Atos 27
Onanto eto kakle fɔfɔ; Sɛkpɛle (LIP) vs ARIB
1 Nya lefe nǝ báse uyi bǝnkǝ ele bǝ busu Roma lǝ Italiaa, bákpa Paulo ku mba bákpe lǝ diyo ku babamba bákpe lǝ omamanyǝ ninǝ wǝ baakpo Yulio eto ani. We ni Okankplɛ eto bamamanyǝ eto ditsyukpa eto uninǝ.
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Nya búfi ɔklɔ wǝ dítsyi Adramitio nya útǝ ǝnǝmi Asia eto lekpake eti. Nya bo ku Makedonianyǝ wǝ baakpo Aristarko wǝ ditsyi Tesalonika dísiǝ lǝ ɔklɔ ǝmǝ.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Nya lefe nǝ kale dísiǝǝ, bóyo Sidon eto lekpo kɛnyɛ. Mfó Yulio dítǝ Paulo kusu kafo faa nkǝ usu umǝ lǝ usu unyǝ wǝ bayɛtsyuǝ itǝ lǝ bǝtǝ wǝ asa nnya wuufi ɔyɛ kusu.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Nya se busi búdu mfóo lǝ ɔklɔ ǝsuǝ nya lǝ kase ufiebi ǝmǝ lɛkɛ kɛnyɛ ale esoo, bɔyɛ Kipro eto Ɔnwɛdukue eti kaka bɔ́bɔ lǝ ufiebi ǝmǝ ǝsuǝ.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Nya se bófe mfóo, bɔ́yɛ lǝ Kilikia ku Pamfilia eto lekpo kɛnyɛ, nya búsu búńyǝ lǝ umǝ wǝ baakpo Mira lǝ Likia eto lekpake.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Lǝ mfó omamanyǝ ninǝ wǝ nyɛnko bo ǝnyǝ ɔklɔ utsyuǝ wǝ ditsyi Aleksandria ɔntɔ lǝ Italia eto kasɔ. Nya útǝ búsiǝ lǝ wǝ.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Nya lǝ eyi kpǝ eto kamaa, ílǝ fɛ búsu bóyo umǝ wǝ baakpo Knido. Nya lǝ ufiebi wǝ nlɛ bɔsɔ kekleke esoo, bóamfo bɔyɛ kesu sɛtɔ. Nyaso se búdufǝ Salmonee, bɔ́tsyi bɔ́yɛ búsu Kreta ɔflɔ kaka kasɔ kamǝ díti ufiebi ǝmǝ eso wánkɛ kɛnyɛ ale.
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 Disiale fɛ bɔ́yɛ búsu búdufǝ kaka baakpo Ɔklɔ eto Kǝńyǝnkɔ ka lɛlɛkɛ ka dimensitsyo ku umǝ wǝ baakpo Lasea.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Nya se búkedi eyi kpǝ lǝ kusu ko bɔnyɛ esoo, Yudafɔ eto kɛnyɛ leklefe ébofe. Nya bɔyɛ lǝ ntu ǝsuǝ lǝ lefe nǝmfo ebubǝ ɛkɛ ale eso. Lǝ nyamfo esoo, Paulo álɛ mǝ kɔlɛ nkǝ,
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 “Boanto mǝǝ, nnyǝ minkǝ bo kusu bɔyɛ idu mɔmɔ ɛntɔ ǝbǝ ale bɔkɛ kaso, itsyise ɔklɔ ǝmfo ebudufǝ lǝ bulǝ ǝsuǝ, nya asa kpǝ ku betidi tsya ebɔtsylɔ.”
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Fɛɛ bamamanyǝ eto uninǝ ǝmfo áfo ɔklɔ ǝmǝ eto okanka ku ɔklɔ sate eto lesa nǝ bátɛyi ɔ́nɔ enso nnya Paulo lɛtɛyi.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Nyaso se ɔnwɛkǝtsyǝkɔ kamǝ mánlɛkɛ itǝ lefe kentsyɛ se lɛyɔ lefe nlɛ bubǝ esoo, mba wǝ ku mǝ nyɛ kusu átɛyi bǝnkǝ bala bǝ baayɛ besu bedufǝ Foinike bomu. Mfoti ebɔlɛkɛ itǝ mǝ bɔkɛ lǝ lɛyɔ lefe nǝmǝ. Itsyise Foinike eyifo umǝ lǝ Kreta eto kasɔ eto kaka kakɔlɔ kpǝ lǝǝtsyǝ ɔnwɛ nnya leeti ufiebi kusu lǝ kofe eto diyo kedufǝkɔ eti.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 Lǝ lefe nǝmfó ufiebi sɛɛ utsyuǝ etsyiko bɔsɔ ketsyi Ɔnwɛdikue eti, nya iyifo fe yɔɔlɛkɛ itǝ kusu bɔyɛ. Lǝ nyaso bǝmuǝ ǝsuǝ nya bédu báyɛ lǝ Kreta ɔflɔ.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 Fɛɛ lamfolamfoo, ufiebi bua utsyuǝ ko dítsyiko bɔsɔ itsyi lǝ kodiani eto lekpake itsyi lǝ Kreta eti.
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 Nya ɔ́sɔ útsyi ɔklɔ ǝmǝ eto sɛtɔ óbesǝ kato. Bala bǝ lǝ yɔɔlɛkɛ lǝ batsyi ɔklɔ ǝmǝ eto ǝnǝmi bawuninsǝ besuko kasɔ eti, tsya bamfo. Nyaso báyani wǝ nya ufiebi ǝmǝ lɛsɔ útsyi wǝ ɔ́yɛnko.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 Nya kama kamaa, búsu búnyǝ kabiɔnkɔ sɛkɛ kǝtsyuǝ lǝ kasɔ ka ntu letsyilama ka baakpo Kauda eto kutsyǝ kɔni. Nya disiǝale fɛ bófo bo ɔklɔ kɛkɛ ǝmǝ botsyasǝ lǝ ɔkplɛ wǝ ǝsuǝ bunsi.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 Nya se bǝnyǝ bǝ bulǝ saa ensibǝǝ, béfi kekuǝ bákle ɔklɔ kplɛ ǝmǝ tsya. Báte sikpi bǝnkǝ ufiebi ebɔsɔ utsyi wǝ usu okpe lǝ kota eto kɔwunimi bua ǝsuǝ lǝ Libia eto lekpo kɛnyɛ. Nyaso bábokosǝ ufiebi nto mfia bo bátsyasǝ lǝ ɔklɔ ǝmǝ ǝsuǝ kasɔ. Lǝ nyamfo eso ufiebi ǝmǝ ǝnǝ wǝ ɔ́yɛnko.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Se kale dísiǝ fɛ ufiebi ǝmǝ dímanyɛ tɔ bɔsɔɔ, bétsyiko bikǝ bia nkpe lǝ wǝ kafo bulǝkǝ kato kakpe lǝ ntu ǝsuǝ.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Nya lǝ diyi tsyǝfǝ ǝsuǝǝ, bétsyiko ɔklɔ ǝmǝ eto biyifokǝ kpǝ tsya bɔsɛ kato kakpe.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Lǝ eyi kpǝ nnya dítǝkǝǝ, ufiebi ǝmǝ ásɔ kekleke isi eso itǝ bǝ bóǝnyǝ kofe nye befandebi. Nya itǝ bǝ bo kpǝ ménsibe kusu boǝ busi bɔɔkɛ nkpǝ kon!
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Nya lefe kpǝ ǝbǝ léfe bankɛ kɔni bendi lesa, mfó Paulo létaka úńyǝ lǝ mǝ ǝnǝmi nya ɔ́tɛyi mǝ nkǝ, “Mɔ bayimi, lǝ nnya ete bɛnɔ mɔ etikii, eni bóendu lǝ Kreta, enni asa nyamfo kenke mǝmbǝ itsyǝ bo mmǝ.
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Nyaso nlɛ mi lekpakpa tinti minkǝ bekpe utu, ɔklɔ ǝmǝ ebonya, fɛɛ bo kuutsyuǝ saa embukpǝ!
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 Itsyise kǝnǝ ku ketsyee, Onanto wǝ mbǝ mɛ ini wǝ meesumuu, wǝ ɔtɔnkpe ǝbǝ úńyǝ mɛ lǝ ɔflɔ.
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 Nya ɔ́tɛyi mɛ nkǝ, ‘Paulo, mensite sikpi. Ele bǝ efi fǝ ditiki ǝsuko Kaisare ǝflɔ! Itsyise Onanto kpe kafo ɛkpɛ, úńyǝ fonko mba nyɛ kusu kaminsǝ eso mi kutsyuǝ saa embonya.’
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Nyaso mɔ betidi, bimuǝ utu bɛlɛ! Mfo Onanto nnɔ, lesa saa ebubǝ itǝ fe kase ɔ́tɛyi mɛ.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Fɛɛ ele bǝ ɔklɔ ǝmǝ su ɔsi lǝ kɔwunimi ǝsuǝ lǝ kasɔ ka ntu letsyilama.”
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 Nya ufiebi dísukosǝ bɔsɔ ketinkǝsǝ bo sɛtɔ ku kama lǝ Adria eto lekpo ǝsuǝ itǝ lefosi eyi ana. Nya lǝ lefosi diyi nale eto ntsyentii, bo ɔklɔ ǝmǝ eto beyifoyifo ebu bǝnkǝ bɔɔnyi bafi kasɔ kǝtsyuǝ.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Mfo nya bésusu ntu bomǝ eto letsyobi bábe, nya bǝnyǝ bǝnkǝ ntu bomǝ eto letsyobi eyifo fe akpa kolofa akpafosi ǝnuǝ. Nya se besi báyɛ bésu sɛtɔ sɛkɛɛ, besi bésusu nya bǝnyǝ bǝ ntu bomǝ eto letsyobi eyifo akpa afosi ɔwɔnɔmbǝ.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 Nya se báte sikpi bǝnkǝ ufiebi ebɔsɔ utsyi ɔklɔ ǝmǝ usu ɔsɔ lǝ abansǝ ǝtsyuǝ ǝsuǝ esoo, báyani bitu bena bia nkpe kalende tinti lǝǝmuǝ ɔklɔ kǝńyǝnsǝ lǝ kalebe kani. Nya bǝńyǝ nya bákato ola kekleke bǝ kale lǝ kǝsiǝ mlǝ.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Nyaso se ɔklɔ ǝmǝ eto beyifoyifo léla bǝ lǝ betsyetsyi bedu esoo, bǝlǝkǝ ɔklɔ kɛkɛ ǝmǝ bǝtǝkǝ lǝ ntu ǝsuǝ nya báko bátɛyi bǝnkǝ bála bǝ babe lǝ ɔklɔ kplɛ ǝmǝ eto sɛtɔ sia bákpe bitu bia nkpe kalende ebofo ɔklɔ ǝmǝ bumuǝ kǝtsyǝ.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Fɛɛ Paulo átɛyi bamamanyǝ ku mǝ uninǝ nkǝ, “Lǝ betidi bamfo mankɛ lǝ ɔklɔ ǝmfo kafoo, biukpǝ.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Nyaso bamamanyǝ bamfo ála ukuǝ wǝ lɛkɔbe ɔklɔ kɛkɛ ǝmǝ ɔnlɛ, nya báyani wǝ bákpe lǝ ntu bomǝ ǝsuǝ.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Nya lefe nǝ kale nlɛ busiǝǝ, Paulo álɛ mǝ lekpakpa nkǝ mǝmblɛ di lesa. Nya usi ɔ́tɛyi mǝ nkǝ, “Eyi lefosi ana nɛ se bɔkɛ lǝ bulǝ ǝsuǝ nya mi kuutsyuǝ saa ménsifi tɔ kulesa okpe kɛnyɛ.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Lǝ nyaso nlɛ mi lekpakpa minkǝ, bidi lesatsyuǝ lǝ binyǝ ǝsuǝale itǝ bǝ biembukpǝ. Itsyise lɛ ɔsɔsɔ ɔni embusiǝ lǝ mi ǝsuǝ.”
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Nyaso Paulo éfi didisa, nya se ɔ́sɔ Onanto ani lǝ mǝmblɛ eto ǝnǝmi mfóo, úbudi lesa nǝmǝ ditsyuǝ údi.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Lamfolamfoo, utsyuǝ saa eto utu ǝsiǝǝ kasɔ nya mǝmblɛ dítsyiko lesa nǝmǝ budi.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Betidi ba lɛkɛ lǝ ɔklɔ ǝmǝ kafo eyifo betidi alofa ǝnuǝ awosi akuanse ku ekua.
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Nya se bédi bálosǝǝ, betidi bamǝ esi bǝlǝkǝ bidikǝ bia kenke díbu lǝ ɔklɔ ǝmǝ kafo bákpe lǝ ntu ǝsuǝ, itǝ bǝ ɔklɔ ǝmǝ átaka kalende.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Lefe nǝ kale dísiǝ kakpaa, bǝnnyǝ lekpo kɛnyɛ bǝtsyǝ lekpo mfó. Fɛɛ bǝnyǝ ɔklɔ eto ɔnwɛkǝtsyǝkɔ kǝtsyuǝ lǝ lekpo kɛnyɛ mfó kaka beebu bǝ yɔɔlɛkɛ bǝ bayɛ lǝ besu bǝńyǝnsǝ ɔklɔ ǝmǝ.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Nyaso bala kekue ka lɛkɔbe bitu bia lǝǝmuǝ ɔklɔ kǝnyǝnsǝ, nya bányankli kekue ka lɛkɔbe ɔklɔ ǝmǝ eto nnya laate wǝ kusu lǝ ɔlɛ bɔyɛ. Nya bábesǝ ɔklɔ ǝmǝ eto mfia bo ufiebi leetsyi itǝ lǝ ufiebi ǝmǝ lǝ unǝ mǝ ɔyɛnko usuko.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Nya se báyɛ bantɔɔ, ɔklɔ ǝmǝ ésu ɔ́si lǝ kɔwunimi ǝsuǝ itǝ bǝ wénsifo bɔyɛ bio. Nya se ufiebi tsya nlɛ bɔsɔ kǝkǝ wǝ kama esoo, óba úsensǝ kenke.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Nya se bamamanyǝ bamfo díbu bǝ mba bákpe lǝ Aba eto diyo bamǝ ebutsyetsyi beduu, bǝlǝkǝ nsusu bǝ lǝ basɔ mǝ balo.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Fɛɛ se mǝ ɔtɔnkotɔnko ǝmfo léla nkǝ woafo Paulo lǝ nkpǝ esoo, wántɔnɔ ku mǝ. Nyaso útǝ kusu nkǝ nwǝ kee loofoo, lǝ basa bedufǝ lǝ ntu bomǝ ǝsuǝ lǝ bake babɔ.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 Nya mba luubu tsyaa, lǝ bǝsiǝ lǝ ɔklɔ ǝmǝ eto kǝtsyǝ ku lesa nǝ kee loofo mǝ butsyi kayɛnko lǝ ntu bomǝ ǝsuǝ kabɔsǝ kesuko utuflɔ. Lǝ nyaso bomblɛ éyifo nko nya bɔ́bɔ búsu lekpo kɛnyɛ mfó, bo kutsyuǝ saa ménkpǝ.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.