Atos 16
Gandja na Mbɨa (MDM) vs NTLH
1 Abhomʉ-o, Polo akolo bhʉ́ Delebe, pɨpɨta-a, bhʉ́ Lisitele. Mʉkpata bini adʉ nanɨ oo, a adʉ ’lɨ anɨ me Timoté. ’Hi anɨ adʉ ne maYuda ɨnde abhuka Ebhe. Engʉ́ bini, ’dyɨ anɨ nanɨ naae ne Giliki.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Omabhuka na Lisitele di ne Ikoniomʉ adʉ apa ’ngʉ́ gba anɨ-e ndjɨndjɨ naali.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Polo adʉ akʉnda me nɨ ha anɨ ngʉ́ nadhʉkʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne anɨ. Anɨ aha anɨ, anɨ atsia ato anɨ bhʉ́ gandja. Anɨ amene nanɨ mo-o ka omaYuda ɨnde adʉ oo, anga ndʉ okpála hana adʉ ambɨla ndjɨndjɨ me ’dyɨ Timoté nanɨ ne Giliki.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Bhʉ́ ndʉ ogʉdhʉ ɨnde u adʉ apʉ bhʉ́ e hana-a, u adʉ akpokpo pɨ omabhuka lɨ́lɨ ɨnde lɨ obhʉlʉ titima gba Yesu di ne obhelesɨ okpála na Yelusalema aha e-o. U atsia adʉ ayo ka uo me u mene lɨ́lɨ ango-o ko.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 ODadjua gba Ebhe-e adʉ akolo kpekpeke bhʉ́ nabhuka . Alo gba omabhuka atsia adʉ abe ndʉ e ndʉ ’kpɨ́ hana.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 La lɨ Bu Bhobua ayoko uo lɨe me u akpokpo ’ngʉ́ gba Ebhe bhʉ́ ndʉ doto na Adjia de-e, u atsia apʉ bhʉ́ ndu doto na Filidjia di ne Galatia.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 U akolo lɨe de ndu doto na Misia-a, u adʉ ale nanʉ bhʉ́ Bitinia. Engʉ́ bini, Bua gba Yesu atsia ayoko uo.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Abhomʉ-o, u agulu Misia, u atsia akɵ bhʉ́ gʉdhʉ na Tʉlʉasɨ.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 A akolo lɨe sukpe-e, Polo au engʉ́ maka loto: kpála bini na Makedonia alʉ kala anɨ. Anɨ atsia adʉ akikiliki lɨe pɨ anɨ me: «Kodho ’ngbé ’ngu-o, nʉ bhʉ́ Makedonia, amba mʉ teteke ya!»
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Pɨta engʉ́ ɨnde lɨ Polo au e, ya agɨlɨ bha kolo má gala me ya anʉ bhʉ́ Makedonia. Padhá de, anga ya ambɨla na paká me Ebhe aɨ ya ngʉ́ nakpokpo Bádha Ngali pɨ okpála na kʉtɨ ango-o.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Ya aʉ bhʉ́ zabʉ bhʉ́ Tʉlʉasɨ, ya anʉ ngbingbili bhʉ́ Samʉtalasɨ. Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, ya atsia anʉ bhʉ́ Neapolisi.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Ya ayie lɨe oo, ya atsia akolo bhʉ́ gʉdhʉ na Filipoi, gina kʉtɨ na ndu doto na Makedonia ɨnde adʉ sa oLoma-o . Ya amene mbo ekpɨ́ bhelé bhʉ́ gʉdhʉ ango-o.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Bhʉ́ ’kpɨ́ naguo gba omaYuda-a , ya akoto bhʉ́ gʉdhʉ ngʉ́ nanʉ alɨ ngo ’ngu. Padhá de, anga ya adʉ abhundja me dabɨlɨ gba omaYuda ngʉ́ nayo Ebhe oo. Ya adʉlʉ kuto, ya atsia akpokpo ’ngʉ́ pɨ olɨsɨ ɨnde apɵkɵbhɵ bhʉ́la o oo.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 A adʉ ’lɨ sʉka olɨsɨ ango-o me Lidia. Anɨ ayie nanɨ bhʉ́ gʉdhʉ na Tiatile. Anɨ adʉ nanɨ atsɨndjɨ ombembe obongo na mase naali. Anɨ adʉ nanɨ adhɵgɵ Ebhe. Maka anɨ adʉ adje ya lɨe, Ngámá atsia abhulu bua anɨ ngʉ́ nabhuka engʉ́ ɨnde lɨ Polo adʉ apa e-o.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Abhomʉ-o, anɨ atsia asia batisimo bhʉ́ dabɨlɨ bini ne piga gba e-o. Pɨpɨta-a, anɨ atsia ayo ka ya me: «Ɨ dʉ me yi nde au me ma abhuka Ebhe kʉkʉlʉ-o, yi de go dʉ gba ma.» Anɨ atsia agbite ya ne kpéke ngʉ́ nazɨzɨba.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Ekpɨ́ bini, ya adʉ anʉ lɨe lɨ bɨlɨ nayo Ebhe-e, ndɨlɨ na ɵɵlɵ bini na kulu ago abhaka ya. Bua na madhoko adʉ bhʉ́ anɨ. Anɨ atsia adʉ asia tɨa pɨ omakʉlasɨ e naali.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Ngaya ne Polo-o, anɨ aholo akpata ya. Anɨ atsia adʉ asʉsʉla me: «Okpála ɨnde-e, a ko okpála na kulu gba Ebhe Apɨ́ ’Kpɨ́! U ngasuno pɨ yi kpadjɨ na mʉkobho.»
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Anɨ amene engʉ́ ango-o ngʉbula ekpɨ́ bhelé. Lɨ engʉ́ ango-o andala Polo lɨe naali-e, anɨ adji lɨe, anɨ atsia apa pɨ bua ango-o me: «Ne ’lɨ Yesu Kilisito , ma apa pɨ mʉ me: koto bhʉ́ anɨ!» Abhomʉ-o, bua na madhoko ango-o atsia akoto bha kolo bhʉ́ anɨ bhʉ́ nedhɨnga ango-o.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Lɨ omakʉlasɨ anɨ au lɨe me o sía matá tɨa ka anɨ de-e, u aholo Polo ne Sila, u atsia agbele uo bhʉ́ mbadhasʉ kala okpála nakodho ’ngʉ́.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 U atsia anʉ ne uo kala ongámásɨ na Loma, do uo de-e: «Okpála ɨnde-e, a ko omaYuda. U ngato mbedhembedhe bhʉ́ gʉdhʉ gba ya-o.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 U ngasuno ongʉ́. La-a, lɨ́lɨ gba nɨ́ okpála na Loma zɨba nasia ongʉ́ ango-o ne namemene de.»
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Abhomʉ-o, ndʉ okpála hana atsia abɨ di ’gʉ́ ne uo. Ongámásɨ aha lɨ́lɨ me u pandja bongo lɨ kʉte uo, amba u bhɨ uo ne fimbo.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Pɨta u abhɨ uo lɨe ne fimbo naali-e, u atsia abhike uo bhʉ́ tɨkpʉ. U atsia aha lɨ́lɨ pɨ mʉlila na tɨkpʉ-o me anɨ lila uo ndjɨndjɨ.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Lɨ mʉlila asia lɨ́lɨ ango-o lɨe, anɨ ato uo bhʉ́ tɨna tɨkpʉ bhe na tʉtʉ-o. Anɨ atsia atoto ’dhʉ uo bhʉ́ kpɵkpɵ.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Masɨkpe de tutu sukpe-e, Polo ne Sila adʉ ayo Ebhe di ne nadhɵgɵ anɨ bhʉ́ etsi. Okpála koko na tɨkpʉ-o adʉ adje uo.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Má gala kolo me-e, doto adyɨkɨ ne adjigidjo na ngbéngbé má djigi djigi, masɨkpe de me tɨkpʉ-o tuko kuto! Ndʉ obhotɨ na tɨkpʉ-o hana akolo abhubhulu lɨe. Ogbɨndjɨlɨ ɨnde u agbigbite ndʉ okpála hana na tɨkpʉ-o ne e-e, atsia abhubhulu di lɨe.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Lɨ mʉlila agbʉngbʉa lɨe lɨe tɨla-a, anɨ au me ndʉ obhotɨ-e hana baba. Abhomʉ-o, anɨ agbe mbotɨa me nɨ ngabhɵlɵ lɨnɨ ne di, anga anɨ adʉ abhundja me ndʉ okpála na tɨkpʉ-o hana akpekpe.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Engʉ́ bini, Polo atsia asʉla pɨ anɨ kpekpeke me: «Mo oméne lɨmʉ sisiti de, anga ndʉ ya hana bha sɨ!»
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Abhomʉ-o, mʉlila-a ayo eke, anɨ alɨ kolo má gala abhʉ́ ’tɨ me anɨ nde ngagʉkʉ ka tsʉlʉ má kpi kpi kpi! Anɨ atsia atɨ bhʉ́ li ’dhʉ Polo ne Sila.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Pɨpɨta-a, anɨ apandja uo kilidjo. Anɨ atsia ayi uo me: «Odyɨ ma, a ayo me ma mene pɨ ngʉbula me ma kobho?»
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 U atsia agie pɨ anɨ me: «Bhuka Ngámá Yesu, amba mʉ kobho, ngamʉ di ne piga gba mʉ-o hana.»
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Abhomʉ-o, u atsia akpokpo eli gba Ngámá Ebhe-e pɨ anɨ, di ne pɨ ndʉ okpála hana ɨnde adʉ bhʉ́ ’tɨ gba anɨ-o.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Bha sukpe bhomʉ-o, mʉlila na tɨkpʉ-o abha uo, anɨ atsia avʉlʉ oeka gba uo-o. Pɨpɨta-a, anɨ asia bha kolo batisimo má gala, bhʉ́ dabɨlɨ bini ne okpála gba e hana.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Pɨpɨta-a, anɨ anʉ ne uo agba e. Anɨ atsia aha ezʉ pɨ uo. Ngaanɨ ne piga gba e-e, u akpi djalɨ naali, anga u abhuka Ebhe.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, ongámásɨ gba okpála na Loma atima okpála me u nʉ pa pɨ mʉlila na tɨkpʉ-o me: «Pandja okpála bhomʉ-o bhʉ́ tɨkpʉ-o, amba mʉ o uo, u gbida.»
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Abhomʉ-o, mʉlila atsia ago apa pɨ Polo me: «Ongámásɨ atima eli me ma apandja yi bhʉ́ tɨkpʉ papandja. Yi zeze, amba yi nʉ ne guo ’ngʉ́ .»
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Do Polo pɨ okpála ango-o me: «Ya ne okpála na Loma! U aha lɨ́lɨ me u bhɨ ya bhʉ́ ká djila okpála me u nde kpokpo ’ngʉ́ lɨ ’ngʉ́ gba ya-a de. U abhike ya bhʉ́ tɨkpʉ. La mbɨa ɨnde-e, u ngakʉnda napandja ya bhʉ́ pepe? Belegʉ de bini, u go gbegbe bha ya ngao makpe!»
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Okpála ango-o atsia anʉ apa eli ango-o pɨ ongámásɨ na Loma. Lɨ ongámásɨ na Loma adje lɨe me Polo ne Sila a ko okpála na Loma-a, u atsia adje tsʉlʉ.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Abhomʉ-o, ongámásɨ ago nakikiliki lɨo pɨ uo. U atsia ayo ka uo me u yie bhʉ́ kʉtɨ ango-o yiyie.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Lɨ Polo ne Sila aze lɨe bhʉ́ tɨkpʉ-o, u atsia anʉ agba Lidia. Pɨta u au omabhuka lɨe, u ato masi bhʉ́ uo, u atsia agbida.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.