Atos 7

Onanto eto kakle fɔfɔ; Sɛkpɛle (LIP) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Nya Usumunyǝ Ninǝ Kenke lɛtɔ Stefano nkǝ, “Etiki nnya banlɛ budi mfoo, sitinti ini banlɛ bɔtɛyi?”
1 Então, lhe perguntou o sumo sacerdote: Porventura, é isto assim?
2 Nya Stefano dítǝ wǝ mbuayɛ nkǝ, “Boantomǝ ku mɔ bayimi, bitsyue koto kukɔnɔ lǝ bɛnɔ! Diyǝnde eto Onanto ǝlǝkǝ wǝ ǝsuǝ óte bo ona Abraham lǝ Mesopotamia eto kasɔ fɛ údu mfo úsu úsiǝ lǝ kasɔ ka baakpo Haran.
2 Estêvão respondeu: Varões irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando estava na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 Ɔ́tɛyi wǝ nkǝ, ‘Taka lǝ edu lǝ kasɔ kamfo ku lǝ fǝ betidi ɔflɔ lǝ esu kasɔ ka moote fǝ ǝsuǝ!’
3 e lhe disse: Sai da tua terra e da tua parentela e vem para a terra que eu te mostrarei.
4 “Nyaso údu lǝ wǝ kasɔ nya úsu úsiǝ lǝ Haran. Lǝ Abraham eto anto eto ukpǝ eto kamaa, nya Onanto lékpa wǝ óboko kasɔ ka binsi mfo mmi nɛ.
4 Então, saiu da terra dos caldeus e foi habitar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 Onanto mémbudi kasɔ kamfo eto dikuku sɛkɛ saa útǝ Abraham fe wǝ kale, inni lɛ kokpa kɔni. Bomu ɔ́tɛyi wǝ ɔtɔnsǝ nkǝ kasɔ kamǝ ebofiani wǝ ku wǝ befluflu eto kale, ite bǝ ibǝ ese lefe nǝmfóo, ubi saa mánkɛ wǝ.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, não tendo ele filho.
6 Nnya Onanto lɛtɛyi wǝ ni nkǝ, ‘Fǝ befluflu ebofiani bafɔ lǝ kasɔ ka lenni mǝ kalɛ ǝsuǝ. Boosiǝ mfo fe ndomufɔ nya boote mǝ ohiã itǝ alɛ alofa ana flɔflɔflɔ.’
6 E falou Deus que a sua descendência seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados por quatrocentos anos;
7 Nya usi ɔ́tɛyi wǝ tsya nkǝ, ‘Moolo betidi ba díyifo mǝ mǝ ndomufɔ dikpi. Nya lǝ nnya kamaa, buudu lǝ kasɔ kamfó bǝbǝ basumu mɛ lǝ kaka mfo.’
7 eu, disse Deus, julgarei a nação da qual forem escravos; e, depois disto, sairão daí e me servirão neste lugar.
8 Mmǝǝ ini Onanto lékle kɛnyɛ ku Abraham ini lelolala eto kɛnyɛklekle nɛ. Nyaso Abraham ála Isak lelo lǝ diyi flamflale se bále wǝ. Isak tsya ála Yakob lelo, nya Yakob tsya léla lelo lefosi bebi inuǝ ba bále díbǝ báfiani Yudafɔ eto ese lefosi ǝnuǝ ba lefo diye.
8 Então, lhe deu a aliança da circuncisão; assim, nasceu Isaque, e Abraão o circuncidou ao oitavo dia; de Isaque procedeu Jacó, e deste, os doze patriarcas.
9 “Yakob eto bebi bamfo ásɛsǝ ǝnǝmi lǝ mǝ ɔyimi Yosef ǝsuǝ. Nya bǝmuǝ wǝ báte fe ndomunyǝ lǝ Egipte eto kasɔ. Fɛɛ Onanto ǝsiǝko wǝ,
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito; mas Deus estava com ele
10 nya úlǝkǝ wǝ útsyiko kanyi ku bulǝ saa ǝsuǝ. Se Yosef lɛbɔ úńyǝ lǝ Egipte eto Oka Farao eto ǝnǝmii, Onanto ǝtǝ wǝ ditsyǝbi sɛɛ ku kobe, itǝ Oka ǝmǝ éfi wǝ útsyǝ nwǝ laabe Egipte eto kasɔ ku wǝ diyo ku bikǝ kenke.
10 e livrou-o de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 “Lǝ lefe nǝmfoo, kukpɛnsɛ kekleke ǝbǝ lǝ Egipte ku Kanan eto nsɔ kenke, nya ínǝ kanyinyǝnyǝ kpǝ éboko. Bo bana mánkɛ didisa nǝ buudi.
11 Sobreveio, porém, fome em todo o Egito; e, em Canaã, houve grande tribulação, e nossos pais não achavam mantimentos.
12 Nya se Yakob lɛnɔ nkǝ didisa kpe lǝ Egipte, ókpe wǝ bebi ba ni bo bana ditutɛ nkǝ besu baya didisa baboko wǝ.
12 Mas, tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou, pela primeira vez, os nossos pais.
13 Lǝ mǝ dísu nuǝfǝǝ, Yosef ǝlǝkǝ wǝ ǝsuǝ óte wǝ bayimi nya Egipte eto Oka tsya díbǝ óte Yosef eto bayimi bamǝ.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer por seus irmãos, e se tornou conhecida de Faraó a família de José.
14 Lǝ nnya eso Yosef ákpe wǝ bayimi nkǝ besu bakpa wǝ anto Yakob ku wǝ betidi kenke ba diyifo fe betidi fosi akuanse ku ɛnɔ báboko.
14 Então, José mandou chamar a Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Nyaso Yakob édu úsu Egipte kaka wǝ ku wǝ bebi díkpǝ.
15 Jacó desceu ao Egito, e ali morreu ele e também nossos pais;
16 Kamaa, bétsyi bǝkpǝnkpǝ bamǝ bésinkli bésuko umǝ wǝ baakpo Sikem bésu bébikǝ mfó. Bébikǝ mǝ lǝ kudi ko Abraham léya ku sika flubia eto atabi ǝtsyuǝ lǝ Hamɔ eto bebi ɔflɔ.
16 e foram transportados para Siquém e postos no sepulcro que Abraão ali comprara a dinheiro aos filhos de Hamor.
17 “Se kɛnyɛtsyǝtsyǝ ka Onanto dítsyǝ útǝ Abraham eto lefe nlɛ boyoo, wǝ befluflu ba mfe nkpe lǝ Egipte ébole béfui tinti.
17 Como, porém, se aproximasse o tempo da promessa que Deus jurou a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Kafɛfɛkɔɔ, Oka fɔfɔ wǝ dímante Yosef étsyiko seka budi lǝ Egipte eto kasɔ.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia a José.
19 Farao emfo ǝlǝkǝ nsusu bua úyifo Abraham eto befluflu bamfo disiale nya úkisi mǝ tsya. Itǝ ɔ́hiɛ mǝ bǝlǝkǝ mǝ bebisambi ba bále lǝ ayo báto bákpe lǝ kase buukpǝ.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa raça e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a enjeitar seus filhos, para que não sobrevivessem.
20 “Lefe nǝmfo eto lefe nnya bále Moses nɛ. Nya bǝnyǝ bǝ úyifo ubi wǝ laanɔ bobe tsya. Lǝ nyamfo esoo, wǝ antomǝ éfi wǝ bákula afa ǝtsyǝ sɔ̃ɔ̃ lǝ diyo.
20 Por esse tempo, nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Por três meses, foi ele mantido na casa de seu pai;
21 Nya lefe nǝ bǝnyǝ bǝ bensiembofo wǝ bɔkulaa, bǝlǝkǝ wǝ lǝ mǝ ǝsuǝ. Nya Farao eto ubisiobi dísu ɔ́kɛ wǝ nya úfi wǝ ófianisǝ wǝ kafo eto ubi.
21 quando foi exposto, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Óbe wǝ nya békluǝsǝ wǝ fe Egiptenyǝ lǝ mǝ esu ku mǝ asayifofo ǝsuǝ. Nya óbe ófiani utidi wǝ lɛkɛ ǝsuǝale lǝ wǝ etikididi ku wǝ eyifosa kenke ǝsuǝ.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 “Se Moses léfo alɛ fosi anaa, íbǝ wǝ lǝ nsusu nkǝ lǝ usu obe kase banlɛ wǝ bayimi Israelfɔ buyifo.
23 Quando completou quarenta anos, veio-lhe a ideia de visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Lǝ lefe nǝ úsu mfoo, únyǝ kase Egiptenyǝ nlɛ mǝ ɔni disiale buyifo. Esoo, úsu ɔ́wunsǝko wǝ ɔ́sɔ Egiptenyǝ ǝmfo ólo.
24 Vendo um homem tratado injustamente, tomou-lhe a defesa e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Moses ébu nkǝ wǝ kosate eto betidi ǝbɔnɔ kasɔ nkǝ Onanto ebɔyɛ lǝ wǝ ǝsuǝ úlǝkǝ mǝ, fɛɛ mǝ mánnɔ nnya kasɔ nko.
25 Ora, Moisés cuidava que seus irmãos entenderiam que Deus os queria salvar por intermédio dele; eles, porém, não compreenderam.
26 Kǝsiǝsǝǝ, únyǝ Israelfɔ inuǝ ba nlɛ bɔkpɔ. Úsu nkǝ lǝ usu okpla mǝ nya ɔ́tɛyi mǝ nkǝ, ‘Bebee! Bayimi, bini! Yanle bǝ bikakpɔ keyifo lesafimfi mi bǝtsyua nko!’
26 No dia seguinte, aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: Homens, vós sois irmãos; por que vos ofendeis uns aos outros?
27 “Nya mǝ inuǝ bamǝ eto nwǝ nlɛ wǝ ɔyimi disiale buyifo dínǝ Moses útsyǝ kutsyǝ nya ɔ́tɔ wǝ nkǝ, ‘Be leka fǝ lǝ nnya ǝsuǝ? Owoe dílǝkǝ fǝ bo ɔtɔnkotɔnko ku okponkpo lǝ bo etiki nyamfo ǝsuǝ fɛ?
27 Mas o que agredia o próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu autoridade e juiz sobre nós?
28 Lee, ala fǝ aalo mɛ fe kase fálo Egiptenyǝ ǝmǝ kǝnǝ?’
28 Acaso, queres matar-me, como fizeste ontem ao egípcio?
29 Se Moses lɛ́nɔ ditiki nǝmfoo, útsyetsyi úsu ɔ́biɔ lǝ Midia eto kasɔ fe ɔfɔ. Nya mfó óle bebisaibi inuǝ.
29 A estas palavras Moisés fugiu e tornou-se peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 “Lǝ alɛ fosi ana eto kamaa, Onanto eto ɔtɔnkpe ǝlǝkǝ ǝsuǝ óte wǝ fe ute wǝ nlɛ biyu eto kuyi botonsǝ eto ditsyǝbi lǝ Sinai eto kɔtini ɔflɔ lǝ mfiminti mfo.
30 Decorridos quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que ardia.
31 Se Moses dínyǝ nyamfo nkoo, íyifo wǝ naa. Nyaso lefe nǝ ɔ́nyi ɔ́fi nkǝ lǝ obe lesa nǝ inii, nnya Onanto eto ɔkɔɛ ábɔ ɔ́tɛyi nkǝ,
31 Moisés, porém, diante daquela visão, ficou maravilhado e, aproximando-se para observar, ouviu-se a voz do Senhor:
32 ‘Mɔ ni fǝ banamǝ eto Onanto, Abraham ku Isak ku Yakob eto Onanto.’ Moses étinkǝ ku sikpi eso wénsifo mfó bobe.
32 Eu sou o Deus dos teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplá-la.
33 “Onanto ǝmǝ átɛyi wǝ nkǝ, ‘Lǝkǝ fǝ afokpa! Itsyise kaka fǝńyǝǝ, kasɔ kɛnkɛ keni.
33 Disse-lhe o Senhor: Tira a sandália dos pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Mbunyǝ kase mɔ betidi nlɛ kanyi bunyǝ lǝ Egipte eto kasɔ mfó. Mbɔnɔ mǝ bɔwɔnɔnɔ ku nku bo banlɛ kakpadi mɛ. Nyaso mbubǝ miǝ lǝ mbǝ nlǝkǝ mǝ. Bǝ, mookpe fǝ kɔtɔ lǝ Egipte!’
34 Vi, com efeito, o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Vem agora, e eu te enviarei ao Egito.
35 “Moses emfo ni utidi wǝ Israelfɔ lɛ́ni nya bátɔ wǝ bǝnkǝ, ‘Owoe dílǝkǝ fǝ bo ɔtɔnkotɔnko ku okponkpo lǝ bo etiki nyamfo ǝsuǝ fɛ?’ Wǝ ni nwǝ Onanto létsyese nkǝ udi seka lǝ mǝ ǝsuǝ ku mǝ Ofomfokǝtǝ, ɛyɛ lǝ Onanto eto ɔtɔnkpe wǝ dílǝkǝ ǝsuǝ óte lǝ ute wǝ díkǝnyǝ lǝ mfiminti mfó nɛ.
35 A este Moisés, a quem negaram reconhecer, dizendo: Quem te constituiu autoridade e juiz? A este enviou Deus como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Ókpa mǝ betidi bamǝ údunko lǝ Egipte nya úyifo ayanisa úlǝkǝ asa kpǝ óte lǝ Egipte eto kasɔ ku lǝ Lekpo Sia eto kɛnyɛ ku lǝ lefe nǝ banyɛ lǝ mfiminti alɛ fosi ana sɔ̃ɔ̃.
36 Este os tirou, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, assim como no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 “Moses ǝmfo ni nwǝ lɛtɛyi Israelfɔ nkǝ, ‘Onanto ebotsyese mi wǝ unyɛlǝkǝtidi fe kase ótsyese mɛ, nya wuulǝkǝ wǝ utsyiko lǝ mi kosate eto nti.’
37 Foi Moisés quem disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta semelhante a mim.
38 Wǝ ni nwǝ lɛtɔnko Israelfɔ ba lɛkɛ lǝ mfiminti mfó. Wǝ lɛkɛ mfó ku bo banamǝ. Wǝ ni nwǝ dídinko Onanto eto ɔtɔnkpe etiki lǝ Sinai eto kɔtini ǝsuǝ. Wǝ nsi ni futsyǝ léfo Onanto eto ditiki nǝ lǝǝtǝ nkpǝ óboko bo.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais; o qual recebeu palavras vivas para no-las transmitir.
39 “Fɛɛ bo banamǝ mámfo Moses eto etiki nyamǝ nyaso bǝkǝ wǝ bǝtsyǝ kutsyǝ nya bála bǝ eni lǝ beesinkli besu Egipte eto kasɔ.
39 A quem nossos pais não quiseram obedecer; antes, o repeliram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Nyaso bátɛyi Aaron bǝnkǝ, ‘Tsyǝ bǝfiǝ ba loofo bo bɔtɔnko ǝtǝ bo, itsyise boante lesa nǝ dísu íyifo Moses ǝmfo wǝ dínǝ bo ɔ́bɔnko lǝ Egipte eto kasɔ.’
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Lǝ nyaso báto ufiǝ fe onantsyui eto ubi. Wǝ bǝkǝtǝ kedi nya bǝnyǝ disuǝyuǝ diyi nǝmfo lǝ ufiǝ ǝmǝ béfi mǝ ani béyifo mfó eso.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Lǝ nyamfo eso Onanto étsyi kama ókpe mǝ. Nya oyani mǝ utǝ kofe ku kofande ku befandebi eto kesumu, fe kase báwɔni bákpe lǝ bɛnyɛlǝkǝtidi eto kukue nkǝ,
42 Mas Deus se afastou e os entregou ao culto da milícia celestial, como está escrito no Livro dos Profetas: Ó casa de Israel, porventura, me oferecestes vítimas e sacrifícios no deserto, pelo espaço de quarenta anos,
43 Bomu Molok eto dibú ku Romfa eto befandebi
43 e, acaso, não levantastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que fizestes para as adorar? Por isso, vos desterrarei para além da Babilônia.
44 “Bo banamǝ étsyi Onanto eto diyo nya ɔ́tɔ, ɔ́yɛnko mǝ lǝ mfiminti kafo. Báto diyo nǝmǝ fe kase Onanto dílǝkǝ óte Moses nkǝ bato ni pɛpɛɛpɛ.
44 O tabernáculo do Testemunho estava entre nossos pais no deserto, como determinara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Kama kamaa, bo bana ba léfo diyo nǝmǝ betsyiko lǝ mǝ antomǝ ɔflɔɔ, étsyi ni ku mǝ lǝ lefe nǝ báyɛ ku Yosua, nya bésu báfo kasɔ kamǝ betsyiko lǝ ese nnya Onanto lélà lǝ mfó se bántɔ. Nya lɛkɛ lǝ mǝ nti mfó isu ese Oka David eto lefe.
45 O qual também nossos pais, com Josué, tendo-o recebido, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles, até aos dias de Davi.
46 Onanto ála David eto asa tinti. Lǝ nnya eso David átɔ Onanto nkǝ utǝ wǝ kusu lǝ oto kǝsiǝkɔ utǝ wǝ, Yakob eto Onanto.
46 Este achou graça diante de Deus e lhe suplicou a faculdade de prover morada para o Deus de Jacó.
47 Fɛɛ Salomo ko díbǝ óto diyo nǝmǝ.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 “Fɛɛ Onanto Ǝsuǝalenyǝ Kenke ǝnsiǝ lǝ ayo nnya kawunsiǝ mfo eto betidi léto. Onanto áyɛ lǝ wǝ bǝnyɛlǝkǝtidi ǝsuǝ ɔ́tɛyi nkǝ,
48 Entretanto, não habita o Altíssimo em casas feitas por mãos humanas; como diz o profeta:
49 ‘Kato ni mɔ sekakedikɔ eto lekpomɛ,
49 O céu é o meu trono, e a terra, o estrado dos meus pés; que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Lee, inni mɔ kosate díyifo asa nyamfo kenke?’ ”
50 Não foi, porventura, a minha mão que fez todas estas coisas?
51 Lǝ nyaso Stefano ési ɔ́tɛyi mǝ nke, “Letotidi kon eto betidi bini! Ntsyǝ bimbǝ bofokanɔ mǝ! Bíti ato lǝ Onanto eto ditiki ǝsuǝ fe kase mi antomǝ díyifo. Lefe saa biataka kǝńyǝ lǝ Lɛwɔnɔ Kɛnkɛ ǝsuǝ.
51 Homens de dura cerviz e incircuncisos de coração e de ouvidos, vós sempre resistis ao Espírito Santo; assim como fizeram vossos pais, também vós o fazeis.
52 Nte Onanto eto bǝnyɛlǝkǝtidi ba mi banamǝ dímǝńyǝ lǝ ǝsuǝ? Bálo Onanto eto bǝnyɛlǝkǝtidi ba díbǝ bábe letsya taa kɔ bǝ Ɔsɛɛtidi Wǝ Onanto Lékpo Ɔhile Utsyǝ lɛ bubǝ. Nya Ɔsɛɛtidi Wǝ Onanto Lékpo Ɔhile Utsyǝ ǝmǝǝ, wǝ bɛni nya bíkǝ wǝ bítǝ bálo wǝ nɛ.
52 Qual dos profetas vossos pais não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e assassinos,
53 Mi ni mba léfo Onanto eto kɔfi ko útǝ mi ɛyɛ lǝ Onanto eto ɔtɔnkpe eto ani, fɛɛ bɛni bíentsyue ko koto!”
53 vós que recebestes a lei por ministério de anjos e não a guardastes.
54 Se bánɔ etiki nnya Stefano lɛtɛyi lǝ mǝ ǝsuǝǝ, kafo ányi mǝ tinti nya báyimi mǝ anyi ku lɛblɔfi.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se no seu coração e rilhavam os dentes contra ele.
55 Fɛɛ se Lɛwɔnɔ Kɛnkɛ nsiko Stefano esoo, óbesǝ wǝ ǝnǝmi kato fãã, nya únyǝ Onanto eto diyǝnde ku Yesu wǝ ńyǝ lǝ wǝ sediani.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à sua direita,
56 Nya ɔ́tɛyi mǝ nkǝ, “Bebe! Nnyǝ se kato lɛsini nya mínyǝ Utidi eto Ubi ǝmǝ se uńyǝ lǝ Onanto eto sediani!”
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à destra de Deus.
57 Nya báfã bembembe nya béti mǝ ato eto kafo nya bédufǝ wǝ lǝ ǝsuǝ bǝmuǝ wǝ.
57 Eles, porém, clamando em alta voz, taparam os ouvidos e, unânimes, arremeteram contra ele.
58 Nya bǝnǝ wǝ bábɔnko lǝ umǝ ǝmǝ, nya bétsyiko wǝ aba. Nya mba ǝmǝ dínǝ wǝ bábɔnkoo, bǝlǝkǝ mǝ awukplɛ nnya bankpe bǝtsyǝ lǝ okosobi wǝ baakpo Saulo eto akɔ.
58 E, lançando-o fora da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram suas vestes aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Nya lefe nǝ banlɛ wǝ aba bɔkpɔɔ, Stefano ákpadi Bonamute nya óto ola nkǝ, “Bonamute Yesu, fo mɔ lɛwɔnɔ!”
59 E apedrejavam Estêvão, que invocava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Óse akonki nya ófa bembembe ɔ́tɛyi nkǝ, “Bonamute, fi mǝ abua nnya béyifo mfo atsyɛ mǝ!” Nya se ɔ́tɛyi nyamfo ólosǝǝ, úkpǝ.
60 Então, ajoelhando-se, clamou em alta voz: Senhor, não lhes imputes este pecado! Com estas palavras, adormeceu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.