Lucas 1
Onanto eto kakle fɔfɔ; Sɛkpɛle (LIP) vs NAA
1 Mɔ ɔyimisani Tiofilo, betidi kpǝ ákplatsya kase boofo, lǝ bawɔni lesa saa nǝ díbǝ lǝ bo nti bǝtsyǝ.
1 Visto que muitos já empreenderam uma narração coordenada dos fatos que entre nós se realizaram,
2 Báwɔni nnya fe kase betidi ba dínyǝ asa nyamfó lɛtɛyi bo idu lǝ nnya kasɔ ketsyikokɔ nya bábe Onanto eto Ditiki nǝmǝ letsya báte tsya.
2 conforme nos transmitiram os que desde o princípio foram deles testemunhas oculares e ministros da palavra,
3 Nyaso, Tiofilo lala, se míndufǝ lǝ asa nyamfo mínto nnya mímbe kenke idu lǝ kasɔ ketsyikokɔ ke esoo, mfi nsusu lǝ nnya ǝsuǝ minkǝ ɛlɛkɛ bǝ nwɔni asa nyamfo lǝ ekpa ɛyɛ lǝ kusu ǝsuǝ mfi ntǝ fǝ.
3 igualmente a mim pareceu bem, depois de cuidadosa investigação de tudo desde a sua origem, dar-lhe por escrito, excelentíssimo Teófilo, uma exposição em ordem,
4 Nlɛ nyamfo buyifo nko bǝ lǝ ǝnyǝ ɔnukualɛ eto ditiki nǝmǝ bǝ lǝ ate asa nnya báte fǝ.
4 para que você tenha plena certeza das verdades em que foi instruído.
5 Lǝ lefe nǝ Herodes lídi seka lǝ Yudea eto kasɔ ǝsuǝǝ, Onanto eto usumunyǝ utsyuǝ wǝ baakpo Sakaria akɛ mfó. Ɔ́bɔ utsyi lǝ besumunyǝ ba lǝǝtǝ kedi eto ditsyukpa nǝ baakpo Abia ǝsuǝ. Sakaria eto usiǝ wǝ baakpo Elisabet tsya ábɔ utsyi lǝ Onanto eto Usumunyǝ wǝ baakpo Aaron éto kafo ǝsuǝ.
5 Nos dias de Herodes, rei da Judeia, houve um sacerdote chamado Zacarias, do turno de Abias. A mulher dele era das filhas de Arão e se chamava Isabel.
6 Usǝ ku usiǝ bamfo ǝsiǝ nkpǝ sɛɛ lǝ Onanto eto lelabi ǝsuǝ. Nya béyifo lǝ wǝ afi kenke ǝsuǝ kukunɔ.
6 Ambos eram justos diante de Deus, vivendo de forma irrepreensível em todos os preceitos e mandamentos do Senhor.
7 Ubi saa mankɛ mǝ, itsyise Elisabet anle. Nya mǝ inuǝ bamǝ tsya ébobe báfe.
7 Eles não tinham filhos, porque Isabel era estéril, e os dois já tinham idade avançada.
8 Diyi lɔnii, Sakaria akɛ lǝ Yudafɔ eto Kedikǝtǝkɔ ɔlɛ wǝ Kesumuyifo buyifo itsyise wǝ ditsyukpa ítu.
8 E aconteceu que, enquanto Zacarias exercia o sacerdócio diante de Deus na ordem do seu turno, coube-lhe por sorteio,
9 Nya lǝ mǝ kesumu eto lekpa ǝsuǝǝ, bákpo básɛ bǝnyǝ bǝ Sakaria ni nwǝ ǝsuǝ ítǝkǝ. Nyaso wǝ ni nwǝ bǝlǝkǝ bǝ usu otonsǝ elufui utǝ Onanto lǝ Kedikǝtǝkɔ eto leba nǝmǝ ǝsuǝ. Mfó nya údufǝ Yudafɔ eto kedikǝtǝkɔ kamǝ.
9 segundo o costume sacerdotal, entrar no santuário do Senhor para queimar o incenso.
10 Nya lefe nǝ ɔkɛ mfó ɔnlɛ elufui botonsǝǝ, betidi fɛfɛ ǝńyǝ lǝ lekple balɛ ola boto.
10 Durante esse tempo, toda a multidão do povo permanecia na parte de fora, orando.
11 Mfó Onanto eto ɔtɔnkpe utsyuǝ wǝ díńyǝ lǝ kaka ɔnlɛ elufui botonsǝ eto sediani dílǝkǝ ǝsuǝ óte wǝ.
11 E eis que apareceu a Zacarias um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do incenso.
12 Se Sakaria dínyǝ wǝǝ, óyakla nya óte sikpi tinti.
12 Ao vê-lo, Zacarias ficou assustado, e o temor se apoderou dele.
13 Fɛɛ Onanto eto ɔtɔnkpe emfó átɛyi wǝ nkǝ, “Sakaria, mante sikpi! Onanto ánɔ fǝ olatoto, nya fǝ usiǝ Elisabet ebole ubisaibi utǝ fǝ. Nya fuutǝkǝ wǝ diye fǝnkǝ Yohanes.
13 O anjo, porém, lhe disse: — Não tenha medo, Zacarias, porque a sua oração foi ouvida. Isabel, sua esposa, dará à luz um filho, a quem você dará o nome de João.
14 Lǝ wǝ bole ǝsuǝǝ, ebunyǝ disuǝyuǝ tinti. Nko ke tsya betidi kpǝ luunyǝ disuǝyuǝ nɛ.
14 Você ficará alegre e feliz, e muitos ficarão contentes com o nascimento dele.
15 Woofiani utidi kplɛ lǝ Bonamute eto ǝnǝmi. Yanle bǝ unǝ ntǝ bo nkpe ale nye ntǝ saa eto okle tsya. Nya idu lǝ wǝ lelefee, Lɛwɔnɔ Kɛnkɛ ebusiǝ ko wǝ.
15 Pois ele será grande diante do Senhor, não beberá vinho nem bebida forte, e será cheio do Espírito Santo, já desde o ventre materno.
16 Nya ɛyɛ lǝ wǝ ǝsuǝǝ, Israel bebi ebusinkli bǝbǝ mǝ Onamute Onanto ɔflɔ.
16 Ele converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus.
17 Wǝ ni nwǝ lɔɔtɔ Bonamute eto bubǝ lǝ ǝsuǝale ku utu bokpe ǝsuǝ fe kase Onanto eto Unyɛlǝkǝtidi Elia dítsyǝ. Nya wuutǝ diyuǝ luubǝ bebi ku antomǝ nti. Nya wuunǝ koto tsyuetsyue okpe lǝ betidi ba ditidi ato ǝsuǝ bǝ lǝ bekefi nsusu sɛɛ bayɛ lǝ kusu ǝsuǝ lǝ mǝ asayifoyifo ǝsuǝ. Nyamfo luutǝ Bonamute eto betidi lǝ bǝsiǝ bakabe kusu itǝ wǝ bubǝ.”
17 E irá adiante do Senhor no espírito e poder de Elias, para converter o coração dos pais aos filhos, converter os desobedientes à prudência dos justos e habilitar para o Senhor um povo preparado.
18 Mfó nya Sakaria lɛtɔ ɔtɔnkpe ǝmfó nkǝ, “Be luutǝ bǝ mfo nyamfo nnɔ? Itsyise mbobe mfiani uninǝsǝ nya mɔ usiǝ tsya díkafiani uninǝsiǝ.”
18 Então Zacarias perguntou ao anjo: — Como terei certeza disso? Pois eu sou velho, e a minha mulher também já tem idade avançada.
19 Lǝ nnya ǝsuǝ ɔtɔnkpe ǝmǝ ǝtǝ mbuayɛ nkǝ, “Mɔ ni Gabriel wǝ lǝǝńyǝ lǝ Onanto eto ǝnǝmi. Wǝ létsyese mɛ nkǝ ntɛyi fǝ Ditiki Sɛɛ nǝmfo.
19 O anjo respondeu: — Eu sou Gabriel, que estou a serviço de Deus, e fui enviado para falar com você e lhe trazer esta boa notícia.
20 Fɛɛ ámamfo mɔ kɛnyɛ eto dikiti nǝmfo ánɔ. Ite bǝ ámamfo anɔ tsyaa, yuubǝ itǝ lǝ lefe nǝ Onanto dítsyue útsyǝ ǝsuǝ. Se fámamfo ánɔ eso ebofiani ɔmumu isu ese lefe nǝ diyi nǝmǝ léyo fɛ fǝ odiakami looyankli edi etiki.”
20 Todavia, você ficará mudo e não poderá falar até o dia em que estas coisas vierem a acontecer, porque você não acreditou nas minhas palavras, as quais, no devido tempo, se cumprirão.
21 Lǝ lefe nǝ asa nyamfo kenke díbǝǝ, íyifo betidi ba kenke díńyǝ bensekǝ Sakaria lǝ lekple mfó yanii, itsyise bánte lesa nǝ eso éfo wǝ lefe kpǝ nko lǝ Yudafɔ eto kedikǝtǝkɔ kamǝ nko.
21 O povo estava esperando Zacarias e admirava-se com a demora dele no santuário.
22 Se ɔ́bɔ úbǝ lekplee, wénsifo mǝ etiki budinko. Nyaso bǝnyǝ bǝ únyǝ bulǝkǝkate butsyuǝ lǝ Yudafɔ eto kedikǝtǝkɔ mfó. Nyaso ɔ́nnlɛ etiki bofo budi nɛ, ini ani ete úfi ɔ́nlɛ mǝ etiki budi.Luka 1:22|src="CN01603c.tif" size="span" loc="Luk 1:22" copy="David C. Cook"
22 Quando Zacarias saiu, não lhes podia falar. Então entenderam que ele havia tido uma visão no santuário. E expressava-se por sinais e permanecia mudo.
23 Se Sakaria eto kesumu eto lefe léloo, úsinkli úsu diyo.
23 Aconteceu que, terminados os dias do seu ministério, Zacarias voltou para casa.
24 Nyamfó eto kamaa, Elisabet ésu ɔ́lɛ kafo, itǝ eso wénsikabɔ kesu umǝ bio. Nya ɔ́kula ǝsuǝ itǝ afa anɔ sɔ̃ɔ̃.
24 Passados esses dias, Isabel, a mulher de Zacarias, ficou grávida. E ela não saiu de casa durante cinco meses, dizendo:
25 Lǝ nnya eso Elisabet átɛyi nkǝ, “Mɔmɔɔ, be asa nnya Bonamute díyifo útǝ mɛɛ, nya úlǝkǝ kofani lǝ mɛ ǝsuǝ lǝ betidi ba kenke eto ǝnǝmi.”
25 — Foi isto o que o Senhor me fez, ao contemplar-me, para acabar com a minha vergonha diante das pessoas.
26 Lǝ Elisabet eto kafolɛlɛ eto kofa kuande ǝsuǝǝ, Onanto átsyese wǝ ɔtɔnkpe Gabriel nkǝ usu umǝ wǝ baakpo Nasaret lǝ Galilea eto kasɔ.
26 No sexto mês, o anjo Gabriel foi enviado por Deus a uma cidade da Galileia, chamada Nazaré,
27 Onanto eto Ɔtɔnkpe ǝmfo étsyi kɛnyɛ úsuko kebitɛ ka bátɔ bǝtǝ osani wǝ baakpo Yosef wǝ ditsyi Oka David eto kafo. Kebitɛ kamǝ eto diye ni Maria.
27 a uma virgem que estava comprometida a casar com um homem da casa de Davi, cujo nome era José. A virgem se chamava Maria.
28 Onanto eto Ɔtɔnkpe ǝmfo ǝbǝ Maria ɔflɔ nya ɔ́tɛyi wǝ nkǝ, “Nsiǝsǝ fǝ lǝ diyuǝ ǝsuǝ! Fǝǝ bǝnǝ kafo! Bonamute si ko fǝ.”
28 E, aproximando-se dela, o anjo disse: — Salve, agraciada! O Senhor está com você.
29 Ɔtɔnkpe ǝmfo eto kɛnyɛ ka óboko éyifo Maria yanii, nya itǝ wǝ disibubu lǝ kǝsiǝ kamǝ ǝsuǝ.
29 Ela, porém, ao ouvir esta palavra, perturbou-se muito e pôs-se a pensar no que poderia significar esta saudação.
30 Lǝ nnya ǝsuǝ ɔtɔnkpe ǝmǝ átɛyi wǝ nkǝ, “Maria, mante sikpi. Onanto ǝnǝ fǝ kafo tinti.
30 Mas o anjo lhe disse: — Não tenha medo, Maria; porque você foi abençoada por Deus.
31 Ebɔlɛ kafo nya foole ubisaibi, nya fuutǝkǝ wǝ diye fǝ Yesu.
31 Você ficará grávida e dará à luz um filho, a quem chamará pelo nome de Jesus.
32 Woofo diye tinti nya bookpo wǝ bǝ Onanto wǝ ni Ǝsuǝalenyǝ Kenke eto ubi. Nya Boanto Onanto luutǝ nkǝ ubi ǝmǝ di seka fe wǝ ona Oka David ke.
32 Este será grande e será chamado Filho do Altíssimo. Deus, o Senhor, lhe dará o trono de Davi, seu pai.
33 Nya wuudi seka lǝ Yakob eto kafo eto bebi ǝsuǝ isu manlo manlo. Nya wǝ sekakedikɔ embolo kulefe kulefe.”
33 Ele reinará para sempre sobre a casa de Jacó, e o seu reinado não terá fim.
34 Lǝ nnya ǝsuǝǝ, Maria átɔ Ɔtɔnkpe ǝmǝ nkǝ, “Ntsyǝ nyamfo loofo bubǝ kǝtǝ, se minyi osani?”
34 Então Maria disse ao anjo: — Como será isto, se eu nunca tive relações com homem algum?
35 Onanto eto ɔtɔnkpe ǝmǝ ǝtǝ mbuayɛ nkǝ, “Lɛwɔnɔ Kɛnkɛ ebɔyifǝ disiǝ lǝ fǝ nya Ǝsuǝalenyǝ Kenke eto ǝsuǝale loola disiǝ lǝ fǝ. Nyaso ubi wǝ foole ebuyifo Ɔkɛnkɛnyǝ nya bookpo wǝ bǝ Onanto eto Ubisaibi.
35 O anjo respondeu: — O Espírito Santo virá sobre você, e o poder do Altíssimo a envolverá com a sua sombra; por isso, também o ente santo que há de nascer será chamado Filho de Deus.
36 Mɔmɔɔ, nla miǝ lǝ ate fǝ, fǝ otokpenyǝ wǝ baakpo Elisabet wǝ ni uninǝsiǝ wǝ baakpo okonɔ, fe ɔ́lɛ kafo kofa kuande nɛ.
36 E Isabel, sua parenta, igualmente está grávida, apesar de sua idade avançada, sendo este já o sexto mês de gestação para aquela que diziam ser estéril.
37 Itsyise kulesa ǝmbǝ ale itǝ Onanto eto buyifo.”
37 Porque para Deus não há nada impossível.
38 Nya Maria lɛtɛyi wǝ nkǝ, “Bee, Boanto Onanto eto uyifoyifo mini. Utǝ ibǝ itǝ mɛ lǝ ǝsuǝ fe kase fátɛyi.” Lǝ nnya ǝsuǝ nya Onanto eto ɔtɔnkpe ǝmǝ dídu.
38 Então Maria disse: — Aqui está a serva do Senhor; que aconteça comigo o que você falou. Então o anjo foi embora.
39 — ausente —
39 Naqueles dias, Maria se aprontou e foi depressa à região montanhosa, a uma cidade de Judá.
40 — ausente —
40 Entrou na casa de Zacarias e saudou Isabel.
41 Se Elisabet lɛnɔ Maria eto kǝsiǝ kamǝǝ, ubi wǝ lɛkɛ wǝ lǝ kafo ko lɛkpɔ, nya Elisabet díyi ku Lɛwɔnɔ Kɛnkɛ kenke.
41 Quando Isabel ouviu a saudação de Maria, a criança lhe estremeceu no ventre. Então Isabel ficou cheia do Espírito Santo.
42 Mfó nya óbesǝ ɔkɔɛ kato ɔ́tɛyi nkǝ, “Bákpo fǝ atsyɔ lǝ besio kenke nti, nya bákpo ubi wǝ fǝǝbǝ bole tsya atsyɔ!
42 E exclamou em alta voz: — Bendita é você entre as mulheres, e bendito o fruto do seu ventre!
43 Fɛɛ ntsyǝ minyǝ disi ɛkpɛ mmǝ bǝ mɔ Onamute eto ambe lǝ ubǝ mɔ ɔflɔ?
43 E que grande honra é para mim receber a visita da mãe do meu Senhor!
44 Akpa akpa se mínɔ fǝ kǝsiǝǝ, ubi wǝ nkpe mɛ lǝ kafo ábe ósa ku disuǝyuǝ.
44 Pois, logo que me chegou aos ouvidos a voz da saudação que você fez, a criança estremeceu de alegria dentro de mim.
45 Disuǝyuǝ itǝ fǝ sitinti, itsyise áfo kɛnyɛ ka Bonamute létsyese fǝ ánɔ bǝ yuubǝ itǝ nko.”
45 Bem-aventurada a que creu, porque serão cumpridas as palavras que lhe foram ditas da parte do Senhor.
46 Lǝ nnya ǝsuǝǝ, nya Maria lɛtɛyi nkǝ,
46 Então Maria disse: “A minha alma engrandece ao Senhor,
47 Nya mɔ lɛwɔnɔ nlɛ disuǝyuǝ bunyǝ lǝ fǝ Onanto wǝ ni mɔ Ofomfokǝtǝ ǝsuǝ,
47 e o meu espírito se alegrou em Deus, meu Salvador,
48 itsyise ókloma únǝ mɛ kafo,
48 porque ele atentou para a humildade da sua serva. Pois, desde agora, todas as gerações me considerarão bem-aventurada,
49 Itsyise Ǝsuǝalenyǝ Kenke éyifo asa kplɛ útǝ mɛ,
49 porque o Poderoso me fez grandes coisas. Santo é o seu nome.
50 Wǝ kaminsǝnyǝnyǝ kpe lefe saa
50 A sua misericórdia vai de geração em geração sobre os que o temem.
51 Wǝ kɔni éyifo asa kplɛ,
51 Agiu com o seu braço valorosamente; dispersou os que, no coração, alimentavam pensamentos soberbos.
52 Óbokosǝ baka kplɛ kasɔ lǝ mǝ akankpomɛ ǝsuǝ,
52 Derrubou dos seus tronos os poderosos e exaltou os humildes.
53 Útǝ nkǝ betidi ba kukpɛnsɛ nlɛ kenke lǝ bǝnyǝ asa sɛɛ bedi bemi tɔ,
53 Encheu de bens os famintos e despediu vazios os ricos.
54 Ókloma kɛnyɛ ka
54 Amparou Israel, seu servo, a fim de lembrar-se da sua misericórdia
55 Ókloma ɔlɛ kaminsǝnyǝnyǝ bufi kǝtǝ Abraham
55 a favor de Abraão e de sua descendência, para sempre, como havia prometido aos nossos pais.”
56 Maria ákɛ lǝ Elisabet ɔflɔ fenkǝ afa ǝtsyǝ fɛ úsinkli úsu oto.
56 Maria permaneceu cerca de três meses com Isabel e voltou para casa.
57 Se Elisabet eto ubi eto lelefe léyoo, óle ubisaibi.
57 Quando chegou o tempo de Isabel dar à luz, ela teve um filho.
58 Nya Elisabet eto bayotsya ku wǝ batokpenyǝ lɛnɔ asa sɛɛ nnya Bonamute ǝmǝ díyifo útǝ wǝ. Nya mǝmblɛ dínyǝnko wǝ disuǝyuǝ tinti.
58 Os vizinhos e parentes ouviram que o Senhor tinha usado de grande misericórdia para com Isabel e se alegraram com ela.
59 Se ubi ǝmǝ léfo eyi mflamflaa, bǝbǝ bǝnkǝ baala wǝ lelo nya bála bǝ lǝ befi wǝ anto eto diye Sakaria bǝtǝkǝ wǝ.
59 Aconteceu que, no oitavo dia, foram circuncidar o menino e queriam dar-lhe o nome de seu pai, Zacarias.
60 Fɛɛ wǝ ambe mántɔnɔko mǝ nko nya ɔ́tɛyi mǝ nkǝ, “Kpa o-o! Bifi diye Yohanes bitǝkǝ wǝ.”
60 Mas a mãe do menino disse: — De modo nenhum! Ele será chamado João.
61 Mfó bétsyiko etiki bunǝ ku wǝ katɛyi bǝnkǝ, “Fǝ otokpenyǝ saa ǝmbǝ baakpo nko.”
61 Disseram-lhe: — Mas você não tem nenhum parente com esse nome!
62 Nya bátɔ wǝ anto lǝ ani eto eyifosa ǝsuǝ bǝ ote diye nǝ woala nkǝ bǝfi bǝtǝkǝ wǝ ubi ǝmǝ.
62 Fizeram sinais, perguntando ao pai do menino que nome queria que lhe dessem.
63 Mfó nya Sakaria léfo leba nǝ ǝsuǝ baawɔni asa kǝtǝkǝ nya ɔ́wɔni nkǝ, “Wǝ diye ni Yohanes.” Nya íyifo mǝmblɛ yanii.
63 Então, pedindo uma tabuinha, ele escreveu: — O nome dele é João. E todos se admiraram.
64 Lamfolamfo Sakaria étsyiko etiki budi nya ɔ́tɛsǝ Onanto.
64 Imediatamente a boca de Zacarias se abriu e a língua se soltou. Então começou a falar, louvando a Deus.
65 Sikpi ǝmuǝ mba wonko mǝ nsi lǝ koyotsya nya ítǝ ditiki nǝmfo dísensǝ dísu kǝmǝ kpǝ lǝ Yudea eto atini ǝsuǝ mfó kenke.
65 Todos os vizinhos deles ficaram possuídos de temor, e essas coisas foram divulgadas por toda a região montanhosa da Judeia.
66 Betidi ba kenke lɛnɔ asa nyamfo etsyiko disi bubu katɔ mǝ ǝsuǝ bǝnkǝ, “Nte utidi wǝ eto okle ubi ǝmfo luubǝ ofiani?” Itsyise ílǝkǝ ete wuee bǝ, Bonamute eto kɔni tǝkǝ lǝ wǝ ǝsuǝ.
66 Todos os que as ouviram guardavam-nas no coração, dizendo: — O que virá a ser este menino? E a mão do Senhor estava com ele.
67 Mfó nya Lɛwɔnɔ Kɛnkɛ lɛyifǝ dísiǝ lǝ ubi ǝmǝ eto anto Sakaria ǝsuǝ nya údi Onanto etiki ɔ́tɛyi utsyǝ nkǝ,
67 Zacarias, o pai de João, cheio do Espírito Santo, profetizou, dizendo:
68 “Atɛsǝ itǝ Bonamute, Israel eto Onanto,
68 “Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e redimiu o seu povo,
69 Úlǝkǝ Ofomfokǝtǝ Kplɛ útǝ bo lǝ Oka David
69 e nos suscitou plena e poderosa salvação na casa de Davi, seu servo,
70 Útsyǝ kɛnyɛ kamfó kokooko ɛyɛ lǝ wǝ bǝnyɛlǝkǝtidi kɛnkɛ ǝsuǝ nkǝ,
70 como havia prometido, desde a antiguidade, por boca dos seus santos profetas,
71 wuulǝkǝ bo utsyiko lǝ balo
71 para nos libertar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos odeiam;
72 Ɔ́tɛyi útsyǝ nkǝ wuunyǝ bo banamǝ kaminsǝ
72 para usar de misericórdia com os nossos pais e lembrar-se da sua santa aliança
73 Nya ɔ́tɛyi bo anto Abraham kɛnyɛ klekle kamfo utsyǝ nkǝ,
73 e do juramento que fez a nosso pai Abraão,
74 wuulǝkǝ bo utsyiko lǝ bo balo eto ani,
74 de conceder-nos que, livres das mãos de inimigos, o adorássemos sem temor,
75 Nya wuuyifo bo kɛnkɛ bǝ lǝ buyifo mba nyɛ lǝ kusu sɛɛ ǝsuǝ lǝ wǝ ǝnǝmi lǝ bo nkpǝ kenke ǝsuǝ.
75 em santidade e justiça diante dele, todos os nossos dias.
76 Nya fǝ, mɔ ubi, bookpo fǝ bǝnkǝ Onanto wǝ nso kenke eto Unyɛlǝkǝtidi.
76 E você, menino, será chamado profeta do Altíssimo, porque precederá o Senhor, preparando-lhe os caminhos,
77 Nya ebutǝ wǝ betidi te bǝ boonyǝ bofokǝtǝ
77 para dar ao seu povo conhecimento da salvação, por meio da remissão dos seus pecados,
78 Bo Onanto kpe lefonǝ nya woabe bo ku kaminsǝnyǝnyǝ.
78 graças à profunda misericórdia de nosso Deus, pela qual nos visitará o sol nascente das alturas,
79 Nya wuutǝ diyǝnde nǝmfo nkǝ dibǝ ditǝ lekpasǝ itǝ mba nkpe lǝ ketuntu ǝsuǝ
79 para iluminar os que jazem nas trevas e na sombra da morte, e dirigir os nossos pés pelo caminho da paz.”
80 Nya ubi ǝmǝ lébe nya ɔkɛ ale lǝ ǝsuǝ ku lɛwɔnɔ ǝsuǝ. Nya úsiǝ lǝ mfiminti isu ese lefe nǝ ɔ́bɔ úbǝ Israel eto kuse eto ǝnǝmi.
80 O menino crescia e se fortalecia em espírito. E viveu nos desertos até o dia em que havia de manifestar-se a Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.