Atos 27

Ke meupiya ne tudtul mekeatag ki Hisu Kristu (MBI) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Guna su neupakat dan te ibpeuntud key en te kapal te ebpependiyà te inged ne Ruma lusud te Italiya, ne impalad dan en si Pablo wey ke ruma rin ne bilanggù diyà te ki Julio ne senge etew ne kepitan dut te menge sundaru ne ed-ingaranan te “Kumpeniyà te Datù te Ruma.”
1 Como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da Coorte Augusta.
2 Ne mid-untud key te kapal egenat te inged ne Edremitiyu se ebpevayà te menge inged ne kilid te rahat te pruvinsiya ne Asiya ne ketà ne migenat key en. Ne ruen ruma rey ne ed-ingaranan ki Eristarku ne riyà ebpuun te inged ne Tisulenika lusud te Mesidunya.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ne ke neketundug ne hewii ketà ne nekerunggù key diyà te inged ne Sidun, ne si Julio ini ne midtulengeran din si Pablo su intuhut din te ebpekepemenaug ne ebpekepenumbaley sikandin diyà te menge etew ne nekilala rin su apey ran mevehayi te piya engkey se kurang din.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Ketà ne midlevundus key en ne geina te ebpekesurang key dut te mevandes ne keramag ne kayi key mibpevayà te divaluy dut te punul ne Sipri su egkeelangan ke keramag.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Ne nekerapas key dut te rahat ne uvey te menge pruvinsiya ne Selisiya wey Pampiliya, ne nekerunggù key diyà te inged ne Mira lusud te Lisiya.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Dutun ne ruen kapal ne riyà ebpuun te inged ne Elihendriya ne nekita rut te kepitan ne mehaan en ebpendiyà te inged ne Italiya ne impeuntud key rin ketà.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Migenat key en ugaid ne geina te ebpekesurang key te keramag ne menaney utew ke kapal te nekebpipira en ne hewii rutun, ne merehen se kebpekerunggù dey diyà uvey te inged ne Nidu. Ne geina te kenà ebpekelaus ke kapal su egkesurang dut te mevandes ne keramag, ne riyà key mebayà te divaluy te punul ne Krita ne egkeelangan te keramag ne midsehad key te migarang ne tuhar te punul ne ed-ingaranan te Salmun.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmona.
8 Ne mibpehungkilid key en dut te beyvey te rahat ne nerehenan key te kebpevayà dey, ugaid netaman ne nekerunggù key diyà dapit ne ed-ingaranan te Mepmeupiya ne Edungguan uvey te inged ne Lasiya.
8 E, costeando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Geina te neuhet key dut te ibpevayà dey ne midsahad en ke hewii te menge Hudiyanen te edlimpas te egkaan ne mekeandek en ne idlaus su netuenan en te arà ne hewii ne ebpekeuma se keramag. Tembù mibaag ni Pablo sikandan se egkahi te,
9 Passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 “Menge ruma ku, ruen egked-ulaula tew ne mekeandek ke edlaus kiyu su egkereetan ini se kapal, ne egkelened ini se induran, ne sikitew ne ruen egkelened.”
10 dizendo-lhes: Varões, vejo que a navegação há de ser incômoda e com muito dano, não só para o navio e a carga, mas também para a nossa vida.
11 Ugaid ne ini se kepitan te menge sundaru ne warà din pemineha ke imbaag ni Pablo su midsarig sikandin te lalag dut te kepitan te kapal wey ke lalag dut te tehikemuney.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre do que no que dizia Paulo.
12 Ne ke dungguan dutun ne kenà meupiya ne edtehuan te kapal embiya ke hewii te bagyu, tembù be ke kerekelan ne egkiyug ne edlaus su apey key mekeuma riyà te inged ne Pinisi diyà te punul ne Krita embiya egkepakey. Su meupiya ne edungguan arà taman te edsahad ke hewii te bagyu su egkeelangan ke keramag.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para a banda do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Ketà ne midrudsuen medsamber ke menayù ne keramag egenat te ebelevahan ne kunaan dan ke iyan edtuman ke netahù te itungan dan te edlaus dan en. Tembù be mibigkat dan ke mid-ulug dan ne perivatu dut te kapal, ne migenat key en, ne mibpevayà key diyà te beyvey te punul ne Krita.
13 E, soprando o vento sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam, e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Warà meuhet ketà ne midsamber te mevandes ne keramag ne riyà dapit te punul.
14 Mas, não muito depois, deu nela um pé de vento, chamado Euroaquilão.
15 Ne nesuhat ke kapal ne kenà dey en igkepeiseg ke kapal su neveriyung en, ne mibelehad dey en ke endei ed-ewita ini se kapal dut te keramag.
15 E, sendo o navio arrebatado e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Ne mibpevayà key diyà te divaluy te reisek ne punul ne Kewda ne neelangan ke keramag. Ne misan ingkereheni rey ne netehel dey te edtines ini se avang ne eguyuren dut te kapal ne mid-unturan dey.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Cauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Guna su netines en ke avang, ne mibagkes dan te rekelà ne tali dutun te kapal su apey kenà mewahey dut te keramag. Ne neandek dan embiya egkeewit ini se kapal te keramag ne ebpekehandrad diyà te kevevawen te wayig uvey te beyvey te inged ne Libya, tembù be in-awà dan ke puleyehan dut te kapal su misan menaney se ibpevayà din ne kenà egkeewit ini se kapal te keramag ne ebpekehandrad.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Ne bagyu pà lavew dut te neketundug ne hewii, ketà ne midrudsù dan te ebpenimbag dut te induran te kapal su apey meegkapi ne kenà melened.
18 Andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte, aliviaram o navio.
19 Ne ketà te neketundug ne hewii ne ruen mevehat ne menge adir dut te kapal ne impenimbag dan en dema.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Ne nekebpipira ne hewii ne warà dey mekita ke andew wey menge bituen su warà pà lavew med-engked ke bagyu, netaman ne warà en kayi te itungan dey se egkeuyag key pà.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Su nekebpipira en ne hewii ne warà mekekaan ke menge etew ne migkahi si Pablo kandan te, “Menge ruma ku, embiya perem mibpemineg kew dut te imbaag ku keniyu te kenà kiyu ed-awà diyà te punul ne Krita, ne kenà tew imbe egkeseharan ini se ned-ulaula tew wey warà tew impenimbag arà se induran.
21 Havendo já muito que se não comia, então, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó varões, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perdição.
22 Ugaid ne ebuyuen ku keniyu guntaani ne kena melagew te hinawa niyu su warà misan seveka kenitew ne egkepatey su ini rà se kapal se egkereetan.
22 Mas, agora, vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Su geina te merukilem ne ini se Eleteala ne kemuney kediey ne iyan ku ebpengerapen, ne mibpekitakita kedì ke suluhuen din
23 Porque, esta mesma noite, o anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ne migkahi te, ‘Ey Pablo, kenà ka meandek su ebpekeuma ka diyà te Datù te inged ne Ruma. Ne misan ke menge ruma nu kayi te kapal ne warà seveka kandan ne egkepatey su atag dut te limù te Eleteala kenitew.’
24 dizendo: Paulo, não temas! Importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Ini se migkahi rut te suluhuen,” ke si Pablo, “ne dutun ne kenà kew meuru su ebperetiyaya a te Eleteala te edtumanen din arà se migkahi rin kediey.
25 Portanto, ó varões, tende bom ânimo! Porque creio em Deus que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Iyan dà egked-ulaula ne ebpekehandrad kiyu diyà te punul.”
26 É, contudo, necessário irmos dar numa ilha.
27 Ne ketà ne ikesepulù en wey epat ne kerukileman te ked-ewita kenami te bagyu ne diyà key pà te rahat ne ed-ingaranan te Miditeranyu. Guna su metaneb en se kerukileman, ne nepegitung dut te menge etew ne migelevek kayi te kapal te kalu ke nekeuvey ran en te kelupaan.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de uma e outra banda no mar Adriático, lá pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Ketà ne in-ulug dan te talì ne ruen perivatu ne in-iket su edtegkaran dan ke keralem dut te wayig ne netuenan dan se deruwa rà nepulù ne repa se keralem din. Ne nekeiseg dan dutun ne midtegkad dan maa ne netuenan dan se sepulù dà wey lelima ne repa se keralem din.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Ne neandek dan su kalu ke ebpekehandrad ini se kapal te menge batu, tembù be in-iket dan ke epat ne menge perivatu diyà te ulinan te kapal su apey kenà ebpekeiseg, ne mibpengeningeni ran te egkepawà en perem.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Ne nepegitung dut te menge etew ne migelevek kayi te kapal se ed-awà dan perem su ebpemelahuy ran. Ketà ne impenaug dan arà se avang su apey kun uvag egkeperiwetuwi ke dulung te kapal.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Ugaid ne migkahi si Pablo diyà dut te kepitan wey menge sundaru rin te, “Embiya ed-awà kayi te kapal ini se menge etew ne egelevek ne kenà kew ebpekehaun.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ne ketà ne mibidtew dut te sundaru arà se tali ne in-iket dut te avang ne neulug diyà te rahat.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Guna su egkepkepawà en ne mibuyù si Pablo te langun dan ne egkaan. “Nekedsepulù en wey epat ne hewii,” ke si Pablo, “ne midtigker kew te kegkeandek niyu ne warà kew mekekaan te misan engkey rà.
33 E, enquanto o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Tembù be ebuyuen ku keniyu te kaan kew su apey kew ebmeveherbeher. Su kenà kew egkekeiran.”
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Ne ketà te nekahi ni Pablo arà ne migkuwa te pan ne mibpeselemetan din te Eleteala ne mibpenevìtevì din ne migkaan din.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo- o, começou a comer.
36 Ne dutun ne mibmeupiya se hinawa ran, ne langun dan ne migkaan.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Ne sikami ne deruwa nehatus wey pitu nepulù wey enem dutun te kapal.
37 E éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Guna su nengevulung key en, ne impenimbag dan ke induran ne trigu su apey meegkapi arà se kapal.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Guna su nepawà en ne warà mekilala dut te menge etew ne egelevek kayi te kapal ke engkey ne punul arà se uvey rey, ugaid ne nekita ran arà se nekesuluk ne rahat ne ruen ketà beyvey ne pantad. Ne nepegitung dan te ibperunggù ketà ke kapal embiya egkepakey.
39 E, sendo já dia, não reconheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Ketà ne mibidtew ran ke tali ne in-iket dut te menge perivatu su apey metehak, ne mibpengekar dan ke tali dut te menge pura ne ebpetidtu dut te kapal. Ne ibpeitindeg dan maa ke puleyehan diyà te rulung su apey egkeewit dut te keramag ini se kapal diyà te beyvey.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Nekeuma ini se kapal diyà te mevavew ne wayig ne nekehandrad en dutun. Su ke rulung dut te kapal se nekehandrad ne kenà en egkewaleng, ugaid ne ke ulinan din ne egkerumpak dut te derekelà ne menge baleg ne egkehuvar en.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Netahù te itungan dut te menge sundaru te ebpeimetayan dan ke menge bilanggù su apey ran kenà ebpekepemaras diyà te beyvey se ebpelahuy.
42 Então, a ideia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Ugaid ne ke kepitan te menge sundaru, ne warà din ituhut te ed-imetayan si Pablo, ne midawey rin sikandan. Ne ketà ne insuhù din dut te langun ne metau ne ebpemaras te edlumbuk en diyà te wayig ne ebpemaras diyà te beyvey.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar e se salvassem em terra;
44 Ne sikandan ke kenà metau ne ebpemaras ne migkahi rin kandan te egkuwa ran te papan etawa nengetamped ne pengawid dut te kapal ne egentunganan dan te edunggù. Ini se mid-ulaula rey ne langun dey ne nekerunggù, ne warà nekeiran.
44 e os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra, a salvo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.