegʉ oGiliki bhʉ́ ’ngbé ’tɨ Ebhe. Abhomʉ-o, anɨ atsia asiti di bɨlɨ na bubu ango-o.»
28 gritando: “Homens de Israel, ajudem-nos! Este é o homem que fala contra nosso povo em toda parte e ensina todos a desobedecerem às leis judaicas. Fala contra o templo e até profana este santo lugar, trazendo gentios para dentro dele”.
29 (U adʉ apa mo-o, anga kalanʉ-o, u au Tolofime, kpála na gʉdhʉ na Efeso, bhʉ́ dabɨlɨ bini ne Polo abhʉ́ gʉdhʉ. Kaka-a, u adʉ abhundja me Polo ato anɨ bhʉ́ ’ngbé ’tɨ Ebhe gba omaYuda.)
29 Antes tinham visto Paulo na cidade com Trófimo, um gentio de Éfeso, e concluíram que Paulo o havia levado para dentro do templo.
30 U aholo amene tolo bhʉ́ gʉdhʉ libhomu. Abhomʉ-o, okpála ayie ne ndʉ bɨlɨ hana, u ago apɵkɵbhɵ bhʉ́la o. U aholo Polo, u agbele anɨ akilidjo, u atsia anini kolo obhotɨ na ’ngbé ’tɨ Ebhe gba omaYuda-o.
30 Toda a cidade se agitou com essas acusações, e houve grande tumulto. A multidão agarrou Paulo e o arrastou para fora do templo, e imediatamente foram fechadas as portas.
31 Lɨ u adʉ agɨlɨ nabhɵlɵ Polo lɨe, ngali ango-o atsia akolo lɨ ’ngbé ngámá gba osʉdha na gʉdhʉ na Loma me okpála bhʉ́ gʉdhʉ na Yelusalema libhomu ngazɨ tolo.
31 Quando procuravam matar Paulo, chegou ao comandante do regimento romano a notícia de que toda a Jerusalém estava em rebuliço.
32 Kolo má gala me-e, anɨ abha ongámásɨ gba osʉdha di ne osʉdha, anɨ anʉ ne uo lɨ bɨlɨ lɨ okpála adʉ azɨ tolo lɨe-o. U au ’ngbé ngámá di ne osʉdha-a lɨe, u atsia ao nabhɨ Polo.
32 No mesmo instante, ele chamou seus soldados e oficiais e correu para o meio da multidão. Quando viram o comandante e os soldados se aproximarem, pararam de espancar Paulo.
33 Abhomʉ-o, ’ngbé ngámá-a adyudyo lɨe de Polo. Anɨ me u holo anɨ, anɨ atsia aha lɨ́lɨ me u gbigbite anɨ ne gbɨndjɨlɨ bhisi. Pɨpɨta-a, anɨ ayi me: «A ko naae da, anɨ amene la di nɨ?»
33 Então o comandante o prendeu e mandou que o amarrassem com duas correntes. Em seguida, perguntou à multidão quem era ele e o que havia feito.
34 Bhʉ́ ká bhiti okpála bhomʉ-o, okpála adʉ asʉsʉla ne engʉ́ ngangá, u dje lɨo de. Lɨ tolo adʉ lɨe naali-e, ’ngbé ngámá-a tsia dje ta ’ngʉ́ ango-o de. Abhomʉ-o, anɨ atsia aha lɨ́lɨ me u nʉ ne Polo bhʉ́ ’tɨ ɨnde lɨ osʉdha nalila gʉdhʉ adʉ lɨe ko.
34 Uns gritavam uma coisa, outros gritavam outra. Não conseguindo descobrir a verdade no meio de todo o tumulto, ordenou que Paulo fosse levado à fortaleza.
35 Anɨ akolo lɨe lɨ ngba ’tɨ-e, osʉdha atsia abɨ anɨ ka lɨ bhiti okpála bhomʉ-o adʉ amene anɨ lɨe sisiti-o.
35 Quando Paulo chegou às escadas, o povo se tornou tão violento que os soldados tiveram de levantá-lo nos ombros para protegê-lo.
36 Padhá de, anga ndʉ uo hana adʉ akpata anɨ. U atsia adʉ atʉ ue me u bhɵlɵ anɨ.
36 E a multidão foi atrás, gritando: “Matem-no! Matem-no!”.
37 Nedhɨnga u adʉ akʉnda nato Polo lɨe abhʉ́ ’tɨ-e, Polo apa pɨ ’ngbé ngámá-a me: «Mʉ tɨ da nazɨba uu me ma pa mbo engʉ́ pɨ mʉ?» ’Ngbé ngámá-a atsia ayi anɨ me: «Mʉ mbɨla eli gba oGiliki-e hana?
37 Quando Paulo estava para ser levado à fortaleza, disse ao comandante: “Posso ter uma palavra com o senhor?”. Surpreso, o comandante perguntou: “Você fala grego?
38 A ko ndi mʉ dɨ maEdjipeto ɨnde ato kpéke ’ndjɨ bhʉ́ okpála sʉnda ’kpɨ́ ɨnde-e? Anɨ atsia anʉ di ne okpála kɵtɵ badha bhʉ́ ’gʉ-o?»
38 Não é você o egípcio que liderou uma rebelião algum tempo atrás e levou consigo ao deserto quatro mil assassinos?”.
39 Abhomʉ-o, Polo agie me: «Ngama-a, ma ne maYuda. U azu ma bhʉ́ gʉdhʉ na Talasɨ bhʉ́ ndu doto na Silisia. Ma ne kpála na gʉdhʉ na padhá padhá ade. Kikiliako, ha kpadjɨ mʉma, ma gama ’ngʉ́ pɨ okpála.»
39 “Não”, respondeu Paulo. “Sou judeu e cidadão de Tarso, cidade importante da Cilícia. Por favor, permita-me falar a esta gente.”
40 ’Ngbé ngámá-a atsia azɨba pɨ anɨ. Abhomʉ-o, Polo alʉ lɨ ngba ’tɨ-o, anɨ amene ’kpa e me nɨ akʉnda nagama ’ngʉ́ pɨ okpála. Ndʉ okpála hana andjili má bulu! Abhomʉ-o, Polo aholo nagama ’ngʉ́ pɨ uo bhʉ́ eli gba omaYuda me:
40 O comandante concordou, de modo que Paulo ficou em pé na escadaria e fez sinal para o povo se calar. Logo, um silêncio profundo envolveu a multidão, e ele lhes falou em aramaico, o idioma deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.