Lucas 16

BÚKÙ TÀ TƗ́DHƗ́//RU YÌZO DHƗ ÀDHYA (LOG) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Gò Yésu dré pɨ́dhɨ́gó kònɨ̀dhɨ nɨ pɨ̀zo áyɨ lebèbhá ɨ dré, tàzoá dhɨ: «Ngá líyí àlo dhɨ bhà tá dhya àlo adrélé áyɨ ngá kɨ lɨkɨ́. Gò à dré akódhɨ nda nɨ asíkìzo ngá líyí nda véna, tàzoá dhɨ: ‹Akódhɨ adré ámɨ ngá kɨ kɨzá.›
1 Jesus disse também aos seus discípulos:
2 Dɨ ngá líyí nda dré akódhɨ nɨ azízó, lizízóá tíá dhɨ: ‹Tà má dré adrélé yìle ámɨ tà dri kòdhɨ, àdho tà ꞌɨ? Mɨ́ tà rè má dré, mɨ́ ꞌo àzí bhàle mɨ́ drɨ́gá dhɨ ngɨ́nɨ ya dhɨ ká! Àngyá ko, mɨ́ kɨtswá vélé adrélé áma ngá lɨkɨ́lépi ró ko.›
2 Então, chamando-o, lhe disse: “Que é isto que ouço a seu respeito? Preste contas da sua administração, porque você não pode mais ser o meu administrador.”
3 Dɨ ngá lɨkɨ́lépi nda dré ngàzo kisùá ɨ́ léna dhɨ: ‹Má nɨ ꞌòá ngɨ́nɨ? Tàko ko, áma mírì adré ꞌòle àzí kòndɨ nɨ tɨngá má drɨ́gásè. Áma rìnyí kɨtswá ɨ́na má dré amvú ꞌàzo dhɨ ko. Ngá zizì nɨ tá kpà adré má dri kanyò ro.
3 — O administrador, então, se pôs a pensar: “Que farei, agora que estou sendo demitido pelo meu patrão? Trabalhar na terra, não posso. De mendigar, tenho vergonha.
4 Má nì tà má dré dra ꞌòle dhɨ be, à kònɨ̀ dra àzí kòndɨ nɨ tɨngá má drɨ́gásè dhɨ, móndɨ́ ɨ̀ kòkaꞌìró ma dòle àyɨ véna dóro.›
4 Já sei o que vou fazer, para que, quando for demitido, as pessoas me recebam em suas casas.”
5 Dɨ dré ngàzo móndyá áyɨ mírì nɨ màri ɨ́be àyɨ rú dhɨ kɨ azí àlo àlo títí. Gò dré lizízóá dhya drìdrì dhɨ tí dhɨ: ‹Áma mírì nɨ màri mɨ́ rú dhɨ ángopɨ́?›
5 — Tendo chamado cada um dos devedores do seu patrão, perguntou ao primeiro: “Quanto você deve ao meu patrão?”
6 Akódhɨ nda logó dhɨ: ‹Dò òlívè àdhya tsɨ́mangóro nyadhɨ-nzi.› Dɨ ngá lɨkɨ́lépi nda tà drá dhɨ: ‹Mɨ́ adó ámɨ wárágà, lɨrɨ́zó mbèlè tɨsɨ̀á dhɨ: nyadhɨ-rì-drì-mudrí.›
6 Ele respondeu: “Cem barris de azeite.” Então o administrador disse: “Pegue a sua conta, sente-se depressa e escreva cinquenta.”
7 Gò dré lizízóá àzya nɨ tí dhɨ: ‹Mɨ, áma mírì nɨ màri mɨ́ rú dhɨ ángopɨ́?› Akódhɨ logó dhɨ: ‹Ngánò sákɨ̀ nyadhɨ-nzi.› Dɨ ngá lɨkɨ́lépi nda tà drá dhɨ: ‹Mɨ́ adó ámɨ wárágà tɨsɨ̀zoá dhɨ: nyadhɨ-su.›
7 Depois, perguntou a outro: “E você, quanto deve?” Ele respondeu: “Cem sacos de trigo.” O administrador lhe disse: “Pegue a sua conta e escreva oitenta.”
8 Àmvolásà, mírì nda kòyi tà áyɨ ngá lɨkɨ́lépi gyǎgya ko nda dré ꞌòle dhɨ dre dhɨ, dré akódhɨ nɨ tà bhàzo kuru, dré tá tà ꞌòle tògyá sè dhɨ sè. Tàko ko, móndyá bvò kòndɨ àdhya ɨ̀ adré àyɨkya tà ꞌo tògyá sè àyɨ kòfalésè, móndyá ngádra àdhya kya kɨ lavú.
8 E o patrão elogiou o administrador infiel por sua esperteza. Porque os filhos do mundo são mais espertos na sua própria geração do que os filhos da luz.
9 Má adré dɨ tàá àmɨ dré dhɨ: Mɨ̀ kàdré móndɨ́ kɨ ꞌo adrélé àmɨ kɨ arúpi ɨ ró làfa bvò kòndɨ àdhya sè, kɨtswálé làfa nda kònɨ̀ dra akɨ́ dhɨ, à kòkaꞌìró àmɨ fɨ̀le bhà dra adrébhá kóná vésè kólyá dhɨ ɨ ꞌásè be dhɨ bvó.
9 — E eu recomendo a vocês: usem a riqueza injusta para fazer amigos, para que, quando a riqueza faltar, vocês sejam recebidos nos tabernáculos eternos.
10 Dhya ángùdhi kɨtswálépi adrélé kaꞌìle tà tsà sè dhɨ, a nɨ kókpà kɨtswá adrélé kaꞌìle tà kàdrɨ̀ sè. Dɨ, dhya adrélépi tà ꞌo gyǎgya tà tsà sè ko dhɨ, a kɨtswá kókpà tà ꞌo gyǎgya tà kàdrɨ̀ sè ko.
10 — Quem é fiel no pouco também é fiel no muito; e quem é injusto no pouco também é injusto no muito.
11 Dɨ mɨ̀ kòkɨtswá adrélé kaꞌìle ngá bvò kòndɨ àdhya sè ko dhɨ, àdhi nɨ àmɨ kɨ kaꞌì, ngá tàndɨ bhù àdhya kɨ tayɨ́zó àmɨ drɨ́gá dhɨ nɨ̀?
11 Portanto, se vocês não forem fiéis na aplicação da riqueza injusta, quem lhes confiará a verdadeira riqueza?
12 Mɨ̀ kòkɨtswá kpà adrélé kaꞌìle ngá móndɨ́ àzya àdhya sè ko dhɨ, àdhi nɨ ngá fe àmɨ dré adrélé àmɨkya ró dhɨ nɨ̀?
12 Se vocês não são fiéis na aplicação do que é dos outros, quem lhes dará o que é de vocês?
13 Màrábà àlo dhɨ kɨtswá mírì rì dhɨ kɨ tà ꞌo lókyá àlo sè bwà ko. Tàko ko, kàdré ꞌòá kònɨ̀nɨ dhɨ, a nɨ àlo nɨ nɨ ga, adrézó àzya nɨ nɨ le. Kó ngalè, a nɨ tro àlo nɨ rú, adrézó àzya nɨ nɨ ayɨ́zè. Dɨ mɨ̀ kɨtswá adrélé Gìká nɨ tà ꞌo, adrézó kpà làfa nɨ tà ꞌo àyɨ kɨ màrábà tɨ́nɨ lókyá àlo sè bwà ko.»
13 Nenhum servo pode servir a dois senhores; porque irá odiar um e amar o outro ou irá se dedicar a um e desprezar o outro. Vocês não podem servir a Deus e à riqueza.
14 Fàrìsáyò adrébhá tá làfa le tò dhɨ ɨ̀ kòyi tà nda ɨ títí dre dhɨ, ɨ̀ dré dhèzo adrélé Yésu nɨ gu.
14 Os fariseus, que eram avarentos, ouviam tudo isto e zombavam de Jesus.
15 Dɨ akódhɨ dré tàzoá àyɨ dré dhɨ: «Mɨ̀ adré àmɨkya àmɨ kɨ bha gyǎgya móndɨ́ ɨ kandrá dhɨ àmɨ. Dɨ, Gìká nì ɨ́na àmɨ kɨ togó be. Àngyá ko, tà móndɨ́ ɨ̀ dré adrélé bhàle kuru àyɨ kòfalé dhɨ, tà gàle gàgà dhɨ ꞌɨ Gìká mìlésè.»
15 Mas Jesus lhes disse:
16 «À longó tá tà tɨsɨ̀le Mósè nɨ tátrɨ́trɨ́ kúlí na ɨ̀ndɨ̀ pròfétà kɨ búkù ɨ ꞌásè dhɨ ɨ, tsàle Yòwánɨ̀ Bàtísimò fèlepi nɨ lókyá ꞌá. Dɨ kɨdhólé lókyá nda sè dhɨ, à adré Rúbí Tanɨ Gìká nɨ Òpɨ̀ àdhya nɨ longó kòdhya gò, móndyá títí dhɨ ɨ̀ dré adrézó àyɨ kɨ rìnyí fe fɨ̀zo lána.
16 — A Lei e os Profetas duraram até João; desde esse tempo o evangelho do Reino de Deus vem sendo anunciado, e todos se esforçam para entrar nele.
17 Dɨ, tágba dré adrézó kònɨ̀nɨ dhɨ, bhù ɨ bvò be dhɨ kɨ kɨtswá akɨ́lé mbèlè lavúlé tà mvá tsà tɨsɨ̀le tátrɨ́trɨ́ kúlí nda léna dhɨ rúsè.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til sequer da Lei.
18 Dhya ángùdhi áyɨ tòkó nɨ tɨngálépi gò gòzo tòkó àzya adó mòle dhɨ, adré ɨ́na múná tà ꞌo. Kòdhɨ ɨ́be dhɨ, dhya ángùdhi tòkó tɨngálé dre dhɨ nɨ adólépi mòle dhɨ, adré kpà múná tà ꞌo.»
18 — Quem repudiar a sua mulher e casar com outra comete adultério; e aquele que casa com a mulher repudiada pelo marido também comete adultério.
19 Yésu gò tàá dhɨ: «Agó àlo ngá líyí ro dhɨ tá be. Adré tá kɨ́tá aveave làgɨ́ kyàkyà dhɨ kɨ asó ɨ́ rú, adrézó ngá dóro nya, adrézó kpà lenzélé kìtú àlo àlo títí ɨ sè.
19 — Ora, havia certo homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo e que se alegrava todos os dias com grande ostentação.
20 Dɨ, akódhɨ nda nɨ bhàꞌálé tí dhɨ, à la tá agó àlo lemerè ro rú be Làzárò, adrélépi làzɨ́ ɨ́be bǐ ɨ́ rú dhɨ.
20 Havia também certo mendigo, chamado Lázaro, coberto de feridas, que ficava deitado à porta da casa do rico.
21 Akódhɨ nda tá lovó ɨ́be tò kɨtswázó ngá kórònyá adrébhá tá ledhélé ngá líyí nda nɨ mɨ́sá drìlésè dhɨ kɨ nya ká. Dɨ, kɨtswá tá ɨ́na bwà ko. Kòkɨ́ ɨ̀ adré tá ndɨ̀ndɨ̀ alɨ̀le akódhɨ nɨ làzɨ́ kɨ mì lembé.
21 Ele desejava alimentar-se das migalhas que caíam da mesa do rico, e até os cães vinham lamber-lhe as feridas.
22 Kùdù ro dhɨ, agó lemerè ro nda dré dràzo gò, ángéló ɨ̀ dré akódhɨ nɨ dòzo lɨ̀zo bhàá ànyɨ Àbàrámà làga. Ngá líyí nda dré kókpà dràzo gò, sìzoá.
22 E aconteceu que o mendigo morreu e foi levado pelos anjos para junto de Abraão. Morreu também o rico e foi sepultado.
23 Akódhɨ kòkisú ɨ adréràꞌa rúbhá aswálé dràbhá kɨ àrà na dre dhɨ, dré mì tɨngázó Àbàrámà kɨ no làwú làvo na, túmä́ní Làzárò ànyɨ làgá dhɨ be.
23 — No inferno, estando em tormentos, o rico levantou os olhos e viu ao longe Abraão, e Lázaro junto dele.
24 Dɨ dré kúlí yòzo tàzoá dhɨ: ‹Tátá Àbàrámà, mɨ́ bhà áma kɨzà wà! Mɨ́ amù Làzárò áyɨ drɨ́gámbɨ́lɨ́ so yǐ na, tɨ̀le áma làdra dri. Àngyá ko, áma rúbhá adré aswálé àtsɨ́ kònɨ̀dhɨ ꞌá tò.›
24 Então, gritando, disse: “Pai Abraão, tenha misericórdia de mim! E mande que Lázaro molhe a ponta do dedo em água e me refresque a língua, porque estou atormentado neste fogo.”
25 Dɨ, Àbàrámà logó drá dhɨ: ‹Áma mvá, mɨ́ kisù rè ngá dóro títí mɨ́ dré tá kisúlé mɨ́ dré adréràꞌa lɨ́drɨ̀ be dhɨ ꞌá dhɨ ɨ ká. Dɨ, Làzárò kisú tá ngbà ꞌí tà kònzɨ dhɨ ɨ kòdhya. Nyànomvá dhɨ, à adré dɨ akódhɨ nɨ togó tɨndrɨ̀ kònwa. Dɨ, ámɨ rúbhá adré ɨ́na aswálé.
25 Mas Abraão disse: “Filho, lembre-se de que você recebeu os seus bens durante a sua vida, enquanto Lázaro só teve males. Agora, porém, ele está consolado aqui, enquanto você está em tormentos.
26 Kòdhɨ ɨ́be dhɨ, à bhà yábhu andre àma kɨ kòfalé ꞌá àmɨ ɨ́be dre. Ásà dhɨ, dhya adrélépi lèá lavúlé àmɨ véna dhɨ kɨtswá lavúlé bwà ko. À kɨtswá kpà azyálé kònalésè àma vélé dhɨ bwà ko.›
26 E, além de tudo, há um grande abismo entre nós e vocês, de modo que os que querem passar daqui até vocês não podem, nem os de lá passar para cá.”
27 Dɨ ngá líyí nda tà dhɨ: ‹Tátá, kàdré kònɨ̀nɨ dhɨ, má adré ámɨ ti lizí, mɨ́ kòmùró Làzárò lɨ̀le áma atá nɨ dzó na,
27 Então o rico disse: “Pai, eu peço que mande Lázaro à minha casa paterna,
28 kòlongóró tà áma adrúpi nzi dhɨ ɨ dri, ɨ̀ kàlɨ̀ró kpà àrà rúbháaswa àdhya kònɨ̀dhɨ lé ko.›
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham também para este lugar de tormento.”
29 Àbàrámà logó drá dhɨ: ‹Àyɨ tà Mósè ɨ̀ dré tɨsɨ̀le pròfétà ɨ́be dhɨ ɨ́be. Ɨ̀ kòyi tà nda ɨ kòdhya.›
29 Abraão respondeu: “Eles têm Moisés e os Profetas; ouçam-nos.”
30 Dɨ, ngá líyí nda tà dhɨ: ‹Kóko, Tátá Àbàrámà! Dɨ, dhya àlo ngàlepi dràdrà ꞌásè dhɨ kòlɨ̀ ɨ́na àyɨ véna dhɨ, ɨ̀ nɨ àyɨ kɨ togó ladzá.›
30 Mas ele insistiu: “Não, pai Abraão; se alguém dentre os mortos for até lá, eles irão se arrepender.”
31 Dɨ, Àbàrámà tà drá dhɨ: ‹Ɨ̀ kòyi Mósè nɨ kúlí pròfétà kya ɨ́be dhɨ ɨ ko dhɨ, tágba dhya àlo kònga dràdrà lésè yà dhɨ, ɨ̀ kɨtswá kpà dhya nda nɨ kúlí yi kaꞌìzoá bwà ko.›»
31 Abraão, porém, lhe respondeu: “Se não ouvem Moisés e os Profetas, também não se deixarão convencer, mesmo que ressuscite alguém dentre os mortos.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.