Atos 27
Onanto eto kakle fɔfɔ; Sɛkpɛle (LIP) vs NVT
1 Nya lefe nǝ báse uyi bǝnkǝ ele bǝ busu Roma lǝ Italiaa, bákpa Paulo ku mba bákpe lǝ diyo ku babamba bákpe lǝ omamanyǝ ninǝ wǝ baakpo Yulio eto ani. We ni Okankplɛ eto bamamanyǝ eto ditsyukpa eto uninǝ.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Nya búfi ɔklɔ wǝ dítsyi Adramitio nya útǝ ǝnǝmi Asia eto lekpake eti. Nya bo ku Makedonianyǝ wǝ baakpo Aristarko wǝ ditsyi Tesalonika dísiǝ lǝ ɔklɔ ǝmǝ.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Nya lefe nǝ kale dísiǝǝ, bóyo Sidon eto lekpo kɛnyɛ. Mfó Yulio dítǝ Paulo kusu kafo faa nkǝ usu umǝ lǝ usu unyǝ wǝ bayɛtsyuǝ itǝ lǝ bǝtǝ wǝ asa nnya wuufi ɔyɛ kusu.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Nya se busi búdu mfóo lǝ ɔklɔ ǝsuǝ nya lǝ kase ufiebi ǝmǝ lɛkɛ kɛnyɛ ale esoo, bɔyɛ Kipro eto Ɔnwɛdukue eti kaka bɔ́bɔ lǝ ufiebi ǝmǝ ǝsuǝ.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Nya se bófe mfóo, bɔ́yɛ lǝ Kilikia ku Pamfilia eto lekpo kɛnyɛ, nya búsu búńyǝ lǝ umǝ wǝ baakpo Mira lǝ Likia eto lekpake.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Lǝ mfó omamanyǝ ninǝ wǝ nyɛnko bo ǝnyǝ ɔklɔ utsyuǝ wǝ ditsyi Aleksandria ɔntɔ lǝ Italia eto kasɔ. Nya útǝ búsiǝ lǝ wǝ.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Nya lǝ eyi kpǝ eto kamaa, ílǝ fɛ búsu bóyo umǝ wǝ baakpo Knido. Nya lǝ ufiebi wǝ nlɛ bɔsɔ kekleke esoo, bóamfo bɔyɛ kesu sɛtɔ. Nyaso se búdufǝ Salmonee, bɔ́tsyi bɔ́yɛ búsu Kreta ɔflɔ kaka kasɔ kamǝ díti ufiebi ǝmǝ eso wánkɛ kɛnyɛ ale.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Disiale fɛ bɔ́yɛ búsu búdufǝ kaka baakpo Ɔklɔ eto Kǝńyǝnkɔ ka lɛlɛkɛ ka dimensitsyo ku umǝ wǝ baakpo Lasea.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Nya se búkedi eyi kpǝ lǝ kusu ko bɔnyɛ esoo, Yudafɔ eto kɛnyɛ leklefe ébofe. Nya bɔyɛ lǝ ntu ǝsuǝ lǝ lefe nǝmfo ebubǝ ɛkɛ ale eso. Lǝ nyamfo esoo, Paulo álɛ mǝ kɔlɛ nkǝ,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 “Boanto mǝǝ, nnyǝ minkǝ bo kusu bɔyɛ idu mɔmɔ ɛntɔ ǝbǝ ale bɔkɛ kaso, itsyise ɔklɔ ǝmfo ebudufǝ lǝ bulǝ ǝsuǝ, nya asa kpǝ ku betidi tsya ebɔtsylɔ.”
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Fɛɛ bamamanyǝ eto uninǝ ǝmfo áfo ɔklɔ ǝmǝ eto okanka ku ɔklɔ sate eto lesa nǝ bátɛyi ɔ́nɔ enso nnya Paulo lɛtɛyi.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Nyaso se ɔnwɛkǝtsyǝkɔ kamǝ mánlɛkɛ itǝ lefe kentsyɛ se lɛyɔ lefe nlɛ bubǝ esoo, mba wǝ ku mǝ nyɛ kusu átɛyi bǝnkǝ bala bǝ baayɛ besu bedufǝ Foinike bomu. Mfoti ebɔlɛkɛ itǝ mǝ bɔkɛ lǝ lɛyɔ lefe nǝmǝ. Itsyise Foinike eyifo umǝ lǝ Kreta eto kasɔ eto kaka kakɔlɔ kpǝ lǝǝtsyǝ ɔnwɛ nnya leeti ufiebi kusu lǝ kofe eto diyo kedufǝkɔ eti.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Lǝ lefe nǝmfó ufiebi sɛɛ utsyuǝ etsyiko bɔsɔ ketsyi Ɔnwɛdikue eti, nya iyifo fe yɔɔlɛkɛ itǝ kusu bɔyɛ. Lǝ nyaso bǝmuǝ ǝsuǝ nya bédu báyɛ lǝ Kreta ɔflɔ.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Fɛɛ lamfolamfoo, ufiebi bua utsyuǝ ko dítsyiko bɔsɔ itsyi lǝ kodiani eto lekpake itsyi lǝ Kreta eti.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Nya ɔ́sɔ útsyi ɔklɔ ǝmǝ eto sɛtɔ óbesǝ kato. Bala bǝ lǝ yɔɔlɛkɛ lǝ batsyi ɔklɔ ǝmǝ eto ǝnǝmi bawuninsǝ besuko kasɔ eti, tsya bamfo. Nyaso báyani wǝ nya ufiebi ǝmǝ lɛsɔ útsyi wǝ ɔ́yɛnko.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Nya kama kamaa, búsu búnyǝ kabiɔnkɔ sɛkɛ kǝtsyuǝ lǝ kasɔ ka ntu letsyilama ka baakpo Kauda eto kutsyǝ kɔni. Nya disiǝale fɛ bófo bo ɔklɔ kɛkɛ ǝmǝ botsyasǝ lǝ ɔkplɛ wǝ ǝsuǝ bunsi.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Nya se bǝnyǝ bǝ bulǝ saa ensibǝǝ, béfi kekuǝ bákle ɔklɔ kplɛ ǝmǝ tsya. Báte sikpi bǝnkǝ ufiebi ebɔsɔ utsyi wǝ usu okpe lǝ kota eto kɔwunimi bua ǝsuǝ lǝ Libia eto lekpo kɛnyɛ. Nyaso bábokosǝ ufiebi nto mfia bo bátsyasǝ lǝ ɔklɔ ǝmǝ ǝsuǝ kasɔ. Lǝ nyamfo eso ufiebi ǝmǝ ǝnǝ wǝ ɔ́yɛnko.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Se kale dísiǝ fɛ ufiebi ǝmǝ dímanyɛ tɔ bɔsɔɔ, bétsyiko bikǝ bia nkpe lǝ wǝ kafo bulǝkǝ kato kakpe lǝ ntu ǝsuǝ.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Nya lǝ diyi tsyǝfǝ ǝsuǝǝ, bétsyiko ɔklɔ ǝmǝ eto biyifokǝ kpǝ tsya bɔsɛ kato kakpe.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Lǝ eyi kpǝ nnya dítǝkǝǝ, ufiebi ǝmǝ ásɔ kekleke isi eso itǝ bǝ bóǝnyǝ kofe nye befandebi. Nya itǝ bǝ bo kpǝ ménsibe kusu boǝ busi bɔɔkɛ nkpǝ kon!
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Nya lefe kpǝ ǝbǝ léfe bankɛ kɔni bendi lesa, mfó Paulo létaka úńyǝ lǝ mǝ ǝnǝmi nya ɔ́tɛyi mǝ nkǝ, “Mɔ bayimi, lǝ nnya ete bɛnɔ mɔ etikii, eni bóendu lǝ Kreta, enni asa nyamfo kenke mǝmbǝ itsyǝ bo mmǝ.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Nyaso nlɛ mi lekpakpa tinti minkǝ bekpe utu, ɔklɔ ǝmǝ ebonya, fɛɛ bo kuutsyuǝ saa embukpǝ!
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Itsyise kǝnǝ ku ketsyee, Onanto wǝ mbǝ mɛ ini wǝ meesumuu, wǝ ɔtɔnkpe ǝbǝ úńyǝ mɛ lǝ ɔflɔ.
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 Nya ɔ́tɛyi mɛ nkǝ, ‘Paulo, mensite sikpi. Ele bǝ efi fǝ ditiki ǝsuko Kaisare ǝflɔ! Itsyise Onanto kpe kafo ɛkpɛ, úńyǝ fonko mba nyɛ kusu kaminsǝ eso mi kutsyuǝ saa embonya.’
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Nyaso mɔ betidi, bimuǝ utu bɛlɛ! Mfo Onanto nnɔ, lesa saa ebubǝ itǝ fe kase ɔ́tɛyi mɛ.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Fɛɛ ele bǝ ɔklɔ ǝmǝ su ɔsi lǝ kɔwunimi ǝsuǝ lǝ kasɔ ka ntu letsyilama.”
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Nya ufiebi dísukosǝ bɔsɔ ketinkǝsǝ bo sɛtɔ ku kama lǝ Adria eto lekpo ǝsuǝ itǝ lefosi eyi ana. Nya lǝ lefosi diyi nale eto ntsyentii, bo ɔklɔ ǝmǝ eto beyifoyifo ebu bǝnkǝ bɔɔnyi bafi kasɔ kǝtsyuǝ.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Mfo nya bésusu ntu bomǝ eto letsyobi bábe, nya bǝnyǝ bǝnkǝ ntu bomǝ eto letsyobi eyifo fe akpa kolofa akpafosi ǝnuǝ. Nya se besi báyɛ bésu sɛtɔ sɛkɛɛ, besi bésusu nya bǝnyǝ bǝ ntu bomǝ eto letsyobi eyifo akpa afosi ɔwɔnɔmbǝ.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Nya se báte sikpi bǝnkǝ ufiebi ebɔsɔ utsyi ɔklɔ ǝmǝ usu ɔsɔ lǝ abansǝ ǝtsyuǝ ǝsuǝ esoo, báyani bitu bena bia nkpe kalende tinti lǝǝmuǝ ɔklɔ kǝńyǝnsǝ lǝ kalebe kani. Nya bǝńyǝ nya bákato ola kekleke bǝ kale lǝ kǝsiǝ mlǝ.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Nyaso se ɔklɔ ǝmǝ eto beyifoyifo léla bǝ lǝ betsyetsyi bedu esoo, bǝlǝkǝ ɔklɔ kɛkɛ ǝmǝ bǝtǝkǝ lǝ ntu ǝsuǝ nya báko bátɛyi bǝnkǝ bála bǝ babe lǝ ɔklɔ kplɛ ǝmǝ eto sɛtɔ sia bákpe bitu bia nkpe kalende ebofo ɔklɔ ǝmǝ bumuǝ kǝtsyǝ.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Fɛɛ Paulo átɛyi bamamanyǝ ku mǝ uninǝ nkǝ, “Lǝ betidi bamfo mankɛ lǝ ɔklɔ ǝmfo kafoo, biukpǝ.”
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Nyaso bamamanyǝ bamfo ála ukuǝ wǝ lɛkɔbe ɔklɔ kɛkɛ ǝmǝ ɔnlɛ, nya báyani wǝ bákpe lǝ ntu bomǝ ǝsuǝ.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Nya lefe nǝ kale nlɛ busiǝǝ, Paulo álɛ mǝ lekpakpa nkǝ mǝmblɛ di lesa. Nya usi ɔ́tɛyi mǝ nkǝ, “Eyi lefosi ana nɛ se bɔkɛ lǝ bulǝ ǝsuǝ nya mi kuutsyuǝ saa ménsifi tɔ kulesa okpe kɛnyɛ.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Lǝ nyaso nlɛ mi lekpakpa minkǝ, bidi lesatsyuǝ lǝ binyǝ ǝsuǝale itǝ bǝ biembukpǝ. Itsyise lɛ ɔsɔsɔ ɔni embusiǝ lǝ mi ǝsuǝ.”
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Nyaso Paulo éfi didisa, nya se ɔ́sɔ Onanto ani lǝ mǝmblɛ eto ǝnǝmi mfóo, úbudi lesa nǝmǝ ditsyuǝ údi.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Lamfolamfoo, utsyuǝ saa eto utu ǝsiǝǝ kasɔ nya mǝmblɛ dítsyiko lesa nǝmǝ budi.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Betidi ba lɛkɛ lǝ ɔklɔ ǝmǝ kafo eyifo betidi alofa ǝnuǝ awosi akuanse ku ekua.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Nya se bédi bálosǝǝ, betidi bamǝ esi bǝlǝkǝ bidikǝ bia kenke díbu lǝ ɔklɔ ǝmǝ kafo bákpe lǝ ntu ǝsuǝ, itǝ bǝ ɔklɔ ǝmǝ átaka kalende.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Lefe nǝ kale dísiǝ kakpaa, bǝnnyǝ lekpo kɛnyɛ bǝtsyǝ lekpo mfó. Fɛɛ bǝnyǝ ɔklɔ eto ɔnwɛkǝtsyǝkɔ kǝtsyuǝ lǝ lekpo kɛnyɛ mfó kaka beebu bǝ yɔɔlɛkɛ bǝ bayɛ lǝ besu bǝńyǝnsǝ ɔklɔ ǝmǝ.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Nyaso bala kekue ka lɛkɔbe bitu bia lǝǝmuǝ ɔklɔ kǝnyǝnsǝ, nya bányankli kekue ka lɛkɔbe ɔklɔ ǝmǝ eto nnya laate wǝ kusu lǝ ɔlɛ bɔyɛ. Nya bábesǝ ɔklɔ ǝmǝ eto mfia bo ufiebi leetsyi itǝ lǝ ufiebi ǝmǝ lǝ unǝ mǝ ɔyɛnko usuko.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Nya se báyɛ bantɔɔ, ɔklɔ ǝmǝ ésu ɔ́si lǝ kɔwunimi ǝsuǝ itǝ bǝ wénsifo bɔyɛ bio. Nya se ufiebi tsya nlɛ bɔsɔ kǝkǝ wǝ kama esoo, óba úsensǝ kenke.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Nya se bamamanyǝ bamfo díbu bǝ mba bákpe lǝ Aba eto diyo bamǝ ebutsyetsyi beduu, bǝlǝkǝ nsusu bǝ lǝ basɔ mǝ balo.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Fɛɛ se mǝ ɔtɔnkotɔnko ǝmfo léla nkǝ woafo Paulo lǝ nkpǝ esoo, wántɔnɔ ku mǝ. Nyaso útǝ kusu nkǝ nwǝ kee loofoo, lǝ basa bedufǝ lǝ ntu bomǝ ǝsuǝ lǝ bake babɔ.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Nya mba luubu tsyaa, lǝ bǝsiǝ lǝ ɔklɔ ǝmǝ eto kǝtsyǝ ku lesa nǝ kee loofo mǝ butsyi kayɛnko lǝ ntu bomǝ ǝsuǝ kabɔsǝ kesuko utuflɔ. Lǝ nyaso bomblɛ éyifo nko nya bɔ́bɔ búsu lekpo kɛnyɛ mfó, bo kutsyuǝ saa ménkpǝ.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.