Lucas 16
BÚKÙ TÀ TƗ́DHƗ́//RU YÌZO DHƗ ÀDHYA (LOG) vs NTLH
1 Gò Yésu dré pɨ́dhɨ́gó kònɨ̀dhɨ nɨ pɨ̀zo áyɨ lebèbhá ɨ dré, tàzoá dhɨ: «Ngá líyí àlo dhɨ bhà tá dhya àlo adrélé áyɨ ngá kɨ lɨkɨ́. Gò à dré akódhɨ nda nɨ asíkìzo ngá líyí nda véna, tàzoá dhɨ: ‹Akódhɨ adré ámɨ ngá kɨ kɨzá.›
1 Jesus disse aos seus discípulos:
2 Dɨ ngá líyí nda dré akódhɨ nɨ azízó, lizízóá tíá dhɨ: ‹Tà má dré adrélé yìle ámɨ tà dri kòdhɨ, àdho tà ꞌɨ? Mɨ́ tà rè má dré, mɨ́ ꞌo àzí bhàle mɨ́ drɨ́gá dhɨ ngɨ́nɨ ya dhɨ ká! Àngyá ko, mɨ́ kɨtswá vélé adrélé áma ngá lɨkɨ́lépi ró ko.›
2 Por isso ele o chamou e disse: “Eu andei ouvindo umas coisas a respeito de você. Agora preste contas da sua administração porque você não pode mais continuar como meu administrador.”
3 Dɨ ngá lɨkɨ́lépi nda dré ngàzo kisùá ɨ́ léna dhɨ: ‹Má nɨ ꞌòá ngɨ́nɨ? Tàko ko, áma mírì adré ꞌòle àzí kòndɨ nɨ tɨngá má drɨ́gásè. Áma rìnyí kɨtswá ɨ́na má dré amvú ꞌàzo dhɨ ko. Ngá zizì nɨ tá kpà adré má dri kanyò ro.
3 — Aí o administrador pensou: “O patrão está me despedindo. E, agora, o que é que eu vou fazer? Não tenho forças para cavar a terra e tenho vergonha de pedir esmola.
4 Má nì tà má dré dra ꞌòle dhɨ be, à kònɨ̀ dra àzí kòndɨ nɨ tɨngá má drɨ́gásè dhɨ, móndɨ́ ɨ̀ kòkaꞌìró ma dòle àyɨ véna dóro.›
4 Ah! Já sei o que vou fazer… Assim, quando for mandado embora, terei amigos que me receberão nas suas casas.”
5 Dɨ dré ngàzo móndyá áyɨ mírì nɨ màri ɨ́be àyɨ rú dhɨ kɨ azí àlo àlo títí. Gò dré lizízóá dhya drìdrì dhɨ tí dhɨ: ‹Áma mírì nɨ màri mɨ́ rú dhɨ ángopɨ́?›
5 — Então ele chamou todos os devedores do patrão e perguntou para o primeiro: “Quanto é que você está devendo para o meu patrão?”
6 Akódhɨ nda logó dhɨ: ‹Dò òlívè àdhya tsɨ́mangóro nyadhɨ-nzi.› Dɨ ngá lɨkɨ́lépi nda tà drá dhɨ: ‹Mɨ́ adó ámɨ wárágà, lɨrɨ́zó mbèlè tɨsɨ̀á dhɨ: nyadhɨ-rì-drì-mudrí.›
6 — “Cem barris de azeite!” — respondeu ele.
7 Gò dré lizízóá àzya nɨ tí dhɨ: ‹Mɨ, áma mírì nɨ màri mɨ́ rú dhɨ ángopɨ́?› Akódhɨ logó dhɨ: ‹Ngánò sákɨ̀ nyadhɨ-nzi.› Dɨ ngá lɨkɨ́lépi nda tà drá dhɨ: ‹Mɨ́ adó ámɨ wárágà tɨsɨ̀zoá dhɨ: nyadhɨ-su.›
7 — Para o outro ele perguntou: “E você, quanto está devendo?”
8 Àmvolásà, mírì nda kòyi tà áyɨ ngá lɨkɨ́lépi gyǎgya ko nda dré ꞌòle dhɨ dre dhɨ, dré akódhɨ nɨ tà bhàzo kuru, dré tá tà ꞌòle tògyá sè dhɨ sè. Tàko ko, móndyá bvò kòndɨ àdhya ɨ̀ adré àyɨkya tà ꞌo tògyá sè àyɨ kòfalésè, móndyá ngádra àdhya kya kɨ lavú.
8 — E o patrão desse administrador desonesto o elogiou pela sua esperteza. E Jesus continuou:
9 Má adré dɨ tàá àmɨ dré dhɨ: Mɨ̀ kàdré móndɨ́ kɨ ꞌo adrélé àmɨ kɨ arúpi ɨ ró làfa bvò kòndɨ àdhya sè, kɨtswálé làfa nda kònɨ̀ dra akɨ́ dhɨ, à kòkaꞌìró àmɨ fɨ̀le bhà dra adrébhá kóná vésè kólyá dhɨ ɨ ꞌásè be dhɨ bvó.
9 Por isso eu digo a vocês: usem as riquezas deste mundo para conseguir amigos a fim de que, quando as riquezas faltarem, eles recebam vocês no lar eterno.
10 Dhya ángùdhi kɨtswálépi adrélé kaꞌìle tà tsà sè dhɨ, a nɨ kókpà kɨtswá adrélé kaꞌìle tà kàdrɨ̀ sè. Dɨ, dhya adrélépi tà ꞌo gyǎgya tà tsà sè ko dhɨ, a kɨtswá kókpà tà ꞌo gyǎgya tà kàdrɨ̀ sè ko.
10 Quem é fiel nas coisas pequenas também será nas grandes; e quem é desonesto nas coisas pequenas também será nas grandes.
11 Dɨ mɨ̀ kòkɨtswá adrélé kaꞌìle ngá bvò kòndɨ àdhya sè ko dhɨ, àdhi nɨ àmɨ kɨ kaꞌì, ngá tàndɨ bhù àdhya kɨ tayɨ́zó àmɨ drɨ́gá dhɨ nɨ̀?
11 Pois, se vocês não forem honestos com as riquezas deste mundo, quem vai pôr vocês para tomar conta das riquezas verdadeiras?
12 Mɨ̀ kòkɨtswá kpà adrélé kaꞌìle ngá móndɨ́ àzya àdhya sè ko dhɨ, àdhi nɨ ngá fe àmɨ dré adrélé àmɨkya ró dhɨ nɨ̀?
12 E, se não forem honestos com o que é dos outros, quem lhes dará o que é de vocês?
13 Màrábà àlo dhɨ kɨtswá mírì rì dhɨ kɨ tà ꞌo lókyá àlo sè bwà ko. Tàko ko, kàdré ꞌòá kònɨ̀nɨ dhɨ, a nɨ àlo nɨ nɨ ga, adrézó àzya nɨ nɨ le. Kó ngalè, a nɨ tro àlo nɨ rú, adrézó àzya nɨ nɨ ayɨ́zè. Dɨ mɨ̀ kɨtswá adrélé Gìká nɨ tà ꞌo, adrézó kpà làfa nɨ tà ꞌo àyɨ kɨ màrábà tɨ́nɨ lókyá àlo sè bwà ko.»
13 — Um escravo não pode servir a dois donos ao mesmo tempo, pois vai rejeitar um e preferir o outro; ou será fiel a um e desprezará o outro. Vocês não podem servir a Deus e também servir ao dinheiro.
14 Fàrìsáyò adrébhá tá làfa le tò dhɨ ɨ̀ kòyi tà nda ɨ títí dre dhɨ, ɨ̀ dré dhèzo adrélé Yésu nɨ gu.
14 Os fariseus ouviram isso e zombaram de Jesus porque amavam o dinheiro.
15 Dɨ akódhɨ dré tàzoá àyɨ dré dhɨ: «Mɨ̀ adré àmɨkya àmɨ kɨ bha gyǎgya móndɨ́ ɨ kandrá dhɨ àmɨ. Dɨ, Gìká nì ɨ́na àmɨ kɨ togó be. Àngyá ko, tà móndɨ́ ɨ̀ dré adrélé bhàle kuru àyɨ kòfalé dhɨ, tà gàle gàgà dhɨ ꞌɨ Gìká mìlésè.»
15 Então Jesus disse a eles:
16 «À longó tá tà tɨsɨ̀le Mósè nɨ tátrɨ́trɨ́ kúlí na ɨ̀ndɨ̀ pròfétà kɨ búkù ɨ ꞌásè dhɨ ɨ, tsàle Yòwánɨ̀ Bàtísimò fèlepi nɨ lókyá ꞌá. Dɨ kɨdhólé lókyá nda sè dhɨ, à adré Rúbí Tanɨ Gìká nɨ Òpɨ̀ àdhya nɨ longó kòdhya gò, móndyá títí dhɨ ɨ̀ dré adrézó àyɨ kɨ rìnyí fe fɨ̀zo lána.
16 — A
17 Dɨ, tágba dré adrézó kònɨ̀nɨ dhɨ, bhù ɨ bvò be dhɨ kɨ kɨtswá akɨ́lé mbèlè lavúlé tà mvá tsà tɨsɨ̀le tátrɨ́trɨ́ kúlí nda léna dhɨ rúsè.
17 — É mais fácil o céu e a terra desaparecerem do que ser tirado um simples acento de qualquer palavra da Lei.
18 Dhya ángùdhi áyɨ tòkó nɨ tɨngálépi gò gòzo tòkó àzya adó mòle dhɨ, adré ɨ́na múná tà ꞌo. Kòdhɨ ɨ́be dhɨ, dhya ángùdhi tòkó tɨngálé dre dhɨ nɨ adólépi mòle dhɨ, adré kpà múná tà ꞌo.»
18 — Se um homem se divorciar e casar com outra mulher, comete adultério. E quem casar com a mulher divorciada também comete adultério.
19 Yésu gò tàá dhɨ: «Agó àlo ngá líyí ro dhɨ tá be. Adré tá kɨ́tá aveave làgɨ́ kyàkyà dhɨ kɨ asó ɨ́ rú, adrézó ngá dóro nya, adrézó kpà lenzélé kìtú àlo àlo títí ɨ sè.
19 Jesus continuou:
20 Dɨ, akódhɨ nda nɨ bhàꞌálé tí dhɨ, à la tá agó àlo lemerè ro rú be Làzárò, adrélépi làzɨ́ ɨ́be bǐ ɨ́ rú dhɨ.
20 Havia também um homem pobre, chamado Lázaro, que tinha o corpo coberto de feridas, e que costumavam largar perto da casa do rico.
21 Akódhɨ nda tá lovó ɨ́be tò kɨtswázó ngá kórònyá adrébhá tá ledhélé ngá líyí nda nɨ mɨ́sá drìlésè dhɨ kɨ nya ká. Dɨ, kɨtswá tá ɨ́na bwà ko. Kòkɨ́ ɨ̀ adré tá ndɨ̀ndɨ̀ alɨ̀le akódhɨ nɨ làzɨ́ kɨ mì lembé.
21 Lázaro ficava ali, procurando matar a fome com as migalhas que caíam da mesa do homem rico. E até os cachorros vinham lamber as suas feridas.
22 Kùdù ro dhɨ, agó lemerè ro nda dré dràzo gò, ángéló ɨ̀ dré akódhɨ nɨ dòzo lɨ̀zo bhàá ànyɨ Àbàrámà làga. Ngá líyí nda dré kókpà dràzo gò, sìzoá.
22 O pobre morreu e foi levado pelos anjos para junto de Abraão, na festa do céu. O rico também morreu e foi sepultado.
23 Akódhɨ kòkisú ɨ adréràꞌa rúbhá aswálé dràbhá kɨ àrà na dre dhɨ, dré mì tɨngázó Àbàrámà kɨ no làwú làvo na, túmä́ní Làzárò ànyɨ làgá dhɨ be.
23 Ele sofria muito no
24 Dɨ dré kúlí yòzo tàzoá dhɨ: ‹Tátá Àbàrámà, mɨ́ bhà áma kɨzà wà! Mɨ́ amù Làzárò áyɨ drɨ́gámbɨ́lɨ́ so yǐ na, tɨ̀le áma làdra dri. Àngyá ko, áma rúbhá adré aswálé àtsɨ́ kònɨ̀dhɨ ꞌá tò.›
24 Então gritou: “Pai Abraão, tenha pena de mim! Mande que Lázaro molhe o dedo na água e venha refrescar a minha língua porque estou sofrendo muito neste fogo!”
25 Dɨ, Àbàrámà logó drá dhɨ: ‹Áma mvá, mɨ́ kisù rè ngá dóro títí mɨ́ dré tá kisúlé mɨ́ dré adréràꞌa lɨ́drɨ̀ be dhɨ ꞌá dhɨ ɨ ká. Dɨ, Làzárò kisú tá ngbà ꞌí tà kònzɨ dhɨ ɨ kòdhya. Nyànomvá dhɨ, à adré dɨ akódhɨ nɨ togó tɨndrɨ̀ kònwa. Dɨ, ámɨ rúbhá adré ɨ́na aswálé.
25 — Mas Abraão respondeu: “Meu filho, lembre que você recebeu na sua vida todas as coisas boas, porém Lázaro só recebeu o que era mau. E agora ele está feliz aqui, enquanto você está sofrendo.
26 Kòdhɨ ɨ́be dhɨ, à bhà yábhu andre àma kɨ kòfalé ꞌá àmɨ ɨ́be dre. Ásà dhɨ, dhya adrélépi lèá lavúlé àmɨ véna dhɨ kɨtswá lavúlé bwà ko. À kɨtswá kpà azyálé kònalésè àma vélé dhɨ bwà ko.›
26 Além disso, há um grande abismo entre nós, de modo que os que querem atravessar daqui até vocês não podem, como também os daí não podem passar para cá.”
27 Dɨ ngá líyí nda tà dhɨ: ‹Tátá, kàdré kònɨ̀nɨ dhɨ, má adré ámɨ ti lizí, mɨ́ kòmùró Làzárò lɨ̀le áma atá nɨ dzó na,
27 — O rico disse: “Nesse caso, Pai Abraão, peço que mande Lázaro até a casa do meu pai
28 kòlongóró tà áma adrúpi nzi dhɨ ɨ dri, ɨ̀ kàlɨ̀ró kpà àrà rúbháaswa àdhya kònɨ̀dhɨ lé ko.›
28 porque eu tenho cinco irmãos. Deixe que ele vá e os avise para que assim não venham para este lugar de sofrimento.”
29 Àbàrámà logó drá dhɨ: ‹Àyɨ tà Mósè ɨ̀ dré tɨsɨ̀le pròfétà ɨ́be dhɨ ɨ́be. Ɨ̀ kòyi tà nda ɨ kòdhya.›
29 — Mas Abraão respondeu: “Os seus irmãos têm a
30 Dɨ, ngá líyí nda tà dhɨ: ‹Kóko, Tátá Àbàrámà! Dɨ, dhya àlo ngàlepi dràdrà ꞌásè dhɨ kòlɨ̀ ɨ́na àyɨ véna dhɨ, ɨ̀ nɨ àyɨ kɨ togó ladzá.›
30 — “Só isso não basta, Pai Abraão!”, respondeu o rico. “Porém, se alguém ressuscitar e for falar com eles, aí eles se arrependerão dos seus pecados.”
31 Dɨ, Àbàrámà tà drá dhɨ: ‹Ɨ̀ kòyi Mósè nɨ kúlí pròfétà kya ɨ́be dhɨ ɨ ko dhɨ, tágba dhya àlo kònga dràdrà lésè yà dhɨ, ɨ̀ kɨtswá kpà dhya nda nɨ kúlí yi kaꞌìzoá bwà ko.›»
31 — Mas Abraão respondeu: “Se eles não escutarem Moisés nem os profetas, não crerão, mesmo que alguém ressuscite.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.