Romanos 4
Anweehd Me Nyaahn (LWO) vs NTLH
1 Abraahm ngaa beehda kuow wan naa anyuol wan wa Judea, dhe yoohn kaa abeehde kii ngo, nyoadh gihn yihro?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Nea Abraahm ne yug Juoge naa abiohgrwaal ke en kaa nying giih atiihye, e kare ne nudo yihre ubeele. Abea, keehd maano, e ngo be rom beel yi wong Juog.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Abea ngahda anaa agweed yi kitaab Juog naa,
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Ngaa me tiihyo ukooge be kob naa koog gihn acub yihre beehda muuj e naa amuoje, bang gihn koog beehda gihre ke nying tiihye.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Dhaano me yihre tooro gihn maa atiihye, unahge ke yiiho e ne yiihe Juog ngaa ayug ngo naa abiohgrwaal ke en, e ngaan nu ngo uyug Juoge naa abiohgrwaal ke nying yiiho gihre noono.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Keehd Deabid thiow lume anaa wa gihn nu, ngaa maa akob Juoge kea ngo abiohgrwaal abea yihre tooro gihn maa atiihye, cuohn Deabide cuohno ne ngaa maa adooj. Akob Deabide kea,
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “Med cwihny beehda
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Med cwihny beehda
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Med cwihny gihn arob Deabide beehda gihr Judea yaa thoam cog ne wale beehda gihr yaa kuu athoam thiow? Gahng! Wa arobo awaahn kan naa ke nying gihn ayiih Abraahme e naa aniid Juoge ngo ne ngaa maa abiohgrwaal.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Anahg weehne e naa aniid Juoge Abraahm ne ngaa maa abiohgrwaal? Aniide e ngo athoam wale e poohd kuu athoam? Ngo aniide maano e Abraahm poohd kuu athoam!
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Kedea uyoad Juoge kihd gihr thoam ucube ngo yihre. Acube yihr ngo ne thaany me nyoadh kaa aniid Juoge Abraahm naa Abiohgrwaal ke nying yiiho gihre. Thiow ke nying unahg Abraahme kuow yaa ayiiho ge kuu athoam beere ge niid Juoge niido ne nyoge maa Abiohgrwaale.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Abraahm thiow beehda kuow wan wa yaa athoam abea padh ke nying gihn athoam wan. Beehda ke nying gihn abeehd wane wa kaa abeehd Abraahme e ayiiho ge anaa apoohde e kuu athoam.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Bang gihn Juog lume anaa arobe yihr Abraahm kedea yihr kwaay Abraahm kejea giih wiih ngoom cang ge ucube yihr Abraahm kedea yihr kwaaye. Lum ni anaa arob padh ke nying gihn amag Abraahme loohnge, abea ke nying gihn ayiihe kedea ubeehn Juoge uniide ngo naa abiohgrwaal.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Bang gihn nea lum Juog naa acege piny arobe ke yihr yaa mag loohnge, e yiiho gihr dhaano gihr nyinge tooro kedea lum Juog ge acege piny gihr nyinge tooro tiehd.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Loohnge ge ne kahl ukihm gihr Juog bang gihn Juog cwihnye urahnyo nea yihdh loohnge ge adhahl. Nea loohnge tooro e nyoadh ngo kejea loohng me yea dhahl tooro.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Juog lume anaa acege piny bang gihn Abraahm Juog agaahne beere lume naa acege piny maa muunye ge cube ke kar wiihe, ge caa yihr kwaay Abraahm cang. Ge keá cubo cog ke yihr yaa amag loohng, abea ge acube thiow yihr yaa gaahn Juog wa kaa agaahn Abraahme, bang gihn Abraahm beehda kuowo cang.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 E naa lum yi gihn agweed yi kitaab Juog. Agweed naa,
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Abraahm agaahno ke gaahn nhom acohd uyiihe ngo kejea e udoohng ne wuro yihr tien paajo cang wa ciig Juog yihre naa akobe kea,
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Abraahm rune anahg jiehabiihj kedea ree ayoade ne ngaa maa agwag maa Caara ciihe agwag ke gwaa me be rome nyoohdo, abea keehd maano e gaahn gihre yea keá lwago.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Yiiho gihre amage yi aduune teeg mee kedea cwihnye kuu adiiw ke ciig gihn arob Juoge yihre. Yiiho gihre tee aduulo acube yihre noono upiihe ke ne wuor Juog.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Bang gihn ngo beehda gihn maa angahye ne cohg kejea ciig Juog meehg Juoge ke pahdh kare wa kaa ateede.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 E naa abeehn Abraahme ke nying yiiho gihre uniid Juoge ngo ne ngaa maa abiohgrwaal.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 A gweed naa, ngo ngaa maa abiohgrwaal, padh e keede e naa agweed gihn nu ke nyinge.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Gihn nu agweed thiow ke nyingo e ubeehno ne niido ne nyoge maa abiohgrwaale, wo ge ayiih lum Juog ngaa ameehg Jeacuu Ruohdho cahro batien thoo.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Jeacuu awij beere ngo uthoo ke nying adhemuohme giiho kedea ameehg cahro beere wo niid Juoge niido ne nyoge maa abiohgrwaale.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.