Atos 12
BÚKÙ TÀ TƗ́DHƗ́//RU YÌZO DHƗ ÀDHYA (LOG) vs VC
1 Lókyá nda kònàdhɨ sè dhɨ, ópɨ́ Èródè Àgùrípà dré kɨdhózó adrélé Yésu nɨ kaꞌìbhá àruka kɨ mì pfo.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 Dré Yàkóbhò, Yòwánɨ̀ nɨ adrúpi nɨ ꞌòzo pfùle dràle sápɨ́ sè.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Kònò tà nda ꞌo tá Yúdà ànzɨ kɨ togó adrélé kɨnɨ́lé dhɨ dre dhɨ, dré kpà Pétèró nɨ ꞌòzo rùle. ꞌO tá tà nda gwányá Mápà tàkú àko dhɨ àdhya tú.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 Dɨ kòꞌo akódhɨ rùle dre dhɨ, dré akódhɨ nɨ bhèzo bǎdzó na gò, sòdá mudrí-drì-nzi-drì-àlo tukùle su su dhɨ kɨ bhàzo adrélé akódhɨ nɨ lɨkɨ́. Adré tá kisùá dhɨ, ɨ́ nɨ akódhɨ nɨ ꞌo apfòle tàbvó tàle móndyá títí ɨ kandrá gwányá Pásɨkà àdhya àmvolésè.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Dɨ, à dré tá adréràꞌa Pétèró nɨ lɨkɨ́ bǎdzó na dhɨ ꞌá dhɨ, móndyá kaꞌìbhá dhɨ ɨ̀ adré tá àyɨkya tà zi Gìká tí togó wä́yi sè akódhɨ dré.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 Kìtú Èródè dré tá adrézó ꞌòle Pétèró nɨ tàbvó ta dhɨ nɨ ngátsi sè dhɨ, Pétèró adré tá ayí ko sòdá rì dhɨ ɨ kòfalé bǎdzó na. À adrò tá akódhɨ nyɨ̀rɨ̀ rì dhɨ ɨ sè. Sòdá àruka ɨ̀ adré tá àyɨ kɨ totó bǎdzó nda tí, adrélé bǎdzó lɨkɨ́.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Gbǎ kòdhwa, ángéló Mírì àdhya dré agázó Pétèró kandrá gò, ngádra dré kòzo ngá kazá dzó ꞌa kɨ̀le nda na. Ángéló nda dré akódhɨ nɨ gbúlú sàzo akódhɨ nɨ torózó ayí lésè gò, tàzoá drá dhɨ: «Mɨ́ nga mbèlè!» Gò nyɨ̀rɨ̀ dré adàzo akódhɨ drɨ́gásè.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Dɨ ángéló nda dré tàzoá drá dhɨ: «Mɨ́ ꞌɨ̀ ámɨ káfà ámɨ kípílé ꞌá, ámɨ kámókà kɨ tosózó.» Dɨ Pétèró dré ꞌòzoá ngóró tàle ɨ́ dré dhɨ tɨ́nɨ. Gò ángéló dré tàzoá drá dhɨ: «Mɨ́ asó ámɨ kɨ́tá kɨdhɨ̀ àdhya, mɨ́ kàlɨ̀ró má vésè.»
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Dɨ Pétèró dré dhèzo akódhɨ bvó adrélé akódhɨ nɨ lebè. Nì tá ko tàle dhɨ, tà ángéló nda dré adrélé ꞌòle dhɨ tá tà tàndɨ ꞌɨ dhɨ. Adré tá ɨ́na kisùá dhɨ, ngá agá tá ɨ́ mi toróbɨ́ tɨ́nɨ.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 Ɨ̀ dré àrà nɨ àlo ɨ̀ndɨ̀ rì nɨ sòdá ɨ̀ dré tá adrézó bǎdzó lɨkɨ́ dhɨ kɨ lavúzó gò, ɨ̀ dré tsàzo dzóti kàdrɨ̀ aya ró adrézó pfòle ꞌásà bhàandre na dhɨ kandrá. Dɨ dzóti nda dré ru nzìzo áyɨ tà sè àyɨ dré, gò ɨ̀ dré pfòzo. Ɨ̀ kòlɨ̀ láti ꞌásè vwàle tsà dre dhɨ, ángéló nda dré ndɨrɨ Pétèró nɨ tayɨ́zó.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Kùdù ro dhɨ, Pétèró dré ɨ́na tà nda nɨ atógyàzo, tàzoá dhɨ: «Nyànomvá dhɨ, má nì bàti tàle dhɨ, Mírì amù áyɨ ángéló áma apá Èródè drɨ́gásè, ɨ̀ndɨ̀ tà títí Yúdà ànzɨ ɨ̀ dré tá lèle ꞌòle má rú dhɨ ɨ lésè dhɨ dre dhɨ.»
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 Dɨ tà nda kòfɨ Pétèró drìna dre dhɨ, dré lɨ̀zo Màrɨ́yà, Yòwánɨ̀ Márokò nɨ andre nɨ dzó na. Kònàle dhɨ, móndɨ́ zyandre dhɨ ɨ̀ kɨmó tá ru adrélé tà zi Gìká tí.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 Akódhɨ kòga dzóti adrézó fɨ̀le kɨvɨ̀ lésè dhɨ dre dhɨ, mvátòkó àlo màrábà ro rú be Ródà dhɨ dré áyɨ kisízó ànyɨ dzóti nda làga.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Kòyi Pétèró nɨ kúlí nìle kyá dre dhɨ, dré áyɨ tapɨ́zó ràle dzó na dzóti nzi àko ró togó kɨ̀nɨ́ dré gò, dré longózóá móndyá títí dzó lé dhɨ ɨ dré dhɨ: «Pétèró kɨvɨ̀ na dzó tí.»
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 Ɨ̀ logó drá dhɨ: «Ngá kɨzá mɨ nɨ̀!» Dɨ, gò tàá rìnyí sè dhɨ: «Tà bàti ꞌɨ!» Ɨ̀ gò tàá dhɨ: «Kòdhɨ akódhɨ nɨ lɨ́ndrɨ́ ꞌɨ.»
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Dɨ, Pétèró dré ɨ́na gòzo adrélé dzóti ga. Ɨ̀ kònzì akódhɨ nɨ no dre dhɨ, àyɨ kɨ lɨ́ndrɨ́ dré gàzo bhwǎbhwa.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 Dɨ Pétèró dré drɨ́gá bhàzo kuru àyɨ kɨ kúlí kɨkɨ́zó gò, dré Mírì ꞌo tá ɨ apfòle bǎdzó lésè ngɨ́nɨ ya dhɨ nɨ tɨtɨ́zó àyɨ dré. Gò tàzoá dhɨ: «Mɨ̀ longó tà kòdhɨ Yàkóbhò ɨ dré àma kɨ adrúpi àruka títí dhɨ ɨ́be be.» Gò dré pfòzo lɨ̀le àrà àzya na.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Ngá kòwa dre dhɨ, sòdá adrébhá tá bǎdzó lɨkɨ́ nda kɨ drì dré abɨ́zó nyɨ̌nyɨ gò, ɨ̀ dré adrézó lizíá àyɨ kòfalésè ngalè àdho tà ꞌo tá Pétèró nɨ̀ ya dhɨ.
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Dɨ Èródè dré móndɨ́ kɨ mùzo lɨ̀le akódhɨ nɨ nda gò, ɨ̀ dré àyɨkya kisúzóá ko. Dɨ dré sòdá adrébhá bǎdzó lɨkɨ́ nda kɨ lizízó tà tàndɨ ró gò, àyɨ kɨ ꞌòzo tupfúlé todràle.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 Akódhɨ nɨ togó adré tá aswálé móndyá bhàandre Tírè kya Sìdónà be dhɨ ɨ ꞌásè dhɨ ɨ rú. Dɨ àyɨ nda ɨ̀ dré ru yìzo, móndɨ́ kɨ mùzo lɨ̀le Èródè nɨ ti lizí, tà kɨ̀drɨ́kɨ̀drɨ kàdréró àyɨ kòfalé akódhɨ be be dhɨ bvó. Àngyá ko, àyɨ kɨ mányàngá wä́yi dhɨ adré tá apfòle ópɨ́ nda nɨ bvò lésè. Dɨ dhya mùle nda ɨ̀ dré ru yìzo Èródè nɨ dzó lɨkɨ́bhá kɨ kàdrɨ̀ rú be Bàlástò dhɨ be gò, kìtú tà tàzo Èródè be dhɨ nɨ bhàzo.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 Kìtú bhàle nda sè dhɨ, Èródè dré áyɨ kɨ́tá ópɨ́ àdhya kɨ tosózó ɨ́ rú, lɨrɨ́zó áyɨ lɨrɨ́rà òpɨ̀ àdhya dri gò, kúlí dò tàle móndyá títí ɨ kandrá.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Dɨ ɨ̀ dré ngàzo adrélé loyóá dhɨ: «Kúlí kònɨ̀dhɨ móndɨ́ kya ꞌɨ ko! Be ró dhɨ, gìká àlo dhɨ àdhya ꞌɨ!»
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Gbǎ kòdhwa, ángéló Mírì àdhya dré Èródè nɨ tswàzo, dré tá lɨndrɨ̀ fèle Gìká dré ko dhɨ sè. Gò pɨ́róló ɨ̀ dré akódhɨ nɨ nyàzo gò, dré dràzo.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Dɨ, Gìká nɨ kúlí adré tá ɨ́na ayɨ́lé lɨ̀le drìdrì.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Bàrànábà ɨ Sàwúlò be dhɨ ɨ̀ kòꞌo àyɨ kɨ àzí akɨ́lé Yèrúsalémà na dre dhɨ, ɨ̀ dré Yòwánɨ̀ adrélé kpà rú zìle Márokò dhɨ nɨ drìzo, gòzo akódhɨ be Àtìyòkíyà na.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.