Atos 27
Ke meupiya ne tudtul mekeatag ki Hisu Kristu (MBI) vs VC
1 Guna su neupakat dan te ibpeuntud key en te kapal te ebpependiyà te inged ne Ruma lusud te Italiya, ne impalad dan en si Pablo wey ke ruma rin ne bilanggù diyà te ki Julio ne senge etew ne kepitan dut te menge sundaru ne ed-ingaranan te “Kumpeniyà te Datù te Ruma.”
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Ne mid-untud key te kapal egenat te inged ne Edremitiyu se ebpevayà te menge inged ne kilid te rahat te pruvinsiya ne Asiya ne ketà ne migenat key en. Ne ruen ruma rey ne ed-ingaranan ki Eristarku ne riyà ebpuun te inged ne Tisulenika lusud te Mesidunya.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ne ke neketundug ne hewii ketà ne nekerunggù key diyà te inged ne Sidun, ne si Julio ini ne midtulengeran din si Pablo su intuhut din te ebpekepemenaug ne ebpekepenumbaley sikandin diyà te menge etew ne nekilala rin su apey ran mevehayi te piya engkey se kurang din.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Ketà ne midlevundus key en ne geina te ebpekesurang key dut te mevandes ne keramag ne kayi key mibpevayà te divaluy dut te punul ne Sipri su egkeelangan ke keramag.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Ne nekerapas key dut te rahat ne uvey te menge pruvinsiya ne Selisiya wey Pampiliya, ne nekerunggù key diyà te inged ne Mira lusud te Lisiya.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Dutun ne ruen kapal ne riyà ebpuun te inged ne Elihendriya ne nekita rut te kepitan ne mehaan en ebpendiyà te inged ne Italiya ne impeuntud key rin ketà.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Migenat key en ugaid ne geina te ebpekesurang key te keramag ne menaney utew ke kapal te nekebpipira en ne hewii rutun, ne merehen se kebpekerunggù dey diyà uvey te inged ne Nidu. Ne geina te kenà ebpekelaus ke kapal su egkesurang dut te mevandes ne keramag, ne riyà key mebayà te divaluy te punul ne Krita ne egkeelangan te keramag ne midsehad key te migarang ne tuhar te punul ne ed-ingaranan te Salmun.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Ne mibpehungkilid key en dut te beyvey te rahat ne nerehenan key te kebpevayà dey, ugaid netaman ne nekerunggù key diyà dapit ne ed-ingaranan te Mepmeupiya ne Edungguan uvey te inged ne Lasiya.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Geina te neuhet key dut te ibpevayà dey ne midsahad en ke hewii te menge Hudiyanen te edlimpas te egkaan ne mekeandek en ne idlaus su netuenan en te arà ne hewii ne ebpekeuma se keramag. Tembù mibaag ni Pablo sikandan se egkahi te,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Menge ruma ku, ruen egked-ulaula tew ne mekeandek ke edlaus kiyu su egkereetan ini se kapal, ne egkelened ini se induran, ne sikitew ne ruen egkelened.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Ugaid ne ini se kepitan te menge sundaru ne warà din pemineha ke imbaag ni Pablo su midsarig sikandin te lalag dut te kepitan te kapal wey ke lalag dut te tehikemuney.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Ne ke dungguan dutun ne kenà meupiya ne edtehuan te kapal embiya ke hewii te bagyu, tembù be ke kerekelan ne egkiyug ne edlaus su apey key mekeuma riyà te inged ne Pinisi diyà te punul ne Krita embiya egkepakey. Su meupiya ne edungguan arà taman te edsahad ke hewii te bagyu su egkeelangan ke keramag.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Ketà ne midrudsuen medsamber ke menayù ne keramag egenat te ebelevahan ne kunaan dan ke iyan edtuman ke netahù te itungan dan te edlaus dan en. Tembù be mibigkat dan ke mid-ulug dan ne perivatu dut te kapal, ne migenat key en, ne mibpevayà key diyà te beyvey te punul ne Krita.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Warà meuhet ketà ne midsamber te mevandes ne keramag ne riyà dapit te punul.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Ne nesuhat ke kapal ne kenà dey en igkepeiseg ke kapal su neveriyung en, ne mibelehad dey en ke endei ed-ewita ini se kapal dut te keramag.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Ne mibpevayà key diyà te divaluy te reisek ne punul ne Kewda ne neelangan ke keramag. Ne misan ingkereheni rey ne netehel dey te edtines ini se avang ne eguyuren dut te kapal ne mid-unturan dey.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Guna su netines en ke avang, ne mibagkes dan te rekelà ne tali dutun te kapal su apey kenà mewahey dut te keramag. Ne neandek dan embiya egkeewit ini se kapal te keramag ne ebpekehandrad diyà te kevevawen te wayig uvey te beyvey te inged ne Libya, tembù be in-awà dan ke puleyehan dut te kapal su misan menaney se ibpevayà din ne kenà egkeewit ini se kapal te keramag ne ebpekehandrad.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Ne bagyu pà lavew dut te neketundug ne hewii, ketà ne midrudsù dan te ebpenimbag dut te induran te kapal su apey meegkapi ne kenà melened.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Ne ketà te neketundug ne hewii ne ruen mevehat ne menge adir dut te kapal ne impenimbag dan en dema.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Ne nekebpipira ne hewii ne warà dey mekita ke andew wey menge bituen su warà pà lavew med-engked ke bagyu, netaman ne warà en kayi te itungan dey se egkeuyag key pà.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Su nekebpipira en ne hewii ne warà mekekaan ke menge etew ne migkahi si Pablo kandan te, “Menge ruma ku, embiya perem mibpemineg kew dut te imbaag ku keniyu te kenà kiyu ed-awà diyà te punul ne Krita, ne kenà tew imbe egkeseharan ini se ned-ulaula tew wey warà tew impenimbag arà se induran.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Ugaid ne ebuyuen ku keniyu guntaani ne kena melagew te hinawa niyu su warà misan seveka kenitew ne egkepatey su ini rà se kapal se egkereetan.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Su geina te merukilem ne ini se Eleteala ne kemuney kediey ne iyan ku ebpengerapen, ne mibpekitakita kedì ke suluhuen din
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 ne migkahi te, ‘Ey Pablo, kenà ka meandek su ebpekeuma ka diyà te Datù te inged ne Ruma. Ne misan ke menge ruma nu kayi te kapal ne warà seveka kandan ne egkepatey su atag dut te limù te Eleteala kenitew.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Ini se migkahi rut te suluhuen,” ke si Pablo, “ne dutun ne kenà kew meuru su ebperetiyaya a te Eleteala te edtumanen din arà se migkahi rin kediey.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Iyan dà egked-ulaula ne ebpekehandrad kiyu diyà te punul.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Ne ketà ne ikesepulù en wey epat ne kerukileman te ked-ewita kenami te bagyu ne diyà key pà te rahat ne ed-ingaranan te Miditeranyu. Guna su metaneb en se kerukileman, ne nepegitung dut te menge etew ne migelevek kayi te kapal te kalu ke nekeuvey ran en te kelupaan.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Ketà ne in-ulug dan te talì ne ruen perivatu ne in-iket su edtegkaran dan ke keralem dut te wayig ne netuenan dan se deruwa rà nepulù ne repa se keralem din. Ne nekeiseg dan dutun ne midtegkad dan maa ne netuenan dan se sepulù dà wey lelima ne repa se keralem din.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Ne neandek dan su kalu ke ebpekehandrad ini se kapal te menge batu, tembù be in-iket dan ke epat ne menge perivatu diyà te ulinan te kapal su apey kenà ebpekeiseg, ne mibpengeningeni ran te egkepawà en perem.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Ne nepegitung dut te menge etew ne migelevek kayi te kapal se ed-awà dan perem su ebpemelahuy ran. Ketà ne impenaug dan arà se avang su apey kun uvag egkeperiwetuwi ke dulung te kapal.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Ugaid ne migkahi si Pablo diyà dut te kepitan wey menge sundaru rin te, “Embiya ed-awà kayi te kapal ini se menge etew ne egelevek ne kenà kew ebpekehaun.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ne ketà ne mibidtew dut te sundaru arà se tali ne in-iket dut te avang ne neulug diyà te rahat.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Guna su egkepkepawà en ne mibuyù si Pablo te langun dan ne egkaan. “Nekedsepulù en wey epat ne hewii,” ke si Pablo, “ne midtigker kew te kegkeandek niyu ne warà kew mekekaan te misan engkey rà.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Tembù be ebuyuen ku keniyu te kaan kew su apey kew ebmeveherbeher. Su kenà kew egkekeiran.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Ne ketà te nekahi ni Pablo arà ne migkuwa te pan ne mibpeselemetan din te Eleteala ne mibpenevìtevì din ne migkaan din.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Ne dutun ne mibmeupiya se hinawa ran, ne langun dan ne migkaan.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Ne sikami ne deruwa nehatus wey pitu nepulù wey enem dutun te kapal.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Guna su nengevulung key en, ne impenimbag dan ke induran ne trigu su apey meegkapi arà se kapal.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Guna su nepawà en ne warà mekilala dut te menge etew ne egelevek kayi te kapal ke engkey ne punul arà se uvey rey, ugaid ne nekita ran arà se nekesuluk ne rahat ne ruen ketà beyvey ne pantad. Ne nepegitung dan te ibperunggù ketà ke kapal embiya egkepakey.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Ketà ne mibidtew ran ke tali ne in-iket dut te menge perivatu su apey metehak, ne mibpengekar dan ke tali dut te menge pura ne ebpetidtu dut te kapal. Ne ibpeitindeg dan maa ke puleyehan diyà te rulung su apey egkeewit dut te keramag ini se kapal diyà te beyvey.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Nekeuma ini se kapal diyà te mevavew ne wayig ne nekehandrad en dutun. Su ke rulung dut te kapal se nekehandrad ne kenà en egkewaleng, ugaid ne ke ulinan din ne egkerumpak dut te derekelà ne menge baleg ne egkehuvar en.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Netahù te itungan dut te menge sundaru te ebpeimetayan dan ke menge bilanggù su apey ran kenà ebpekepemaras diyà te beyvey se ebpelahuy.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Ugaid ne ke kepitan te menge sundaru, ne warà din ituhut te ed-imetayan si Pablo, ne midawey rin sikandan. Ne ketà ne insuhù din dut te langun ne metau ne ebpemaras te edlumbuk en diyà te wayig ne ebpemaras diyà te beyvey.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ne sikandan ke kenà metau ne ebpemaras ne migkahi rin kandan te egkuwa ran te papan etawa nengetamped ne pengawid dut te kapal ne egentunganan dan te edunggù. Ini se mid-ulaula rey ne langun dey ne nekerunggù, ne warà nekeiran.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.