Atos 27
Onanto eto kakle fɔfɔ; Sɛkpɛle (LIP) vs NAA
1 Nya lefe nǝ báse uyi bǝnkǝ ele bǝ busu Roma lǝ Italiaa, bákpa Paulo ku mba bákpe lǝ diyo ku babamba bákpe lǝ omamanyǝ ninǝ wǝ baakpo Yulio eto ani. We ni Okankplɛ eto bamamanyǝ eto ditsyukpa eto uninǝ.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Nya búfi ɔklɔ wǝ dítsyi Adramitio nya útǝ ǝnǝmi Asia eto lekpake eti. Nya bo ku Makedonianyǝ wǝ baakpo Aristarko wǝ ditsyi Tesalonika dísiǝ lǝ ɔklɔ ǝmǝ.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Nya lefe nǝ kale dísiǝǝ, bóyo Sidon eto lekpo kɛnyɛ. Mfó Yulio dítǝ Paulo kusu kafo faa nkǝ usu umǝ lǝ usu unyǝ wǝ bayɛtsyuǝ itǝ lǝ bǝtǝ wǝ asa nnya wuufi ɔyɛ kusu.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Nya se busi búdu mfóo lǝ ɔklɔ ǝsuǝ nya lǝ kase ufiebi ǝmǝ lɛkɛ kɛnyɛ ale esoo, bɔyɛ Kipro eto Ɔnwɛdukue eti kaka bɔ́bɔ lǝ ufiebi ǝmǝ ǝsuǝ.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Nya se bófe mfóo, bɔ́yɛ lǝ Kilikia ku Pamfilia eto lekpo kɛnyɛ, nya búsu búńyǝ lǝ umǝ wǝ baakpo Mira lǝ Likia eto lekpake.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Lǝ mfó omamanyǝ ninǝ wǝ nyɛnko bo ǝnyǝ ɔklɔ utsyuǝ wǝ ditsyi Aleksandria ɔntɔ lǝ Italia eto kasɔ. Nya útǝ búsiǝ lǝ wǝ.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Nya lǝ eyi kpǝ eto kamaa, ílǝ fɛ búsu bóyo umǝ wǝ baakpo Knido. Nya lǝ ufiebi wǝ nlɛ bɔsɔ kekleke esoo, bóamfo bɔyɛ kesu sɛtɔ. Nyaso se búdufǝ Salmonee, bɔ́tsyi bɔ́yɛ búsu Kreta ɔflɔ kaka kasɔ kamǝ díti ufiebi ǝmǝ eso wánkɛ kɛnyɛ ale.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Disiale fɛ bɔ́yɛ búsu búdufǝ kaka baakpo Ɔklɔ eto Kǝńyǝnkɔ ka lɛlɛkɛ ka dimensitsyo ku umǝ wǝ baakpo Lasea.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Nya se búkedi eyi kpǝ lǝ kusu ko bɔnyɛ esoo, Yudafɔ eto kɛnyɛ leklefe ébofe. Nya bɔyɛ lǝ ntu ǝsuǝ lǝ lefe nǝmfo ebubǝ ɛkɛ ale eso. Lǝ nyamfo esoo, Paulo álɛ mǝ kɔlɛ nkǝ,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 “Boanto mǝǝ, nnyǝ minkǝ bo kusu bɔyɛ idu mɔmɔ ɛntɔ ǝbǝ ale bɔkɛ kaso, itsyise ɔklɔ ǝmfo ebudufǝ lǝ bulǝ ǝsuǝ, nya asa kpǝ ku betidi tsya ebɔtsylɔ.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Fɛɛ bamamanyǝ eto uninǝ ǝmfo áfo ɔklɔ ǝmǝ eto okanka ku ɔklɔ sate eto lesa nǝ bátɛyi ɔ́nɔ enso nnya Paulo lɛtɛyi.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Nyaso se ɔnwɛkǝtsyǝkɔ kamǝ mánlɛkɛ itǝ lefe kentsyɛ se lɛyɔ lefe nlɛ bubǝ esoo, mba wǝ ku mǝ nyɛ kusu átɛyi bǝnkǝ bala bǝ baayɛ besu bedufǝ Foinike bomu. Mfoti ebɔlɛkɛ itǝ mǝ bɔkɛ lǝ lɛyɔ lefe nǝmǝ. Itsyise Foinike eyifo umǝ lǝ Kreta eto kasɔ eto kaka kakɔlɔ kpǝ lǝǝtsyǝ ɔnwɛ nnya leeti ufiebi kusu lǝ kofe eto diyo kedufǝkɔ eti.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Lǝ lefe nǝmfó ufiebi sɛɛ utsyuǝ etsyiko bɔsɔ ketsyi Ɔnwɛdikue eti, nya iyifo fe yɔɔlɛkɛ itǝ kusu bɔyɛ. Lǝ nyaso bǝmuǝ ǝsuǝ nya bédu báyɛ lǝ Kreta ɔflɔ.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Fɛɛ lamfolamfoo, ufiebi bua utsyuǝ ko dítsyiko bɔsɔ itsyi lǝ kodiani eto lekpake itsyi lǝ Kreta eti.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Nya ɔ́sɔ útsyi ɔklɔ ǝmǝ eto sɛtɔ óbesǝ kato. Bala bǝ lǝ yɔɔlɛkɛ lǝ batsyi ɔklɔ ǝmǝ eto ǝnǝmi bawuninsǝ besuko kasɔ eti, tsya bamfo. Nyaso báyani wǝ nya ufiebi ǝmǝ lɛsɔ útsyi wǝ ɔ́yɛnko.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Nya kama kamaa, búsu búnyǝ kabiɔnkɔ sɛkɛ kǝtsyuǝ lǝ kasɔ ka ntu letsyilama ka baakpo Kauda eto kutsyǝ kɔni. Nya disiǝale fɛ bófo bo ɔklɔ kɛkɛ ǝmǝ botsyasǝ lǝ ɔkplɛ wǝ ǝsuǝ bunsi.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Nya se bǝnyǝ bǝ bulǝ saa ensibǝǝ, béfi kekuǝ bákle ɔklɔ kplɛ ǝmǝ tsya. Báte sikpi bǝnkǝ ufiebi ebɔsɔ utsyi wǝ usu okpe lǝ kota eto kɔwunimi bua ǝsuǝ lǝ Libia eto lekpo kɛnyɛ. Nyaso bábokosǝ ufiebi nto mfia bo bátsyasǝ lǝ ɔklɔ ǝmǝ ǝsuǝ kasɔ. Lǝ nyamfo eso ufiebi ǝmǝ ǝnǝ wǝ ɔ́yɛnko.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Se kale dísiǝ fɛ ufiebi ǝmǝ dímanyɛ tɔ bɔsɔɔ, bétsyiko bikǝ bia nkpe lǝ wǝ kafo bulǝkǝ kato kakpe lǝ ntu ǝsuǝ.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Nya lǝ diyi tsyǝfǝ ǝsuǝǝ, bétsyiko ɔklɔ ǝmǝ eto biyifokǝ kpǝ tsya bɔsɛ kato kakpe.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Lǝ eyi kpǝ nnya dítǝkǝǝ, ufiebi ǝmǝ ásɔ kekleke isi eso itǝ bǝ bóǝnyǝ kofe nye befandebi. Nya itǝ bǝ bo kpǝ ménsibe kusu boǝ busi bɔɔkɛ nkpǝ kon!
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Nya lefe kpǝ ǝbǝ léfe bankɛ kɔni bendi lesa, mfó Paulo létaka úńyǝ lǝ mǝ ǝnǝmi nya ɔ́tɛyi mǝ nkǝ, “Mɔ bayimi, lǝ nnya ete bɛnɔ mɔ etikii, eni bóendu lǝ Kreta, enni asa nyamfo kenke mǝmbǝ itsyǝ bo mmǝ.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Nyaso nlɛ mi lekpakpa tinti minkǝ bekpe utu, ɔklɔ ǝmǝ ebonya, fɛɛ bo kuutsyuǝ saa embukpǝ!
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Itsyise kǝnǝ ku ketsyee, Onanto wǝ mbǝ mɛ ini wǝ meesumuu, wǝ ɔtɔnkpe ǝbǝ úńyǝ mɛ lǝ ɔflɔ.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Nya ɔ́tɛyi mɛ nkǝ, ‘Paulo, mensite sikpi. Ele bǝ efi fǝ ditiki ǝsuko Kaisare ǝflɔ! Itsyise Onanto kpe kafo ɛkpɛ, úńyǝ fonko mba nyɛ kusu kaminsǝ eso mi kutsyuǝ saa embonya.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Nyaso mɔ betidi, bimuǝ utu bɛlɛ! Mfo Onanto nnɔ, lesa saa ebubǝ itǝ fe kase ɔ́tɛyi mɛ.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Fɛɛ ele bǝ ɔklɔ ǝmǝ su ɔsi lǝ kɔwunimi ǝsuǝ lǝ kasɔ ka ntu letsyilama.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Nya ufiebi dísukosǝ bɔsɔ ketinkǝsǝ bo sɛtɔ ku kama lǝ Adria eto lekpo ǝsuǝ itǝ lefosi eyi ana. Nya lǝ lefosi diyi nale eto ntsyentii, bo ɔklɔ ǝmǝ eto beyifoyifo ebu bǝnkǝ bɔɔnyi bafi kasɔ kǝtsyuǝ.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Mfo nya bésusu ntu bomǝ eto letsyobi bábe, nya bǝnyǝ bǝnkǝ ntu bomǝ eto letsyobi eyifo fe akpa kolofa akpafosi ǝnuǝ. Nya se besi báyɛ bésu sɛtɔ sɛkɛɛ, besi bésusu nya bǝnyǝ bǝ ntu bomǝ eto letsyobi eyifo akpa afosi ɔwɔnɔmbǝ.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Nya se báte sikpi bǝnkǝ ufiebi ebɔsɔ utsyi ɔklɔ ǝmǝ usu ɔsɔ lǝ abansǝ ǝtsyuǝ ǝsuǝ esoo, báyani bitu bena bia nkpe kalende tinti lǝǝmuǝ ɔklɔ kǝńyǝnsǝ lǝ kalebe kani. Nya bǝńyǝ nya bákato ola kekleke bǝ kale lǝ kǝsiǝ mlǝ.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Nyaso se ɔklɔ ǝmǝ eto beyifoyifo léla bǝ lǝ betsyetsyi bedu esoo, bǝlǝkǝ ɔklɔ kɛkɛ ǝmǝ bǝtǝkǝ lǝ ntu ǝsuǝ nya báko bátɛyi bǝnkǝ bála bǝ babe lǝ ɔklɔ kplɛ ǝmǝ eto sɛtɔ sia bákpe bitu bia nkpe kalende ebofo ɔklɔ ǝmǝ bumuǝ kǝtsyǝ.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Fɛɛ Paulo átɛyi bamamanyǝ ku mǝ uninǝ nkǝ, “Lǝ betidi bamfo mankɛ lǝ ɔklɔ ǝmfo kafoo, biukpǝ.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Nyaso bamamanyǝ bamfo ála ukuǝ wǝ lɛkɔbe ɔklɔ kɛkɛ ǝmǝ ɔnlɛ, nya báyani wǝ bákpe lǝ ntu bomǝ ǝsuǝ.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Nya lefe nǝ kale nlɛ busiǝǝ, Paulo álɛ mǝ lekpakpa nkǝ mǝmblɛ di lesa. Nya usi ɔ́tɛyi mǝ nkǝ, “Eyi lefosi ana nɛ se bɔkɛ lǝ bulǝ ǝsuǝ nya mi kuutsyuǝ saa ménsifi tɔ kulesa okpe kɛnyɛ.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Lǝ nyaso nlɛ mi lekpakpa minkǝ, bidi lesatsyuǝ lǝ binyǝ ǝsuǝale itǝ bǝ biembukpǝ. Itsyise lɛ ɔsɔsɔ ɔni embusiǝ lǝ mi ǝsuǝ.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Nyaso Paulo éfi didisa, nya se ɔ́sɔ Onanto ani lǝ mǝmblɛ eto ǝnǝmi mfóo, úbudi lesa nǝmǝ ditsyuǝ údi.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Lamfolamfoo, utsyuǝ saa eto utu ǝsiǝǝ kasɔ nya mǝmblɛ dítsyiko lesa nǝmǝ budi.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Betidi ba lɛkɛ lǝ ɔklɔ ǝmǝ kafo eyifo betidi alofa ǝnuǝ awosi akuanse ku ekua.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Nya se bédi bálosǝǝ, betidi bamǝ esi bǝlǝkǝ bidikǝ bia kenke díbu lǝ ɔklɔ ǝmǝ kafo bákpe lǝ ntu ǝsuǝ, itǝ bǝ ɔklɔ ǝmǝ átaka kalende.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Lefe nǝ kale dísiǝ kakpaa, bǝnnyǝ lekpo kɛnyɛ bǝtsyǝ lekpo mfó. Fɛɛ bǝnyǝ ɔklɔ eto ɔnwɛkǝtsyǝkɔ kǝtsyuǝ lǝ lekpo kɛnyɛ mfó kaka beebu bǝ yɔɔlɛkɛ bǝ bayɛ lǝ besu bǝńyǝnsǝ ɔklɔ ǝmǝ.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Nyaso bala kekue ka lɛkɔbe bitu bia lǝǝmuǝ ɔklɔ kǝnyǝnsǝ, nya bányankli kekue ka lɛkɔbe ɔklɔ ǝmǝ eto nnya laate wǝ kusu lǝ ɔlɛ bɔyɛ. Nya bábesǝ ɔklɔ ǝmǝ eto mfia bo ufiebi leetsyi itǝ lǝ ufiebi ǝmǝ lǝ unǝ mǝ ɔyɛnko usuko.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Nya se báyɛ bantɔɔ, ɔklɔ ǝmǝ ésu ɔ́si lǝ kɔwunimi ǝsuǝ itǝ bǝ wénsifo bɔyɛ bio. Nya se ufiebi tsya nlɛ bɔsɔ kǝkǝ wǝ kama esoo, óba úsensǝ kenke.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Nya se bamamanyǝ bamfo díbu bǝ mba bákpe lǝ Aba eto diyo bamǝ ebutsyetsyi beduu, bǝlǝkǝ nsusu bǝ lǝ basɔ mǝ balo.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Fɛɛ se mǝ ɔtɔnkotɔnko ǝmfo léla nkǝ woafo Paulo lǝ nkpǝ esoo, wántɔnɔ ku mǝ. Nyaso útǝ kusu nkǝ nwǝ kee loofoo, lǝ basa bedufǝ lǝ ntu bomǝ ǝsuǝ lǝ bake babɔ.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Nya mba luubu tsyaa, lǝ bǝsiǝ lǝ ɔklɔ ǝmǝ eto kǝtsyǝ ku lesa nǝ kee loofo mǝ butsyi kayɛnko lǝ ntu bomǝ ǝsuǝ kabɔsǝ kesuko utuflɔ. Lǝ nyaso bomblɛ éyifo nko nya bɔ́bɔ búsu lekpo kɛnyɛ mfó, bo kutsyuǝ saa ménkpǝ.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.