Atos 16
Gandja na Mbɨa (MDM) vs NVT
1 Abhomʉ-o, Polo akolo bhʉ́ Delebe, pɨpɨta-a, bhʉ́ Lisitele. Mʉkpata bini adʉ nanɨ oo, a adʉ ’lɨ anɨ me Timoté. ’Hi anɨ adʉ ne maYuda ɨnde abhuka Ebhe. Engʉ́ bini, ’dyɨ anɨ nanɨ naae ne Giliki.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Omabhuka na Lisitele di ne Ikoniomʉ adʉ apa ’ngʉ́ gba anɨ-e ndjɨndjɨ naali.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Polo adʉ akʉnda me nɨ ha anɨ ngʉ́ nadhʉkʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne anɨ. Anɨ aha anɨ, anɨ atsia ato anɨ bhʉ́ gandja. Anɨ amene nanɨ mo-o ka omaYuda ɨnde adʉ oo, anga ndʉ okpála hana adʉ ambɨla ndjɨndjɨ me ’dyɨ Timoté nanɨ ne Giliki.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Bhʉ́ ndʉ ogʉdhʉ ɨnde u adʉ apʉ bhʉ́ e hana-a, u adʉ akpokpo pɨ omabhuka lɨ́lɨ ɨnde lɨ obhʉlʉ titima gba Yesu di ne obhelesɨ okpála na Yelusalema aha e-o. U atsia adʉ ayo ka uo me u mene lɨ́lɨ ango-o ko.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 ODadjua gba Ebhe-e adʉ akolo kpekpeke bhʉ́ nabhuka . Alo gba omabhuka atsia adʉ abe ndʉ e ndʉ ’kpɨ́ hana.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 La lɨ Bu Bhobua ayoko uo lɨe me u akpokpo ’ngʉ́ gba Ebhe bhʉ́ ndʉ doto na Adjia de-e, u atsia apʉ bhʉ́ ndu doto na Filidjia di ne Galatia.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 U akolo lɨe de ndu doto na Misia-a, u adʉ ale nanʉ bhʉ́ Bitinia. Engʉ́ bini, Bua gba Yesu atsia ayoko uo.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Abhomʉ-o, u agulu Misia, u atsia akɵ bhʉ́ gʉdhʉ na Tʉlʉasɨ.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 A akolo lɨe sukpe-e, Polo au engʉ́ maka loto: kpála bini na Makedonia alʉ kala anɨ. Anɨ atsia adʉ akikiliki lɨe pɨ anɨ me: «Kodho ’ngbé ’ngu-o, nʉ bhʉ́ Makedonia, amba mʉ teteke ya!»
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Pɨta engʉ́ ɨnde lɨ Polo au e, ya agɨlɨ bha kolo má gala me ya anʉ bhʉ́ Makedonia. Padhá de, anga ya ambɨla na paká me Ebhe aɨ ya ngʉ́ nakpokpo Bádha Ngali pɨ okpála na kʉtɨ ango-o.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Ya aʉ bhʉ́ zabʉ bhʉ́ Tʉlʉasɨ, ya anʉ ngbingbili bhʉ́ Samʉtalasɨ. Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, ya atsia anʉ bhʉ́ Neapolisi.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Ya ayie lɨe oo, ya atsia akolo bhʉ́ gʉdhʉ na Filipoi, gina kʉtɨ na ndu doto na Makedonia ɨnde adʉ sa oLoma-o . Ya amene mbo ekpɨ́ bhelé bhʉ́ gʉdhʉ ango-o.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 Bhʉ́ ’kpɨ́ naguo gba omaYuda-a , ya akoto bhʉ́ gʉdhʉ ngʉ́ nanʉ alɨ ngo ’ngu. Padhá de, anga ya adʉ abhundja me dabɨlɨ gba omaYuda ngʉ́ nayo Ebhe oo. Ya adʉlʉ kuto, ya atsia akpokpo ’ngʉ́ pɨ olɨsɨ ɨnde apɵkɵbhɵ bhʉ́la o oo.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 A adʉ ’lɨ sʉka olɨsɨ ango-o me Lidia. Anɨ ayie nanɨ bhʉ́ gʉdhʉ na Tiatile. Anɨ adʉ nanɨ atsɨndjɨ ombembe obongo na mase naali. Anɨ adʉ nanɨ adhɵgɵ Ebhe. Maka anɨ adʉ adje ya lɨe, Ngámá atsia abhulu bua anɨ ngʉ́ nabhuka engʉ́ ɨnde lɨ Polo adʉ apa e-o.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Abhomʉ-o, anɨ atsia asia batisimo bhʉ́ dabɨlɨ bini ne piga gba e-o. Pɨpɨta-a, anɨ atsia ayo ka ya me: «Ɨ dʉ me yi nde au me ma abhuka Ebhe kʉkʉlʉ-o, yi de go dʉ gba ma.» Anɨ atsia agbite ya ne kpéke ngʉ́ nazɨzɨba.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Ekpɨ́ bini, ya adʉ anʉ lɨe lɨ bɨlɨ nayo Ebhe-e, ndɨlɨ na ɵɵlɵ bini na kulu ago abhaka ya. Bua na madhoko adʉ bhʉ́ anɨ. Anɨ atsia adʉ asia tɨa pɨ omakʉlasɨ e naali.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 Ngaya ne Polo-o, anɨ aholo akpata ya. Anɨ atsia adʉ asʉsʉla me: «Okpála ɨnde-e, a ko okpála na kulu gba Ebhe Apɨ́ ’Kpɨ́! U ngasuno pɨ yi kpadjɨ na mʉkobho.»
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 Anɨ amene engʉ́ ango-o ngʉbula ekpɨ́ bhelé. Lɨ engʉ́ ango-o andala Polo lɨe naali-e, anɨ adji lɨe, anɨ atsia apa pɨ bua ango-o me: «Ne ’lɨ Yesu Kilisito , ma apa pɨ mʉ me: koto bhʉ́ anɨ!» Abhomʉ-o, bua na madhoko ango-o atsia akoto bha kolo bhʉ́ anɨ bhʉ́ nedhɨnga ango-o.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Lɨ omakʉlasɨ anɨ au lɨe me o sía matá tɨa ka anɨ de-e, u aholo Polo ne Sila, u atsia agbele uo bhʉ́ mbadhasʉ kala okpála nakodho ’ngʉ́.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 U atsia anʉ ne uo kala ongámásɨ na Loma, do uo de-e: «Okpála ɨnde-e, a ko omaYuda. U ngato mbedhembedhe bhʉ́ gʉdhʉ gba ya-o.
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 U ngasuno ongʉ́. La-a, lɨ́lɨ gba nɨ́ okpála na Loma zɨba nasia ongʉ́ ango-o ne namemene de.»
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Abhomʉ-o, ndʉ okpála hana atsia abɨ di ’gʉ́ ne uo. Ongámásɨ aha lɨ́lɨ me u pandja bongo lɨ kʉte uo, amba u bhɨ uo ne fimbo.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Pɨta u abhɨ uo lɨe ne fimbo naali-e, u atsia abhike uo bhʉ́ tɨkpʉ. U atsia aha lɨ́lɨ pɨ mʉlila na tɨkpʉ-o me anɨ lila uo ndjɨndjɨ.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Lɨ mʉlila asia lɨ́lɨ ango-o lɨe, anɨ ato uo bhʉ́ tɨna tɨkpʉ bhe na tʉtʉ-o. Anɨ atsia atoto ’dhʉ uo bhʉ́ kpɵkpɵ.
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 Masɨkpe de tutu sukpe-e, Polo ne Sila adʉ ayo Ebhe di ne nadhɵgɵ anɨ bhʉ́ etsi. Okpála koko na tɨkpʉ-o adʉ adje uo.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Má gala kolo me-e, doto adyɨkɨ ne adjigidjo na ngbéngbé má djigi djigi, masɨkpe de me tɨkpʉ-o tuko kuto! Ndʉ obhotɨ na tɨkpʉ-o hana akolo abhubhulu lɨe. Ogbɨndjɨlɨ ɨnde u agbigbite ndʉ okpála hana na tɨkpʉ-o ne e-e, atsia abhubhulu di lɨe.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Lɨ mʉlila agbʉngbʉa lɨe lɨe tɨla-a, anɨ au me ndʉ obhotɨ-e hana baba. Abhomʉ-o, anɨ agbe mbotɨa me nɨ ngabhɵlɵ lɨnɨ ne di, anga anɨ adʉ abhundja me ndʉ okpála na tɨkpʉ-o hana akpekpe.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Engʉ́ bini, Polo atsia asʉla pɨ anɨ kpekpeke me: «Mo oméne lɨmʉ sisiti de, anga ndʉ ya hana bha sɨ!»
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Abhomʉ-o, mʉlila-a ayo eke, anɨ alɨ kolo má gala abhʉ́ ’tɨ me anɨ nde ngagʉkʉ ka tsʉlʉ má kpi kpi kpi! Anɨ atsia atɨ bhʉ́ li ’dhʉ Polo ne Sila.
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 Pɨpɨta-a, anɨ apandja uo kilidjo. Anɨ atsia ayi uo me: «Odyɨ ma, a ayo me ma mene pɨ ngʉbula me ma kobho?»
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 U atsia agie pɨ anɨ me: «Bhuka Ngámá Yesu, amba mʉ kobho, ngamʉ di ne piga gba mʉ-o hana.»
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Abhomʉ-o, u atsia akpokpo eli gba Ngámá Ebhe-e pɨ anɨ, di ne pɨ ndʉ okpála hana ɨnde adʉ bhʉ́ ’tɨ gba anɨ-o.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Bha sukpe bhomʉ-o, mʉlila na tɨkpʉ-o abha uo, anɨ atsia avʉlʉ oeka gba uo-o. Pɨpɨta-a, anɨ asia bha kolo batisimo má gala, bhʉ́ dabɨlɨ bini ne okpála gba e hana.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Pɨpɨta-a, anɨ anʉ ne uo agba e. Anɨ atsia aha ezʉ pɨ uo. Ngaanɨ ne piga gba e-e, u akpi djalɨ naali, anga u abhuka Ebhe.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, ongámásɨ gba okpála na Loma atima okpála me u nʉ pa pɨ mʉlila na tɨkpʉ-o me: «Pandja okpála bhomʉ-o bhʉ́ tɨkpʉ-o, amba mʉ o uo, u gbida.»
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 Abhomʉ-o, mʉlila atsia ago apa pɨ Polo me: «Ongámásɨ atima eli me ma apandja yi bhʉ́ tɨkpʉ papandja. Yi zeze, amba yi nʉ ne guo ’ngʉ́ .»
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Do Polo pɨ okpála ango-o me: «Ya ne okpála na Loma! U aha lɨ́lɨ me u bhɨ ya bhʉ́ ká djila okpála me u nde kpokpo ’ngʉ́ lɨ ’ngʉ́ gba ya-a de. U abhike ya bhʉ́ tɨkpʉ. La mbɨa ɨnde-e, u ngakʉnda napandja ya bhʉ́ pepe? Belegʉ de bini, u go gbegbe bha ya ngao makpe!»
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Okpála ango-o atsia anʉ apa eli ango-o pɨ ongámásɨ na Loma. Lɨ ongámásɨ na Loma adje lɨe me Polo ne Sila a ko okpála na Loma-a, u atsia adje tsʉlʉ.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Abhomʉ-o, ongámásɨ ago nakikiliki lɨo pɨ uo. U atsia ayo ka uo me u yie bhʉ́ kʉtɨ ango-o yiyie.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Lɨ Polo ne Sila aze lɨe bhʉ́ tɨkpʉ-o, u atsia anʉ agba Lidia. Pɨta u au omabhuka lɨe, u ato masi bhʉ́ uo, u atsia agbida.
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.