Atos 27
Ke meupiya ne tudtul mekeatag ki Hisu Kristu (MBI) vs NAA
1 Guna su neupakat dan te ibpeuntud key en te kapal te ebpependiyà te inged ne Ruma lusud te Italiya, ne impalad dan en si Pablo wey ke ruma rin ne bilanggù diyà te ki Julio ne senge etew ne kepitan dut te menge sundaru ne ed-ingaranan te “Kumpeniyà te Datù te Ruma.”
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Ne mid-untud key te kapal egenat te inged ne Edremitiyu se ebpevayà te menge inged ne kilid te rahat te pruvinsiya ne Asiya ne ketà ne migenat key en. Ne ruen ruma rey ne ed-ingaranan ki Eristarku ne riyà ebpuun te inged ne Tisulenika lusud te Mesidunya.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Ne ke neketundug ne hewii ketà ne nekerunggù key diyà te inged ne Sidun, ne si Julio ini ne midtulengeran din si Pablo su intuhut din te ebpekepemenaug ne ebpekepenumbaley sikandin diyà te menge etew ne nekilala rin su apey ran mevehayi te piya engkey se kurang din.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Ketà ne midlevundus key en ne geina te ebpekesurang key dut te mevandes ne keramag ne kayi key mibpevayà te divaluy dut te punul ne Sipri su egkeelangan ke keramag.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Ne nekerapas key dut te rahat ne uvey te menge pruvinsiya ne Selisiya wey Pampiliya, ne nekerunggù key diyà te inged ne Mira lusud te Lisiya.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Dutun ne ruen kapal ne riyà ebpuun te inged ne Elihendriya ne nekita rut te kepitan ne mehaan en ebpendiyà te inged ne Italiya ne impeuntud key rin ketà.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Migenat key en ugaid ne geina te ebpekesurang key te keramag ne menaney utew ke kapal te nekebpipira en ne hewii rutun, ne merehen se kebpekerunggù dey diyà uvey te inged ne Nidu. Ne geina te kenà ebpekelaus ke kapal su egkesurang dut te mevandes ne keramag, ne riyà key mebayà te divaluy te punul ne Krita ne egkeelangan te keramag ne midsehad key te migarang ne tuhar te punul ne ed-ingaranan te Salmun.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Ne mibpehungkilid key en dut te beyvey te rahat ne nerehenan key te kebpevayà dey, ugaid netaman ne nekerunggù key diyà dapit ne ed-ingaranan te Mepmeupiya ne Edungguan uvey te inged ne Lasiya.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Geina te neuhet key dut te ibpevayà dey ne midsahad en ke hewii te menge Hudiyanen te edlimpas te egkaan ne mekeandek en ne idlaus su netuenan en te arà ne hewii ne ebpekeuma se keramag. Tembù mibaag ni Pablo sikandan se egkahi te,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 “Menge ruma ku, ruen egked-ulaula tew ne mekeandek ke edlaus kiyu su egkereetan ini se kapal, ne egkelened ini se induran, ne sikitew ne ruen egkelened.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Ugaid ne ini se kepitan te menge sundaru ne warà din pemineha ke imbaag ni Pablo su midsarig sikandin te lalag dut te kepitan te kapal wey ke lalag dut te tehikemuney.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Ne ke dungguan dutun ne kenà meupiya ne edtehuan te kapal embiya ke hewii te bagyu, tembù be ke kerekelan ne egkiyug ne edlaus su apey key mekeuma riyà te inged ne Pinisi diyà te punul ne Krita embiya egkepakey. Su meupiya ne edungguan arà taman te edsahad ke hewii te bagyu su egkeelangan ke keramag.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Ketà ne midrudsuen medsamber ke menayù ne keramag egenat te ebelevahan ne kunaan dan ke iyan edtuman ke netahù te itungan dan te edlaus dan en. Tembù be mibigkat dan ke mid-ulug dan ne perivatu dut te kapal, ne migenat key en, ne mibpevayà key diyà te beyvey te punul ne Krita.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Warà meuhet ketà ne midsamber te mevandes ne keramag ne riyà dapit te punul.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Ne nesuhat ke kapal ne kenà dey en igkepeiseg ke kapal su neveriyung en, ne mibelehad dey en ke endei ed-ewita ini se kapal dut te keramag.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Ne mibpevayà key diyà te divaluy te reisek ne punul ne Kewda ne neelangan ke keramag. Ne misan ingkereheni rey ne netehel dey te edtines ini se avang ne eguyuren dut te kapal ne mid-unturan dey.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Guna su netines en ke avang, ne mibagkes dan te rekelà ne tali dutun te kapal su apey kenà mewahey dut te keramag. Ne neandek dan embiya egkeewit ini se kapal te keramag ne ebpekehandrad diyà te kevevawen te wayig uvey te beyvey te inged ne Libya, tembù be in-awà dan ke puleyehan dut te kapal su misan menaney se ibpevayà din ne kenà egkeewit ini se kapal te keramag ne ebpekehandrad.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Ne bagyu pà lavew dut te neketundug ne hewii, ketà ne midrudsù dan te ebpenimbag dut te induran te kapal su apey meegkapi ne kenà melened.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Ne ketà te neketundug ne hewii ne ruen mevehat ne menge adir dut te kapal ne impenimbag dan en dema.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Ne nekebpipira ne hewii ne warà dey mekita ke andew wey menge bituen su warà pà lavew med-engked ke bagyu, netaman ne warà en kayi te itungan dey se egkeuyag key pà.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Su nekebpipira en ne hewii ne warà mekekaan ke menge etew ne migkahi si Pablo kandan te, “Menge ruma ku, embiya perem mibpemineg kew dut te imbaag ku keniyu te kenà kiyu ed-awà diyà te punul ne Krita, ne kenà tew imbe egkeseharan ini se ned-ulaula tew wey warà tew impenimbag arà se induran.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Ugaid ne ebuyuen ku keniyu guntaani ne kena melagew te hinawa niyu su warà misan seveka kenitew ne egkepatey su ini rà se kapal se egkereetan.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Su geina te merukilem ne ini se Eleteala ne kemuney kediey ne iyan ku ebpengerapen, ne mibpekitakita kedì ke suluhuen din
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ne migkahi te, ‘Ey Pablo, kenà ka meandek su ebpekeuma ka diyà te Datù te inged ne Ruma. Ne misan ke menge ruma nu kayi te kapal ne warà seveka kandan ne egkepatey su atag dut te limù te Eleteala kenitew.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Ini se migkahi rut te suluhuen,” ke si Pablo, “ne dutun ne kenà kew meuru su ebperetiyaya a te Eleteala te edtumanen din arà se migkahi rin kediey.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Iyan dà egked-ulaula ne ebpekehandrad kiyu diyà te punul.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Ne ketà ne ikesepulù en wey epat ne kerukileman te ked-ewita kenami te bagyu ne diyà key pà te rahat ne ed-ingaranan te Miditeranyu. Guna su metaneb en se kerukileman, ne nepegitung dut te menge etew ne migelevek kayi te kapal te kalu ke nekeuvey ran en te kelupaan.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Ketà ne in-ulug dan te talì ne ruen perivatu ne in-iket su edtegkaran dan ke keralem dut te wayig ne netuenan dan se deruwa rà nepulù ne repa se keralem din. Ne nekeiseg dan dutun ne midtegkad dan maa ne netuenan dan se sepulù dà wey lelima ne repa se keralem din.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Ne neandek dan su kalu ke ebpekehandrad ini se kapal te menge batu, tembù be in-iket dan ke epat ne menge perivatu diyà te ulinan te kapal su apey kenà ebpekeiseg, ne mibpengeningeni ran te egkepawà en perem.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Ne nepegitung dut te menge etew ne migelevek kayi te kapal se ed-awà dan perem su ebpemelahuy ran. Ketà ne impenaug dan arà se avang su apey kun uvag egkeperiwetuwi ke dulung te kapal.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Ugaid ne migkahi si Pablo diyà dut te kepitan wey menge sundaru rin te, “Embiya ed-awà kayi te kapal ini se menge etew ne egelevek ne kenà kew ebpekehaun.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Ne ketà ne mibidtew dut te sundaru arà se tali ne in-iket dut te avang ne neulug diyà te rahat.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Guna su egkepkepawà en ne mibuyù si Pablo te langun dan ne egkaan. “Nekedsepulù en wey epat ne hewii,” ke si Pablo, “ne midtigker kew te kegkeandek niyu ne warà kew mekekaan te misan engkey rà.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Tembù be ebuyuen ku keniyu te kaan kew su apey kew ebmeveherbeher. Su kenà kew egkekeiran.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Ne ketà te nekahi ni Pablo arà ne migkuwa te pan ne mibpeselemetan din te Eleteala ne mibpenevìtevì din ne migkaan din.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Ne dutun ne mibmeupiya se hinawa ran, ne langun dan ne migkaan.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Ne sikami ne deruwa nehatus wey pitu nepulù wey enem dutun te kapal.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Guna su nengevulung key en, ne impenimbag dan ke induran ne trigu su apey meegkapi arà se kapal.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Guna su nepawà en ne warà mekilala dut te menge etew ne egelevek kayi te kapal ke engkey ne punul arà se uvey rey, ugaid ne nekita ran arà se nekesuluk ne rahat ne ruen ketà beyvey ne pantad. Ne nepegitung dan te ibperunggù ketà ke kapal embiya egkepakey.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Ketà ne mibidtew ran ke tali ne in-iket dut te menge perivatu su apey metehak, ne mibpengekar dan ke tali dut te menge pura ne ebpetidtu dut te kapal. Ne ibpeitindeg dan maa ke puleyehan diyà te rulung su apey egkeewit dut te keramag ini se kapal diyà te beyvey.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Nekeuma ini se kapal diyà te mevavew ne wayig ne nekehandrad en dutun. Su ke rulung dut te kapal se nekehandrad ne kenà en egkewaleng, ugaid ne ke ulinan din ne egkerumpak dut te derekelà ne menge baleg ne egkehuvar en.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Netahù te itungan dut te menge sundaru te ebpeimetayan dan ke menge bilanggù su apey ran kenà ebpekepemaras diyà te beyvey se ebpelahuy.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Ugaid ne ke kepitan te menge sundaru, ne warà din ituhut te ed-imetayan si Pablo, ne midawey rin sikandan. Ne ketà ne insuhù din dut te langun ne metau ne ebpemaras te edlumbuk en diyà te wayig ne ebpemaras diyà te beyvey.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ne sikandan ke kenà metau ne ebpemaras ne migkahi rin kandan te egkuwa ran te papan etawa nengetamped ne pengawid dut te kapal ne egentunganan dan te edunggù. Ini se mid-ulaula rey ne langun dey ne nekerunggù, ne warà nekeiran.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.