Atos 22

Onanto eto kakle fɔfɔ; Sɛkpɛle (LIP) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 “Boantomǝ ku bayimi ba letsya mfo, nlɛ mi taflatsyɛ boto! Bitǝ kusu lǝ nkpasǝ mi etiki nyamfo lǝ bɛnɔ.”
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Nya lefe nǝ bánɔ bǝ Yudafɔ eto sele ɔnlɛ budii, bésinkli báyɛ kudu bokpo, betsyue wǝ ato. Nya Paulo lɛtɛyi mǝ nkǝ,
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 “Yudanyǝ mini, nya bále mɛ lǝ Tarso lǝ Kilikia eto kasɔ. Fɛɛ Yerusalem mfo mínsu suku. Gamaliel léte mɛ asa. Báte mɛ boantomǝ eto afi ku mǝ akpa kenke. Nya mímfi mɔ lɛkɔɛsi kenke míntǝ Onanto fe kase mi tsya nlɛ buyifo mmi.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Nya idu lǝ lefe nǝmfóo, ntsyǝ kasɔ ku bafokanɔfɔ lǝ kusu fɔfɔ komfo ǝsuǝ butǝkǝko, nya mínla miǝ balo mǝ. Nyaso ḿmuǝ basani ku besio nkpe lǝ Aba eto diyo.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Usumunyǝ Ninǝ Kenke ku katsyakɔ kamǝ eto uninǝ saa ebudi nya minlɛ bɔtɛyi mfo eto adansiɛ, itsyise mǝ díkawɔni ekue kǝtǝ mɛ bǝ nsunkeyifo asa nyamfo. Nya lefe nǝ míntɔ lǝ Damaskoo, bǝtǝ mɛ ǝsuǝale bǝnkǝ nnyǝ bafokanɔfɔ ba nkpe mfóo, lǝ mmuǝ mǝ, lǝ nkle mǝ mfi mboko Yerusalem bǝ lǝ bǝnǝ mǝ koto.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 “Lǝ lefe nǝ mínyɛ míntɔ ibu sɛkɛ lǝ ndufǝ Damaskoo, iyifo fe kakɔmi eto lefosi abombo ǝnuǝǝ, lamfolamfo diyǝnde kekleke ditsyuǝ dítsyi kato díbǝ lékpo mɛ lǝ ǝsuǝ!
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Nya míndu mínɔ mínkpo lǝ kasɔ nya mínɔ se ɔkɔɛ utsyuǝ nlɛ etiki budi kátɛyi mɛ nkǝ, ‘Saulo, Saulo, beso fǝńyǝ mɛ lǝ ǝsuǝ mmǝ?’
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 “Nya míntɔ mínkǝ, ‘Bonamute, owoe feni?’
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Nya betidi ba ku mɛ nyɛɛ, ǝnyǝ diyǝnde nǝmfo. Fɛɛ bánnɔ utsyǝ wǝ nlɛ etiki budinko mfo eto ɔkɔɛ.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 “Nya míntɔ wǝ minkǝ, ‘Bonamute, be ele bǝ nyifo?’
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Diyǝnde kplɛ nǝmfo ába mɛ ǝnǝmi itǝ bǝ betidi ba bonko mǝ nyɛɛ, lɛkɔbe mɛ lǝ kɔni bálɛ fɛ búsu búdufǝ Damasko.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 “Nya, osani utsyuǝ akɛ mfó wǝ baakpo Ananias. Uyifo utidi wǝ leebu Onanto tinti, nya woayɛ lǝ bo afi ǝsuǝ tsya. Nya Yudafɔ ba nkpe mfó kenke leebu wǝ tinti.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Utidi ǝmfo ǝbǝ úńyǝ mɛ lǝ ɔflɔ nya ɔ́tɛyi mɛ nkǝ, ‘Ɔyimisani Saulo, sinkli ǝnyǝ asa!’ Lǝ nya koo, mɔ ǝnǝmi lékpa kɛ, nya mínyǝ wǝ!
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 “Nya ɔ́tɛyi mɛ nkǝ, ‘Bo bana eto Onanto ni futsyǝ dílǝkǝ fǝ nkǝ laate wǝ lelabi, nya lǝ ǝnyǝ wǝ Ubi Kɛnkɛ lǝ ate wǝ tsya, lǝ anɔ wǝ etiki itsyi lǝ wǝ kɛnyɛ.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Ele bǝ fi nkomǝ eto ditiki nǝmfo esuko kalebe saa fe odansiɛ esu atɛyi betidi kenke lesa nǝ fǝnyǝ nya fanɔ tsya.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Nya mɔmɔɔ, kulesa mensi bu. Taka ǝńyǝ, lǝ afo ntuflǝsǝflǝsǝ eto lekpa. Lǝ akpadi wǝ diye, lǝ uflǝ fǝ abua uwi.’
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 “Nyamfo eto kamaa, nsinkli nsu Yerusalem. Nya lefe nǝ mínsu Disumuyo minlɛ ola botoo, íyifo mɛ fe selabe minlɛ, nya mínyǝ bulǝkǝkate butsyuǝ.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Mfó nya Bonamute kosate lɛtɛyi mɛ nkǝ, ‘Kɔse lǝ edu lǝ Yerusalem, itsyise betidi ba nkpe mfo embutsyue fǝ ditiki nǝ fɔɔtɛyi itsyi lǝ mɛ ǝsuǝ koto.’
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 “Nya míntǝ mbuayɛ minkǝ, ‘Bonamute, mǝmblɛ yi bǝnkǝ mɔ díkesu katsyakɔ isu katsyakɔ kesu kǝmuǝ bafokanɔfɔ nya mínkablɛ mǝ.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Lǝ lefe nǝ banlɛ Otsyabe Stefano boloo, mintsya átɔnɔ ku mǝ, nya bǝlǝkǝ mǝ awu kato bǝtǝ mɛ mínlɛ fɛ bákato wǝ aba kalo.’
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 “Nya Bonamute lɛtɛyi mɛ nkǝ, ‘Taka, lǝ ama kusu itsyise kaka minlɛ fǝ botsyese atsyo tinti lǝ betidi ba lenni Yudafɔ nti!’ ”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Lǝ lefe nǝmfo kenkee, betidi bamfó ńyǝ kpoo banlɛ wǝ ditiki ato butsyuǝ. Fɛɛ lefe nǝ údi wǝ ditiki nǝmfo ólosǝǝ, mǝmblɛ ákpo kudu bátɛyi bǝnkǝ, “Aa! Lo wǝ ku wǝ ditsyǝbi kenke! Yensile bǝ ɔkɛ lǝ kawunsiǝ kamfo kon!”
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Nya mǝmblɛ lekpo kudu bembembe ku lɛblɔfi bála mǝ awu lǝ ǝsuǝ, nya bákpa utembu bǝsǝ wǝ, nya utembu ǝmǝ lébe kato ófo mfo kenke.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Nya Roma eto bamamanyǝ eto ɔtɔnkotɔnko kplɛ ǝmǝ dítǝ nkǝ bákpa wǝ bedufǝnko diyo kafo lǝ bablɛ wǝ lǝ babɛbɛ lesa nǝ eso Yudafɔ bamfo nlɛ wǝ kudu bokpo.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Fɛɛ lefe nǝ bákle wǝ bǝǝbǝ wǝ bɔblɛɛ, Paulo átɔ omamanyǝ ninǝ ɔni wǝ dińyǝ mfó nkǝ, “Kusu kpe bǝ bablɛ Romanyǝ wǝ bánkponko tɔ lekpo?”
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Se uninǝ ǝmfo lɛnɔ nyafoo, úsu ɔtɔnkotɔnko kplɛ ǝmǝ ɔflɔ nya ɔ́tɔ wǝ nkǝ, “Be biǝ bieyifo mfo mmǝ? Osani ǝmfoo, Romanyǝ uni lo!”
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Nyaso bamamanyǝ eto ɔtɔnkotɔnko kplɛ ǝmfo dísu Paulo ɔflɔ nya ɔ́tɔ wǝ nkǝ, “Be fanlɛ bɔtɛyi? Romanyǝ feni?”
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Nya ɔtɔnkotɔnko kplɛ ǝmfo lɛtɛyi wǝ nkǝ, “Mintsya Romanyǝ mini. Fɛɛ mɔɔ, atabi kpǝ míntǝ fɛ mimfiani Romanyǝ!”
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Lamfolamfo se betidi ba bǝ bablɛ wǝ lǝ batɔ wǝ kɛnyɛ eto etiki banɔ léte bǝ Romanyǝ unii, difufu ǝmuǝ mǝmblɛ kenke nya bányi besu kama. Nya lefe nǝ mǝ ɔtɔnkotɔnko kplɛ léte nkǝ Romanyǝ unii, sikpi ǝmuǝ wǝ tinti, itsyise wǝ ni futsyǝ dítǝ kusu nkǝ bakpe wǝ lǝ amana ǝsuǝ.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Bamamanyǝ eto ɔtɔnkotɔnko kplɛ ǝmfo ála nkǝ waate lesa nǝ díbǝ fɛ béfi etiki lǝ Paulo ǝsuǝ. Nyaso se kale dísiǝǝ, ókpadi Yudafɔ eto besumunyǝ ninǝ ku mǝ bakponkpo kenke nya mǝmblɛ díbǝ bakɔ. Nya útǝ nkǝ banyankli Paulo nya bákpa wǝ báboko mǝ ǝnǝmi bǝ lǝ bedufǝ lǝ wǝ etiki ǝsuǝ.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.