Atos 22

Onanto eto kakle fɔfɔ; Sɛkpɛle (LIP) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 “Boantomǝ ku bayimi ba letsya mfo, nlɛ mi taflatsyɛ boto! Bitǝ kusu lǝ nkpasǝ mi etiki nyamfo lǝ bɛnɔ.”
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Nya lefe nǝ bánɔ bǝ Yudafɔ eto sele ɔnlɛ budii, bésinkli báyɛ kudu bokpo, betsyue wǝ ato. Nya Paulo lɛtɛyi mǝ nkǝ,
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 “Yudanyǝ mini, nya bále mɛ lǝ Tarso lǝ Kilikia eto kasɔ. Fɛɛ Yerusalem mfo mínsu suku. Gamaliel léte mɛ asa. Báte mɛ boantomǝ eto afi ku mǝ akpa kenke. Nya mímfi mɔ lɛkɔɛsi kenke míntǝ Onanto fe kase mi tsya nlɛ buyifo mmi.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Nya idu lǝ lefe nǝmfóo, ntsyǝ kasɔ ku bafokanɔfɔ lǝ kusu fɔfɔ komfo ǝsuǝ butǝkǝko, nya mínla miǝ balo mǝ. Nyaso ḿmuǝ basani ku besio nkpe lǝ Aba eto diyo.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Usumunyǝ Ninǝ Kenke ku katsyakɔ kamǝ eto uninǝ saa ebudi nya minlɛ bɔtɛyi mfo eto adansiɛ, itsyise mǝ díkawɔni ekue kǝtǝ mɛ bǝ nsunkeyifo asa nyamfo. Nya lefe nǝ míntɔ lǝ Damaskoo, bǝtǝ mɛ ǝsuǝale bǝnkǝ nnyǝ bafokanɔfɔ ba nkpe mfóo, lǝ mmuǝ mǝ, lǝ nkle mǝ mfi mboko Yerusalem bǝ lǝ bǝnǝ mǝ koto.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “Lǝ lefe nǝ mínyɛ míntɔ ibu sɛkɛ lǝ ndufǝ Damaskoo, iyifo fe kakɔmi eto lefosi abombo ǝnuǝǝ, lamfolamfo diyǝnde kekleke ditsyuǝ dítsyi kato díbǝ lékpo mɛ lǝ ǝsuǝ!
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Nya míndu mínɔ mínkpo lǝ kasɔ nya mínɔ se ɔkɔɛ utsyuǝ nlɛ etiki budi kátɛyi mɛ nkǝ, ‘Saulo, Saulo, beso fǝńyǝ mɛ lǝ ǝsuǝ mmǝ?’
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 “Nya míntɔ mínkǝ, ‘Bonamute, owoe feni?’
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Nya betidi ba ku mɛ nyɛɛ, ǝnyǝ diyǝnde nǝmfo. Fɛɛ bánnɔ utsyǝ wǝ nlɛ etiki budinko mfo eto ɔkɔɛ.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 “Nya míntɔ wǝ minkǝ, ‘Bonamute, be ele bǝ nyifo?’
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Diyǝnde kplɛ nǝmfo ába mɛ ǝnǝmi itǝ bǝ betidi ba bonko mǝ nyɛɛ, lɛkɔbe mɛ lǝ kɔni bálɛ fɛ búsu búdufǝ Damasko.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Nya, osani utsyuǝ akɛ mfó wǝ baakpo Ananias. Uyifo utidi wǝ leebu Onanto tinti, nya woayɛ lǝ bo afi ǝsuǝ tsya. Nya Yudafɔ ba nkpe mfó kenke leebu wǝ tinti.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Utidi ǝmfo ǝbǝ úńyǝ mɛ lǝ ɔflɔ nya ɔ́tɛyi mɛ nkǝ, ‘Ɔyimisani Saulo, sinkli ǝnyǝ asa!’ Lǝ nya koo, mɔ ǝnǝmi lékpa kɛ, nya mínyǝ wǝ!
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 “Nya ɔ́tɛyi mɛ nkǝ, ‘Bo bana eto Onanto ni futsyǝ dílǝkǝ fǝ nkǝ laate wǝ lelabi, nya lǝ ǝnyǝ wǝ Ubi Kɛnkɛ lǝ ate wǝ tsya, lǝ anɔ wǝ etiki itsyi lǝ wǝ kɛnyɛ.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Ele bǝ fi nkomǝ eto ditiki nǝmfo esuko kalebe saa fe odansiɛ esu atɛyi betidi kenke lesa nǝ fǝnyǝ nya fanɔ tsya.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Nya mɔmɔɔ, kulesa mensi bu. Taka ǝńyǝ, lǝ afo ntuflǝsǝflǝsǝ eto lekpa. Lǝ akpadi wǝ diye, lǝ uflǝ fǝ abua uwi.’
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 “Nyamfo eto kamaa, nsinkli nsu Yerusalem. Nya lefe nǝ mínsu Disumuyo minlɛ ola botoo, íyifo mɛ fe selabe minlɛ, nya mínyǝ bulǝkǝkate butsyuǝ.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Mfó nya Bonamute kosate lɛtɛyi mɛ nkǝ, ‘Kɔse lǝ edu lǝ Yerusalem, itsyise betidi ba nkpe mfo embutsyue fǝ ditiki nǝ fɔɔtɛyi itsyi lǝ mɛ ǝsuǝ koto.’
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 “Nya míntǝ mbuayɛ minkǝ, ‘Bonamute, mǝmblɛ yi bǝnkǝ mɔ díkesu katsyakɔ isu katsyakɔ kesu kǝmuǝ bafokanɔfɔ nya mínkablɛ mǝ.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Lǝ lefe nǝ banlɛ Otsyabe Stefano boloo, mintsya átɔnɔ ku mǝ, nya bǝlǝkǝ mǝ awu kato bǝtǝ mɛ mínlɛ fɛ bákato wǝ aba kalo.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 “Nya Bonamute lɛtɛyi mɛ nkǝ, ‘Taka, lǝ ama kusu itsyise kaka minlɛ fǝ botsyese atsyo tinti lǝ betidi ba lenni Yudafɔ nti!’ ”
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Lǝ lefe nǝmfo kenkee, betidi bamfó ńyǝ kpoo banlɛ wǝ ditiki ato butsyuǝ. Fɛɛ lefe nǝ údi wǝ ditiki nǝmfo ólosǝǝ, mǝmblɛ ákpo kudu bátɛyi bǝnkǝ, “Aa! Lo wǝ ku wǝ ditsyǝbi kenke! Yensile bǝ ɔkɛ lǝ kawunsiǝ kamfo kon!”
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Nya mǝmblɛ lekpo kudu bembembe ku lɛblɔfi bála mǝ awu lǝ ǝsuǝ, nya bákpa utembu bǝsǝ wǝ, nya utembu ǝmǝ lébe kato ófo mfo kenke.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Nya Roma eto bamamanyǝ eto ɔtɔnkotɔnko kplɛ ǝmǝ dítǝ nkǝ bákpa wǝ bedufǝnko diyo kafo lǝ bablɛ wǝ lǝ babɛbɛ lesa nǝ eso Yudafɔ bamfo nlɛ wǝ kudu bokpo.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Fɛɛ lefe nǝ bákle wǝ bǝǝbǝ wǝ bɔblɛɛ, Paulo átɔ omamanyǝ ninǝ ɔni wǝ dińyǝ mfó nkǝ, “Kusu kpe bǝ bablɛ Romanyǝ wǝ bánkponko tɔ lekpo?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Se uninǝ ǝmfo lɛnɔ nyafoo, úsu ɔtɔnkotɔnko kplɛ ǝmǝ ɔflɔ nya ɔ́tɔ wǝ nkǝ, “Be biǝ bieyifo mfo mmǝ? Osani ǝmfoo, Romanyǝ uni lo!”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Nyaso bamamanyǝ eto ɔtɔnkotɔnko kplɛ ǝmfo dísu Paulo ɔflɔ nya ɔ́tɔ wǝ nkǝ, “Be fanlɛ bɔtɛyi? Romanyǝ feni?”
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Nya ɔtɔnkotɔnko kplɛ ǝmfo lɛtɛyi wǝ nkǝ, “Mintsya Romanyǝ mini. Fɛɛ mɔɔ, atabi kpǝ míntǝ fɛ mimfiani Romanyǝ!”
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Lamfolamfo se betidi ba bǝ bablɛ wǝ lǝ batɔ wǝ kɛnyɛ eto etiki banɔ léte bǝ Romanyǝ unii, difufu ǝmuǝ mǝmblɛ kenke nya bányi besu kama. Nya lefe nǝ mǝ ɔtɔnkotɔnko kplɛ léte nkǝ Romanyǝ unii, sikpi ǝmuǝ wǝ tinti, itsyise wǝ ni futsyǝ dítǝ kusu nkǝ bakpe wǝ lǝ amana ǝsuǝ.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Bamamanyǝ eto ɔtɔnkotɔnko kplɛ ǝmfo ála nkǝ waate lesa nǝ díbǝ fɛ béfi etiki lǝ Paulo ǝsuǝ. Nyaso se kale dísiǝǝ, ókpadi Yudafɔ eto besumunyǝ ninǝ ku mǝ bakponkpo kenke nya mǝmblɛ díbǝ bakɔ. Nya útǝ nkǝ banyankli Paulo nya bákpa wǝ báboko mǝ ǝnǝmi bǝ lǝ bedufǝ lǝ wǝ etiki ǝsuǝ.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.