Jó 14
Luther 1545 (Letzte Hand) (LUT-1545-LH) vs NAA
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 DER Mensch vom Weibe geborn / lebt kurtze zeit / vnd ist vol vnruge.
1 “O ser humano, nascido de mulher, vive breve tempo, cheio de inquietação.
2 Gehet auff wie eine Blume vnd fellet abe / Fleucht wie eine Schatten / vnd bleibt nicht.
2 Nasce como a flor e murcha; foge como a sombra e não permanece.
3 Vnd du thust deine Augen vber solchen auff / das du mich fur dir ins Gericht zeuhest.
3 Sobre ele abres os teus olhos? E me fazes entrar em juízo contigo?
4 Wer wil einen Reinen finden bey denen / da keiner rein ist?
4 Quem poderá tirar coisa pura daquilo que é impuro? Ninguém!
5 Er hat sein bestimpte zeit / die zal seiner monden stehet bey dir / Du hast ein Ziel gesetzt / das wird er nicht vbergehen.
5 Visto que os dias do ser humano estão contados, o número dos seus meses está nas tuas mãos; traçaste limites além dos quais não passará.
6 Thu dich von jm / das er ruge hab / bis das seine zeit kome / der er wie ein Taglöner wartet.
6 Desvia dele o teu olhar, para que tenha repouso, até que, como o trabalhador, tenha prazer no seu dia.”
7 EJn Bawm hat hoffnung / wenn er schon abgehawen ist / das er sich wider verendere / vnd seine Schüsslinge hören nicht auff.
7 “Porque há esperança para a árvore, pois, mesmo cortada, voltará a brotar, e não cessarão os seus rebentos.
8 Ob seine Wurtzel in der erden veraltet / vnd sein Stam in dem staub erstirbt.
8 Se as suas raízes envelhecerem na terra, e o seu tronco morrer no chão,
9 So grunet er doch wider vom geruch des wassers / vnd wechst da her als were er gepflantzt.
9 ao cheiro das águas brotará e dará ramos como a planta nova.
10 Wo ist aber ein Mensch / wenn er tod vnd vmbkomen vnd da hin ist?
10 Mas, se alguém morre, fica prostrado; o ser humano expira e para onde vai?”
11 Wie ein wasser ausleufft aus dem See / vnd wie ein strom versieget vnd vertrocknet.
11 “Como as águas do lago evaporam, e o rio se esgota e seca,
12 So ist ein Mensch wenn er sich legt / vnd wird nicht auffstehen / vnd wird nicht auffwachen / so lange der Himel bleibt / noch von seinem schlaff erweckt werden.
12 assim o ser humano se deita e não se levanta; enquanto existirem os céus, não acordará, nem será despertado do seu sono.”
13 AH / das du mich in der Helle verdecktest / vnd verbergest bis dein zorn sich lege / vnd setzest mir ein ziel / das du an mich denckest.
13 “Quem dera me escondesses na sepultura e me ocultasses até que a tua ira passasse! Quem dera me fixasses um prazo e depois te lembrasses de mim!
14 Meinstu ein todter Mensch werde wider leben? Jch harre teglich / die weil ich streitte / bis das meine verenderung kome.
14 Quando alguém morre, será que volta a viver? Todos os dias da minha luta esperaria, até que viesse a minha mudança.
15 Das du wollest mir ruffen / vnd ich dir antworten / vnd wöllest das werck deiner Hende nicht ausschlahen.
15 Tu me chamarias, e eu te responderia; terias saudades da obra das tuas mãos;
16 Denn du hast schon meine Genge gezelet / Aber du woltest ja nicht acht haben auff meine sünde.
16 e até contarias os meus passos e não levarias em conta os meus pecados.
17 Du hast meine vbertrettung in einem Bündlin versiegelt / vnd meine missethat zusamen gefasset.
17 A minha transgressão estaria selada num saco, e terias encoberto as minhas iniquidades.”
18 Zufellet doch ein Berg vnd vergehet / vnd ein fels wird von seinem ort versetzt.
18 “Mas como o monte que desmorona e se desfaz, e a rocha que se move do seu lugar,
19 Wasser wesschet steine weg / vnd die tropffen flötzen die erden weg / Aber des Menschen hoffnungDas ist / Fur dem Tod hat er keine hoffnung in diesem leben.ist verloren.
19 como as águas gastam as pedras, e as cheias levam o pó da terra, assim destróis a esperança humana.
20 Denn du stossest jn gar vmb / das er da hin feret / verenderst sein wesen / vnd lessest jn faren.
20 Tu prevaleces para sempre contra o ser humano, e ele passa; mudas o semblante dele e o despedes.
21 Sind seine Kinder in ehren / das weis er nicht / Oder ob sie geringe sind / des wird er nicht gewar.
21 Os seus filhos recebem honras, e ele não sabe; são humilhados, e ele não percebe.
22 Weil er das fleisch antregt / mus er schmertzen haben / Vnd weil seine Seele noch bey jm ist / mus er leide tragen.
22 Ele sente as dores apenas de seu próprio corpo, e a sua alma lamenta apenas por si mesma.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.