Atos 27

Esuquidistu Chuiquin Tantiamete (MCFNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Adashic, Nëbi mëtaniaido nidaid Itadia caid yacno buanac bëdambo iqueque. Pabadobëdta mëtaniaid utsibo buanta, quequin sondado 100ted chuiquid Peston chuipondash. Aid sondado 100ted chuiquid Udio cuëmëdquid icpondash. Domanobo ancaquid tantiec aid cuëmëdacpadec Aucustobo nebi quec sondado 100tedbëdi abi chuiquid abibi cuëmëdpondash.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Aden buanta cac Pabadobëdta utsibo bedshun acte cuëmano buanshun cano dapa Adadamitio cain cuënaid istuidpondash. Aid cano dapa istuidashien, Icbo, nidaid Asia caid cuëman shubu dadpen icquid utsi-utsiec yacno nidtuidebi, quequin chuisho tantiash Pabadobëd antabëdtopondabi. Adec antabëdtosho isash puduampondash. Pabadobëd icquid utsi Adistadico icpondash. Aidi nidaid Masedonia caid shubu dadpen icquid Tesadonica caid yacnoësh choquid icpondash.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Adec cano antabëdtoanec nidquin shubu dadpen icquid Sidon caid yacno buampondash. Ambo choash, Mitsana nibëdeque. Mibi yuedquid yacno nid. Aidon mibi menetsiash, quequin Pabado bëdamboen tantiaquin sondado chuiquidën, Udion, chuipondash.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Adshumbic Sidon caid yacnoësh puduanec nidquin potesho cunquequidën bëquedtuidac ushë choacmi cuenadtanquin acte nënantan nidaid nacnëdquid Chipide caid datampondash.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Adembi nidaid Sidisia caid ëquë datanash nidaid Pampidia caid ëquëtsen datanec nidaid Disia caid yacno choash nidquin shubu dadpen icquid Mida caid yacnotsen canon buampondash.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Ambo choshombic sondado chuiquidën cano utsin nidnuequin nibënquin istuidpondash. Nidaid Equipito caid yacno shubu dadpen icquid Adecandedia caid yacnoësh choboedi nidaid Itadia caid yacno buanu caid istuidpondash. Aden aid istuidshun Pabadobëd icquido aid canontsen antabëdtomepondash.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Adec Mida yacnoësh puduanash nidquin potec dadpen ushacsho cunquequidën cano bëquedtuidpondash. Aden bëquedac bëdiactsëc nidquimbi shubu dadpen icquid Nido caid ëquëbitsen datambidanec acte nënantan nidaid nacnëdquid Quideta caid yacno buanoapondash. Uquë cuëma utsiuc Sadmon caid icpondash.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Ushë choacmi Quideta yauc cuenadtanec choquin shubu dadpen icquid Buenos Puedtos caid yacno buampondash. Udictsëc shubu dadpen icquid Dasia caid iccondash.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Cunquequidën bëquedac yuenquio potiactanetsëcquien buampondash. Comapenec cunquequidën nuqui bëquedendac, quequin tantiaquin Pabadon nadopondash:
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 —Chuinu. Tantiata. Nëuëshquio puduanquin potesho cunquequid dapan bëquedshun cano chic-chictsiash. Acten mentoadmane quequin potenquio iquembi, quequin chuita —capondash Pabadon sondado chuiquid chuiquin.
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Aden Pabadon chiaqui sondado chuiquidën niacbidanquin cano icbobëdtan cano nidmequidën nidnu quequin chiaid tantiapondash.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Cunquequid dapa cunquenubi Buenos Puedtos yacno tabadec iquen uanquid dapanquio nuqui iquenendac, quiash shubu dadpen icquid Penise caid yacno nidnuna. Ambo choash nuqui tabadendac cunquequid dapa cunquenubi, quequin utsitedishun chuipondash.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Nuqui iquenendac, quequin tantiaquin bëdiactsëc cunquesho isun abi bunacpaden nanuequin cano uidën uate shocosh yuëmbocquid indoash puduanquin Quideta cuëma anoentsëqui buampondash.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Adec nidequi udictsëc yanshobi ushë cho-choaid ëquëctsëcshun Quideta caid nidaid mananucuësh cunquequid dapa choquin bëquedtuidquin
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 icbon cano nidmetiapimbocnobi cano buampondash.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Aden cunquequidën buanaqui acte nënantan nidaid nacnëdquid utsimpi Quëdauda caid ëquëbictsëc cuenadquimbi canompi cano dapan nëshun buanaid buanushe queshun anandopondash.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Aden canompi anandoshon cano dapa canchednushe queshun uidën uaquin datanebanshumbic cano buante dashcute abi dectante cuestebëdtabi imbudshun dashcute chicacsho cunquequidën cano comapenen buampondash.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Aden cano cunquequid dapan buanubi badiadnuc acte natiambo tëccoasquesho isun ambi ansandoshon bëboed acte nësiapondash.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Adshumbic 3tedec ushun bucu dënëshun cano dashcute indotetedi nësiaoapondash.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Aden nësecanec nidquimbi inchëshën ushëbëdta uispa abu chëshën bëtinacsho isenquio iccondambi. Adembidi badiadën ushë isenquio iccondambi. Dadpen ushquin aidtedi isenquioccondambi. Aidted isenquiocnobi acte comapenen tëccoascapondash. Ad icsho isash, Bënudchitequien nuqui iquec, abitedimbo quecuededpondash.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Adequi nuqui iquec, queshun buna mëmumbededequi abitedi nidanepondabi. Adec canon nidnubi Pabado nidtoash nadpondash: —Chuinu. Tantiata. Quideta caid yacnoësh puduanenda caombi. Adsho tantiaboshi tantienquio yec mibi puduampoc. Ëmbi chiacpaden nabanuc mimbi ansandoaidtedi abi ictsiandac. Adecbidi, Unësebi, quenquio nuqui ictsiandac.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Padnuen acte tëccoasquenubi nuquitedi unësenquio iqueque. Dacuëdenquio yec dayacquio icta. Canouidi canched-canchedendac.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Nuquin Papan namiaidquio nebi. Adquid icsho inchëshën ambi uaidën mayan bëdan ambi chomiaidën naden chioshi:
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 “Ancanquid dapa, empedadod caid matses chushquiaid tantiec tsadte yacno mibi nidtoendac. Mibi ambo nidmequin canon mibëd icquidtedi acte yacnoshon mënchiquembique. Dacuëdenquio yec tabad,” caposhi Nuquin Papan uaid mayan bëdan.
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Aden aidën chiac dayacquio icta. Nuquin Papa ambi chiacpaden nabanquid nec, quequin tantiembi.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Adembidi, acte tëccoasquequidën nuqui acte nënantan nidaid nacnëdquid cuëmano buanshun cano cancheshunendac, quequin tantiombi —quepondash Pabado canon antabëdtoaido chiec.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Adashic, Buenos Puedtos caid yacnoësh ënden nidboshi 14tedec ushec acte Adidia caid yacnoshon cunquequidën buampondash. Aden acte tëccoasquequin buanubi inchëshpotsembo yanuc, Cuëma anoentsëquien nuqui choendac, quequin cano nidmequidon tantiapondash.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Aden tantiaquin, ¿Tionda iqueque? Tanu, queshun yuëmbocquid shocosh bucu dëdectanshun pumbudquin tampondash. Aden tanshun, Aidtiompenquio iquec, quequin chuipondash.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Nidaid cuënote dapa cunquequidën buanquin cano semenushe queshun cano uidën uate dapa yuëmbocquid tsitsumi tsidectanshun acte nënequin uidën uash ma badiadbono quiash tabadpondash.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Adec tabadnubi cano nidmequido cuenueshun dëbiate yacnoshontsen cano uidën uate yuëmbocquid dëdectanuequin abimbo chiacbimboen canompi anandoboed nënetsempondash. Cano dapa mentoadtsiash, queshun cuenuequin adopondash.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Adec aido nidtsenubien Pabado: —Cuenuequido canompin nidnuc cano dapan nidquido nuqui mentoadendac —quepondash sondado chuiquid caic.
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Aden Pabadon chiaquien abi dectante bucutedi sënac canompi nëpaëdpondash cuenuequido nidtiapimbo yec.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Adashic, badiadte anoentsëc yanubi Pabado nadpondash: —Catodtseted ushec, Mentoadtsiabi, quequin tantiaded-tantiadedtsëcquin mimbi piamboccoc.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Mibi mentoadenquio iqueque. Min manëdaid abentsëc paëdenquio iqueque. Penquiocboedi unëschitomane quenquiocquin peta —quepondash Pabado.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Aden chuishumbic utsitedi ismequin pan bedshun Nuquin Papa chuishun pan cuëshun Pabadon pepondash.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Aden Pabadon pesho isun, Nuquitsen penuna, queshun abitedishun pebededpondash.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Cano antabëdtoquido 276ted icpondash.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Aidtedshun peshumbic, Cuëmano nidec, quequin ambi sandoaid utsitedi tiedën caniquid ëshë acte nësiapondash, Cano yuëmbo iquec, queshun.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Adshumbic, badiadnuc ambi isacmaid nidaid istuidpondash. Acte cuidiantanquid cuëmambi masi icsho isun ambo cano nidmenueshun
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 uidën uaid tebanac acte nëpaëdpondash. Adembidi, cano dëbidiadmete bucutedi seccudoashun cano dëbiateno buanquin dashcute shoyontanquimbi cadoapondash, Cunquequidën acte daëd naccuëscananacno buampashuni, quequin.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Aden cano nidmenubi cano dëbiaten masi setuidec dëchiquidtiapimbo yec cano dapa dëtocquepondash. Adec dëchiadash acte tëccoasquequidën cano dapa canche-canchequin tauapondash.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Adsho isash sondado, Mëtaniaidtedi cuentsiashe. Cuesunenu, quesho
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 tantiash Pabado cuesunenushe queshun: —¡Chën! —capondash sondado chuiquidën. Aden chuishumbic, Acten tantanec mëquiadquido tantanec nidanenubi
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 tantantiapimbocquido cano cuësh-cuëshëdaid bedbanash noadec tantanquido tsibanec nidta, quequin chuipondash sondado chuiquidën canon antabëdtoquido chuiquin. Aden ambi chiacpadquiec nidanec mentoadenquio yec abitedi nidaid yacno choash dectatocuededpondash abitedi.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.