Atos 16
Onanto eto kakle fɔfɔ; Sɛkpɛle (LIP) vs NTLH
1 Nya Paulo ku Sila dídu bésu umǝ wǝ baakpo Derbe, nya báyɛ mfo bésu Listra. Lǝ mfóo, bésu bǝnyǝ ofokanɔnyǝ utsyuǝ wǝ baakpo Timoteo. Wǝ ambe éyifo Yudanyǝ wǝ díkafo Kristo ɔ́nɔ. Fɛɛ wǝ anto éyifo Grikinyǝ.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Bafokanɔfɔ kenke ba nkpe lǝ Listra ku Ikonion, ékebu Timoteo tinti.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Wǝ ni futsyǝ Paulo lela kekleke nkǝ lǝ okpa wǝ ɔyɛnko. Nyaso útǝ bala wǝ lelo fe kase Yudafɔ eto lekpa léte, itsyise Yudafɔ ba kenke nkpe lǝ lɛkpɔ nǝmfo yi bǝnkǝ wǝ anto éyifo Grikinyǝ.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Nya se báma kusuu, báyɛ lǝ kǝmǝ ka kenke nkpe mfó báfe, nya bátɛyi mǝ ketsyue ka batɔnkpe eto beninǝ ba nkpe lǝ Yerusalem dítsyue bǝtsyǝ. Nyaso bátɛyi mǝ bǝ lǝ beyifo lǝ nnya ǝsuǝ.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Nyamfo eso betidi bamǝ ǝbǝ befui bakpe, nya nko ke tsya mǝ bofokanɔ tsya dimuǝ ale enso nɛ.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Lǝ nyamfo eto kamaa, báyɛ bésu Frigia ku Galatia, itsyise Lɛwɔnɔ Kɛnkɛ mǝntǝ mǝ kusu nkǝ bátɛyi Ditiki Sɛɛ nǝmǝ lǝ Asia eto kasɔ.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Nya lefe nǝ bésu bédufǝ Misiaa, bála bǝ lǝ besu Bitinia eto kasɔ. Fɛɛ mfó tsyaa, Yesu eto Lɛwɔnɔ Kɛnkɛ mǝntǝ kusu nkǝ besu mfó.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Nyaso bésinkli báyɛ lǝ Misia eto kasɔ ɔflɔ nya bésu bédufǝ umǝ wǝ nkpe lǝ lekpo ɔflɔ baakpo Troa.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Ketsye kamfóo, Paulo ǝńyǝ kǝlǝkǝkate. Únyǝ nkǝ osani utsyuǝ wǝ ditsyi Makedonia nya únyǝ ɔnlɛ wǝ lekpakpa bɔlɛ ákatɛyi nkǝ, “Yila ǝbǝ Makedonia lǝ ǝbǝ mfo lǝ ǝbǝ awunsǝko bo o-o!”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Nya lǝ bulǝkǝkate bomfo esoo, búmuǝ ǝsuǝ akpa kpa nya búdu búsu Makedonia. Itsyise nyamfo lǝ bo bote nkǝ Onanto ála nkǝ lǝ otsyese bo lǝ busu bɔtɛyi Ditiki Sɛɛ nǝmǝ mfó.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Nyaso búsu búfi ɔklɔ lǝ Troa, nya bɔ́yɛ bófe búsu Samotrake. Nya se kale dísiǝǝ, búdu búsu Neapoli.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Se búdu mfóo, búsu búdufǝ Filipi wǝ ni Makedonia eto umǝ nkplɛ. Nya mfó tsya eyifo Romafɔ eto umǝ. Nya búsiǝ mfó itǝ eyi ǝtsyuǝ.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Lǝ Ɔnwɛditsyǝyii, búdu lǝ umǝ ǝmfó búsu utuflɔ utsyuǝ kaka búbu boǝ mfó eto bediti aato ola kǝtǝ Onanto. Nya búsiǝ mfó bɔnlɛ besio ba díbǝ mfó Onanto eto Ditiki Sɛɛ nǝmǝ bɔtɛyi.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Nya ɔni akɛ mǝ lenti baakpo Lidia Tiatira. Woate ago eto mfia nya uyifo utidi wǝ léfo Onanto ɔ́nɔ kekleke. Nya lefe nǝ unsi mfó ɔnlɛ etiki nya bɔnlɛ bɔtɛyi ato butsyuee, Onanto ásini wǝ nsusu nya ófo etiki nnya Paulo nlɛ budi mfó kenke ɔ́nɔ.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Nya se wonko wǝ diyo eto betidi kenke léfo ntuflǝsǝflǝsǝ eto lekpa nǝmǝǝ, ɔ́lɛ bo lekpakpa nkǝ, “Lǝ befo bɛnɔ biǝ mintsya eyifo Bonamute eto ofokanɔnyǝ sitintii, nyalɛ bibǝ bɛsɔnɔ lǝ mɔ ɔflɔ.” Nya únǝnko bo ditiki nǝmfo isu ese lefe nǝ bɔ́tɔnɔ búsu bɔ́sɔnɔ lǝ wǝ ɔflɔ.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Nya diyi lɔni se bɔ́ntɔ lǝ ola katokɔɔ, bótsyako ndomunyǝ siobi utsyuǝ wǝ lɛwɔnɔ bua nsi lǝ ǝsuǝ wǝ lǝǝnyǝ asa katɛyi. Nya woayɛ lǝ nnya ǝsuǝ keyifo atabi kǝtǝ wǝ banamute mǝ.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Nya usiobi ǝmfo dítǝkǝko bo ku Paulo kama kafã katɛyi nkǝ, “Betidi bamfo eyifo Onanto eto beyifoyifo, nya bǝbǝ mfo bǝ lǝ bate mi konantosu ko luutǝ Onanto tǝ mi nkpǝ.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Nko eto eyifosa ǝtsyǝ nko éfo eyi kpǝ. Nya se ditsyǝbi nǝmǝ díbe dílǝ Pauloo, útsyi ɔwuninsǝ nya údi lɛwɔnɔ nǝ nsi lǝ usiobi ǝmǝ ǝsuǝ nkǝ, “Nlɛ fǝ bola lǝ Yesu Kristo eto diye ǝsuǝ miǝ bɔ lǝ wǝ ǝsuǝ!” Nya lamfolamfoo, lɛwɔnɔ bua nǝmǝ ko lɛbɔ lǝ wǝ ǝsuǝ.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Nya se wǝ banamute dínyǝ bǝ mǝ kudisu étii, bǝmuǝ Paulo ku Silas nya bǝnǝ mǝ bésuko umǝ ǝmǝ eto beninǝ ɔflɔ lǝ obia nti.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Nya bátɛyi lǝ obia nti mfó bǝnkǝ, “Betidi bamfo eyifo Yudafɔ, nya bǝbǝ mfo banlɛ bo umǝ bobiasǝ.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Bǝbǝ mfo balɛ asa nnya díńyǝ lǝ Romafɔ eto afi ǝsuǝ bote.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Nya betidi kpǝ díbǝ bátsyilama mǝ, nya bétsyiko Paulo ku Sila bunǝ kesuko sɛtɔ ku kama. Nya bakponkpo bamǝ dítǝ kusu bǝnkǝ bǝlǝkǝ mǝ bikǝ lǝ ǝsuǝ, nya bǝtǝ kusu bǝnkǝ bablɛ mǝ ku akete.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Lefe nǝ báblɛ mǝ báfo afabe lǝ ǝsuǝ tintii, béfi mǝ bésu bákpe lǝ Aba eto diyo. Nya bátɛyi utidi wǝ laase mba bákpe lǝ diyo mfó bǝnkǝ ɔlɔ obe Paulo ku Sila kekleke.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Nya se bǝkǝ wǝ ato nko esoo, ókpa mǝ úsu ókpe diyo nǝmǝ eto kaka nso ale nya úti mǝ ókpe mfó, ókpe mǝ lǝ amana.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Nya lǝ ntsyǝnti lefe nǝ Paulo ku Sila lɛkɛ mfo bákato ola kǝtǝ Onanto nya banlɛ ǝsǝ busǝ katɛsǝ wǝ nya mba nkpe lǝ diyo nǝmǝ ku mǝ ǝkǝtsyuǝ ato.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Dikunǝ, kasɔ ko dítinkǝ kekleke, nya diyo nǝmǝ kenke tsya dítinkǝ itǝ bǝ diyo ni biku kenke ásini, nya amana nnya bákpe mba bákape lǝ diyo nǝmǝ dífǝsǝ ɛbɔ.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Se nwǝ laabe mba bákpe lǝ diyo lésanklii, únyǝ nkǝ ayo nyamǝ eto biku kenke ásini bite leya. Nyaso se úbu nkǝ mba bákpe lǝ diyo nǝmǝ kenke étsyǝtsyi béluu, úlǝkǝ wǝ lesiabi nkǝ lǝ olo ǝsuǝ.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Nya se Paulo dínyǝ lesa nǝ óla nkǝ lǝ uyifo ǝsuǝǝ, ófã ókpadi wǝ ɔ́tɛyi nkǝ, “Menyifo nko! Bomblɛ kenke kpe mfo.”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Nyaso utidi ǝmfo ákpadi nkǝ befi okandiɛ baboko. Nya lǝ ketinkǝ ku difufu ǝsuǝǝ, úsu óse akonki lǝ Paulo ku Sila ɔflɔ.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Nya se ókpa mǝ ɔbɔnko lǝ diyo nǝmǝ kafoo, ɔ́tɔ mǝ nkǝ, “Boantomǝ, be ele bǝ nyifo lǝ nyǝ bofo?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Nya bátɛyi wǝ bǝnkǝ, “Fo Bonamute Yesu anɔ nya ɛyɛ lǝ nnya ǝsuǝǝ, ebunyǝ bofo itǝ fǝ ku fǝ diyo eto betidi kenke.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Nya bésu bátɛyi wǝ ku wǝ diyo eto betidi kenke Bonamute eto ditiki nǝmǝ.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Nya ketsye kamfo ke nya úsǝ mǝ afabe nnya báfo, nya wǝ ku wǝ diyo eto betidi kenke léfo ntuflǝsǝflǝsǝ eto lekpa nǝmǝ.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Lǝ nnya kamaa, ókpa Paulo ku Sila úsuko wǝ diyo nya útǝ mǝ lesa bédi. Nya wǝ diyo eto betidi kenke dínyǝ disuǝyuǝ tinti, itsyise báfo Onanto bánɔ.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Se kale dísiǝǝ, umǝ ǝmǝ eto bakponkpo ákpe wǝ bamamanyǝ nkǝ besu bátɛyi nwǝ laabe mba bákpe lǝ diyo eto uninǝ nkǝ, “Nyani bafɔ bamǝ lǝ bedu.”
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Nyaso mǝ obebe ǝmfo átɛyi Paulo ku Sila bǝnkǝ, “Bakponkpo bǝnkǝ nyani mi lǝ bidu. Nyaso bisu lǝ diyuǝ ǝsuǝ.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Nya Paulo lɛtɛyi bamamanyǝ bamfo bǝnkǝ, “Bablɛ bo lǝ umǝ ta eto ǝnǝmi lǝ lefe nǝ eto lefe bánkponko bo tɔ lekpo nya béfi bo bésu bákpe lǝ Aba eto diyo. Fɛɛ Romafɔ buni! Nya mɔmɔɔ, beso bala bǝnkǝ beyu bǝlǝkǝ kaa lǝ budu bǝ lǝ betidi mante? Kulefe! Tǝ lǝ mǝ kosate lǝ bǝbǝ bǝlǝkǝ bo kusu!”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Nyaso bamamanyǝ bamfo ésinkli bésu bátɛyi bakponkpo bamǝ kɛnyɛ kamfo. Nya se bánɔ bǝ Paulo ku Sila eyifo Romafɔɔ, sikpi ǝmuǝ mǝ tinti!
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Lǝ nya mfo eso bésu bálɛ mǝǝ lekpakpa bǝyuǝsǝ mǝ kafo, fɛ bǝlǝkǝ mǝ lǝ aba eto diyo nǝmǝ. Nya bálɛ mǝǝ lekpakpa bǝ bédu lǝ umǝ ǝmǝ lǝ besu kalebe bamba.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Nyaso Paulo ku Sila édu bésu Lidia eto. Mfó nya bésu bǝnyǝ bafokanɔfɔ bamba. Nya bési bákpe mǝ nkɛale enso, fɛ bédu lǝ umǝ ǝmǝ.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.