Lucas 15

lth (LTH) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Ï nïnö mörö acël ëcök ocoro ëka ëbal, obino gïnï both Yecu më winyo ka ën pwonyo.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Eparicayo ëka epwony cïk öngüngüta na kobo gïnï nï, “dhanö ni obedo okone k'ëbal ëka cemo ködgï kanya acël.”
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Cë Yecu dong okobo nïgï carolok nï,
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Ka ngat mörö kï kinwu n'onwongo ut kï rom mërë mia acël ëka acël kï kin-gï orwenyo ökö, ngö na ën bino tïmö? Ën bino wëkö pyer abungwën wie abungwën ï bar ëka cïdhö rangö römö n'orwenyo naka nwongo.
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Ëka ka onwongo römö nön, ën ryongo ï wi baë kï thwön yom cwiny
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 cë cïdhö ködë yo pacö. Ën dong cwodo nyikonei mërë ëka ewodhe nï nget parë ëka kobo nïgï nï, ‘Bed unu kï yom cwiny köda, pïën anwongo römöna n'onwongo orwenyo ni ökö.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Akobo niwu, ï kit yoo acël nön, yom cwiny bino bedo na thwönë rwök ï polo pï abal acël na bino ngut na löö jö pyer abungwën wie abungwën na thamö gïnï nï kitegï atïr na ba mïtö gïnï ngut.”
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Yecu okobo nïgï carolok nökënë nï, “Cë ka dhakö ut kï cïlïng apar na nyïng ëka orwenyo acël ökö, Ngö na ën bino tïmö? Ën bino cwïnyö tara cë ywëö ï öt ëka rangö naka nwongo.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Ëka ka onwongo, ën bino cwodo nyikonei mërë ëka ewodhe nï nget parë. Cë kobo nïgï nï, ‘Bie unu ëk ebedu kï yom cwiny pïën anwongo cïlïngna n'orwenyo ni ökö.’
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Ï yoo acël nonu, akobo niwu nï yom cwiny bino bedo ï nyim emalaika k'Obanga pï abal na bino ngut.”
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yecu dök ömëdërë kï carolok na kobo nï, “Yam dhanö mörö ut, n'onwongo ute k'awope mërë arïö.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Awobi na tïdï öcïdhö both apap mërë ëka okobo nïnë nï, ‘Apap, mïa lïm na kukura ökö.’ Cë apapgï opoko jami mërë ï kin-gï.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 “Kinge nïnö na nönök, awobi na tïdï ni öcökö jami mërë kïbëc ëka öcakö woth mërë më cïdhö ï lobo na bor. Ën öbalö lïm mërë kunön ï bedo më carö carö.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Na dong öbalö lïm mërë othum ökö, kec ërön opodho ï lobo nonu, awobi nön onwongo ope kï cem më acama.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Cë ën dong öcïdhö both ngat mörö më lobo nön, ëka etero ën ï dyelum më kwaönö pün.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Awobi ni kec obino oneko rwök naka öparö më camö cem na pün camö. Ëntö ngat mörö ba ömïö ën cem më acama.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 “Ëntö ï karë na dong otyeko nïang pïrë kënë öcakö kobo nï, ‘Etic k'apapna tye adi na camö kwon löögï ökö, ëka an athöö kï kec kany!
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Abino wëkö lobo ni cë adök cen both apapna ëka akobo nïnë nï, apap, an abalö ï nyim Obanga ëka thon bothi.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 An ba dök apora ëk icwoda nï awodi, mïa abed na calö etic na in ipangogï.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Cë dong öcakö woth më cïdhö both apap mërë.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 “Wode okobo nïnë nï, ‘Apap, an abalö ï nyim Obanga ëka thon bothi. Ba dök apora ëk ecwoda nï abedo wodi.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Ëntö apap mërë okobo both etic mërë nï, ‘Kel unu jöra böngü na bër kï ï öt pïöpïö ëk ïmïï unu oruki. Rëp unu agïth ï nya cïngë ëka mïï unu oruk wör ï tyënë.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Kel unu thon wod thwön n'öcwëë ëk inek unu cë ëcam kanya acël ëka ebedu kï yom cwiny.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Pïën athïn-na ni onwongo yam öthöö cë kobedini dong ute na kwö. Ën onwongo orwenyo cë dong enwongo.’ Öcakö gïnï bedo kï yom cwiny.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Ï caa nön wode na dit onwongo tye ï pwodho. Ï karë na ën odwogo, na dong cwök kï öt, owinyo jïï ka wer ëka myël gïnï.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Cë ën ocwodo ngat acël kï kin etic ëka openyo ën ngö n'onwongo tye ka tïmërë.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Atic nön ögamö nï, ‘Omeru na tïdï nï dong odwogo, ëka apapni oneko wod thwön n'öcwëë pïën omeru odwogo na kome yot.’
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 “Akëmö ömakö ömïn mërë na dit cë ökwërö dönyö ökö ï öt. Apap mërë odonyo yökö ëka öbakö dhögë bothe.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Ëntö ën ögamö na apap mërë nï, ‘Nën, an atio bothi pï mwaka na pol ëka bara akwërö lübö cïkni. Ëntö ba ïmïa kadï k'athïn dyël mörö ëk acam kï nyikoneina.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ëntö wodi ni n'öbalö lïmni kïbëc ï kom mon n'obedo alyanga obino pacö, in ibedo kï yom cwiny cë ineko nïnë wod thwön n'öcwëë ökö!’
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 “Apap mërë okobo nïnë nï, ‘Woda, in iut köda pï karë kïbëc, ëka jami kïbëc na an aute ködë obedo megi.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Ëntö onu myero ecem, ëka ebedu kï yom cwiny pïën omeru onwongo orwenyo cë kobedini onwongere, onwongo öthöö ökö ëka kobedini dong ut na kwö dökï.’ ”
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.