Lucas 15
lth (LTH) vs ARIB
1 Ï nïnö mörö acël ëcök ocoro ëka ëbal, obino gïnï both Yecu më winyo ka ën pwonyo.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Eparicayo ëka epwony cïk öngüngüta na kobo gïnï nï, “dhanö ni obedo okone k'ëbal ëka cemo ködgï kanya acël.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Cë Yecu dong okobo nïgï carolok nï,
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Ka ngat mörö kï kinwu n'onwongo ut kï rom mërë mia acël ëka acël kï kin-gï orwenyo ökö, ngö na ën bino tïmö? Ën bino wëkö pyer abungwën wie abungwën ï bar ëka cïdhö rangö römö n'orwenyo naka nwongo.
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Ëka ka onwongo römö nön, ën ryongo ï wi baë kï thwön yom cwiny
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 cë cïdhö ködë yo pacö. Ën dong cwodo nyikonei mërë ëka ewodhe nï nget parë ëka kobo nïgï nï, ‘Bed unu kï yom cwiny köda, pïën anwongo römöna n'onwongo orwenyo ni ökö.’
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Akobo niwu, ï kit yoo acël nön, yom cwiny bino bedo na thwönë rwök ï polo pï abal acël na bino ngut na löö jö pyer abungwën wie abungwën na thamö gïnï nï kitegï atïr na ba mïtö gïnï ngut.”
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Yecu okobo nïgï carolok nökënë nï, “Cë ka dhakö ut kï cïlïng apar na nyïng ëka orwenyo acël ökö, Ngö na ën bino tïmö? Ën bino cwïnyö tara cë ywëö ï öt ëka rangö naka nwongo.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Ëka ka onwongo, ën bino cwodo nyikonei mërë ëka ewodhe nï nget parë. Cë kobo nïgï nï, ‘Bie unu ëk ebedu kï yom cwiny pïën anwongo cïlïngna n'orwenyo ni ökö.’
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Ï yoo acël nonu, akobo niwu nï yom cwiny bino bedo ï nyim emalaika k'Obanga pï abal na bino ngut.”
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Yecu dök ömëdërë kï carolok na kobo nï, “Yam dhanö mörö ut, n'onwongo ute k'awope mërë arïö.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Awobi na tïdï öcïdhö both apap mërë ëka okobo nïnë nï, ‘Apap, mïa lïm na kukura ökö.’ Cë apapgï opoko jami mërë ï kin-gï.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 “Kinge nïnö na nönök, awobi na tïdï ni öcökö jami mërë kïbëc ëka öcakö woth mërë më cïdhö ï lobo na bor. Ën öbalö lïm mërë kunön ï bedo më carö carö.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Na dong öbalö lïm mërë othum ökö, kec ërön opodho ï lobo nonu, awobi nön onwongo ope kï cem më acama.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Cë ën dong öcïdhö both ngat mörö më lobo nön, ëka etero ën ï dyelum më kwaönö pün.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Awobi ni kec obino oneko rwök naka öparö më camö cem na pün camö. Ëntö ngat mörö ba ömïö ën cem më acama.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 “Ëntö ï karë na dong otyeko nïang pïrë kënë öcakö kobo nï, ‘Etic k'apapna tye adi na camö kwon löögï ökö, ëka an athöö kï kec kany!
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Abino wëkö lobo ni cë adök cen both apapna ëka akobo nïnë nï, apap, an abalö ï nyim Obanga ëka thon bothi.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 An ba dök apora ëk icwoda nï awodi, mïa abed na calö etic na in ipangogï.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Cë dong öcakö woth më cïdhö both apap mërë.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 “Wode okobo nïnë nï, ‘Apap, an abalö ï nyim Obanga ëka thon bothi. Ba dök apora ëk ecwoda nï abedo wodi.’
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Ëntö apap mërë okobo both etic mërë nï, ‘Kel unu jöra böngü na bër kï ï öt pïöpïö ëk ïmïï unu oruki. Rëp unu agïth ï nya cïngë ëka mïï unu oruk wör ï tyënë.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Kel unu thon wod thwön n'öcwëë ëk inek unu cë ëcam kanya acël ëka ebedu kï yom cwiny.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Pïën athïn-na ni onwongo yam öthöö cë kobedini dong ute na kwö. Ën onwongo orwenyo cë dong enwongo.’ Öcakö gïnï bedo kï yom cwiny.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Ï caa nön wode na dit onwongo tye ï pwodho. Ï karë na ën odwogo, na dong cwök kï öt, owinyo jïï ka wer ëka myël gïnï.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Cë ën ocwodo ngat acël kï kin etic ëka openyo ën ngö n'onwongo tye ka tïmërë.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Atic nön ögamö nï, ‘Omeru na tïdï nï dong odwogo, ëka apapni oneko wod thwön n'öcwëë pïën omeru odwogo na kome yot.’
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 “Akëmö ömakö ömïn mërë na dit cë ökwërö dönyö ökö ï öt. Apap mërë odonyo yökö ëka öbakö dhögë bothe.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Ëntö ën ögamö na apap mërë nï, ‘Nën, an atio bothi pï mwaka na pol ëka bara akwërö lübö cïkni. Ëntö ba ïmïa kadï k'athïn dyël mörö ëk acam kï nyikoneina.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Ëntö wodi ni n'öbalö lïmni kïbëc ï kom mon n'obedo alyanga obino pacö, in ibedo kï yom cwiny cë ineko nïnë wod thwön n'öcwëë ökö!’
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 “Apap mërë okobo nïnë nï, ‘Woda, in iut köda pï karë kïbëc, ëka jami kïbëc na an aute ködë obedo megi.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Ëntö onu myero ecem, ëka ebedu kï yom cwiny pïën omeru onwongo orwenyo cë kobedini onwongere, onwongo öthöö ökö ëka kobedini dong ut na kwö dökï.’ ”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.