Atos 14
Onanto eto kakle fɔfɔ; Sɛkpɛle (LIP) vs VC
1 Nya se bédufǝ Ikonion tsyaa, Paulo ku Barnaba ésu Yudafɔ eto katsyakɔ mfó. Nya se bátɛyi Yudafɔ ku mba lenni Yudafɔ Ditiki Sɛɛ nǝmǝǝ, mǝ nti eto betidi kpǝ áfo bánɔ.
1 Em Icônio, Paulo e Barnabé, segundo seu costume, entraram na sinagoga dos judeus e ali pregaram, de tal modo que uma grande multidão de judeus e de gregos se converteu à fé.
2 Nya Yudafɔ ba dímamfo Onanto eto Ditiki Sɛɛ nǝmfo bánɔɔ, ǝnǝ etiki ku mǝ nya bábiasǝ mba lenni Yudafɔ eto nsusu nya bǝtǝ bǝ bátaka bǝńyǝ lǝ Paulo ku Barnaba lǝ ǝsuǝ.
2 Mas os judeus, que tinham permanecido incrédulos, excitaram os ânimos dos pagãos contra os irmãos.
3 Fɛɛ batɔnkpe bamǝ ǝsiǝ lǝ umǝ ǝmǝ itǝ lefe kɛntsyɛ ditsyuǝ ákate Ditiki Sɛɛ nǝmǝ ku ute. Nya Onanto tsya dílǝkǝ wǝ lefonǝ eto etiki eto sitinti óte ɛyɛ lǝ ayanisa kpǝ nnya útǝ béyifo ǝsuǝ.
3 Não obstante, eles se demoraram ali por muito tempo, falando com desassombro e confiança no Senhor, que dava testemunho à palavra da sua graça pelos milagres e prodígios que ele operava por mãos dos apóstolos.
4 Ibǝ bǝ umǝ ǝmǝ eto betidi áma lǝ akpa ǝnuǝ, bǝtsyuǝ ǝtǝkǝ lǝ Yudafɔ eto kama nya bǝtsyuǝ tsya dítǝkǝ lǝ batɔnkpe bamǝ eto kama.
4 A população da cidade achava-se dividida: uns eram pelos judeus, outros pelos apóstolos.
5 — ausente —
5 Mas como se tivesse levantado um motim dos gentios e dos judeus, com os seus chefes, para os ultrajar e apedrejar,
6 — ausente —
6 ao saberem disso, fugiram para as cidades da Licaônia, Listra e Derbe e suas circunvizinhanças.
7 Nya bédi Ditiki Sɛɛ nǝmǝ mfó.
7 Ali pregaram o Evangelho.
8 Se bésu Listraa, osani utsyuǝ akɛ mfó wǝ lɛtsyini taa lefe nǝ bále wǝ nya wámfo tɔ botaka kayɛ kulefe.
8 Em Listra vivia um homem aleijado das pernas, coxo de nascença, que nunca tinha andado.
9 Úsiǝ mfó úkanɔ ditiki sɛɛ nǝ Paulo ńyǝ ɔnlɛ budi. Nya se Paulo lébe wǝ tũũ, únyǝ nkǝ ófo ɔ́nɔ nya wǝ bufi bomǝ luuyuǝ wǝǝ,
9 Sentado, ele ouvia Paulo pregar. Este, fixando nele os olhos e vendo que tinha fé para ser curado,
10 Nyaso Paulo áfã bembembe ɔ́tɛyi wǝ nkǝ, “Taka ǝńyǝ lǝ fǝ akpa ǝsuǝ!” Nya osani ǝmfo lésa ótaka úńyǝ nya útsyiko bɔyɛ kafe.
10 disse em alta voz: Levanta-te direito sobre os teus pés! Ele deu um salto e pôs-se a andar.
11 Se betidi ba díńyǝ mfó banlɛ ditiki nǝmǝ ato butsyue dínyǝ lesa nǝ Paulo díyifoo, báfã bembembe lǝ Likaoniafɔ eto sele ǝsuǝ bátɛyi nkǝ, “Bananto beni! Báyifǝ bǝbǝ bo nti fenkǝ betidi!”
11 Vendo a multidão o que Paulo fizera, levantou a voz, gritando em língua licaônica: Deuses em figura de homens baixaram a nós!
12 Lǝ nyaso bǝtǝkǝ Barnaba diye bǝ Seus. Nya bǝtǝkǝ Paulo tsya bǝ Herme, itsyise wǝ ni futsyǝ díńyǝ nlɛ etiki budi nɛ.
12 Chamavam a Barnabé Zeus e a Paulo Hermes, porque era este quem dirigia a palavra.
13 Nya Seus eto usumunyǝ, nwǝ eto kesumukɔ ńyǝ lǝ umǝ ǝmǝ eto kabanto mfóo, éfi banantsyui ku kaflawasi óboko nkǝ lǝ wǝ ku wǝ betidi bamǝ lǝ befi bǝtǝ batɔnkpe bamfo kedi lǝ umǝ ǝmǝ eto kabɔsie.
13 Um sacerdote de Zeus Propóleos trouxe para as portas touros ornados de grinaldas, querendo, de acordo com todo o povo, sacrificar-lhos.
14 Nya lefe nǝ Paulo ku Barnaba lɛnɔ lesa nǝ baala bǝ beeyifoo, bǝnǝ mǝ kosate eto awu nnya bankpe báfuadi, nya bétsyetsyi bédufǝ lǝ betidi bamǝ nti. Mfó nya báfã
14 Mas os apóstolos Barnabé e Paulo, ao perceberem isso, rasgaram as suas vestes e saltaram no meio da multidão:
15 bátɛyi bǝnkǝ, “Boantomǝ, be bɛnlɛ buyifo mfó? Bontsya kasɔ kamfo eto betidi ete buni fe mi ke. Búbǝ mfo boǝ boefi ditiki sɛɛ nǝmfo boboko mi. Bisinkli bɛyɛ asa bimba nyamfo eto kakle buyifo lǝ bifi atɛsǝ bitǝ Onanto wǝ dítǝ bo nkpǝ. Wǝ ni futsyǝ díyifo kato ku kasɔ ku lekpo ku asa nnya nkpe lǝ nnya kenke!
15 Homens, clamavam eles, por que fazeis isso? Também nós somos homens, da mesma condição que vós, e pregamos justamente para que vos convertais das coisas vãs ao Deus vivo, que fez o céu, a terra, o mar e tudo quanto neles há.
16 Kɔɔ Onanto ǝtǝ kusu betidi kenke nkǝ bǝsiǝ nkpǝ lǝ kase mǝ léla ǝsuǝ.
16 Ele permitiu nos tempos passados que todas as nações seguissem os seus caminhos.
17 Tsya usi wǝǝlǝkǝ kate mi nkǝ okpe sitinti ɛyɛ lǝ asa sɛ nnya weeyifo kǝtǝ mi. Wǝǝtǝ mi ɔsɔmi ku bekelenkǝ lǝ lefe sɛɛ ǝsuǝ nya wǝǝtǝ mi edisa ku disuǝyuǝ tsya.”
17 Contudo, nunca deixou de dar testemunho de si mesmo, por seus benefícios: dando-vos do céu as chuvas e os tempos férteis, concedendo abundante alimento e enchendo os vossos corações de alegria.
18 Ite bǝ bátɛyi mǝ nyamfo kenke tsyaa, ilǝ fɛ betidi bamfo lɛyɛ kedi kamfo mǝ butǝ.
18 Apesar dessas palavras, não foi sem dificuldade que contiveram a multidão de sacrificar a eles.
19 Nya Yudafɔ bǝtsyuǝ ditsyi Antiokia, umǝ wǝ nkpe lǝ Pisidia ku Ikonion bǝbǝ bábiasǝ betidi bamfo eto nsusu, nya bátɔnɔ ku mǝ báto Paulo aba nya bákpi wǝ lǝ kasɔ bábɔnko lǝ umǝ ǝmǝ, nya bébu bǝ úkpǝ.
19 Sobrevieram, porém, alguns judeus de Antioquia e de Icônio que persuadiram a multidão. Apedrejaram Paulo e, dando-o por morto, arrastaram-no para fora da cidade.
20 Nya lefe nǝ bafokanɔfɔ ba ńkpe mfo díbǝ bǝńyǝ batsyilama wǝǝ, ótaka nya usinkli úsu umǝ ǝmǝ. Nya se kale disiǝǝ, wǝ ku Barnaba édu bésu Derbe.
20 Os discípulos o rodearam. Ele se levantou e entrou na cidade. No dia seguinte, partiu com Barnabé para Derbe.
21 Nya besu bedi Ditiki Sɛɛ nǝmǝ lǝ Derbe. Nya se betidi kpǝ bǝtsyuǝ díkafo bánɔ, bési besinkli bésu Listra ku Ikonion ku Antiokia lǝ Pisidia eto kasɔ.
21 Depois de ter pregado o Evangelho à cidade de Derbe, onde ganharam muitos discípulos, voltaram para Listra, Icônio e Antioquia {da Pisídia}.
22 Mfoo, besi bákpe bafokanɔfɔ nkpe mfo nkɛale bǝ bǝnyǝ kekleke lǝ mǝ bofokanɔ ǝsuǝ. Nya bátɛyi mǝ tsya bǝ, “Ele bǝ bunyǝ kanyi kpǝ fɛ lǝ bunyǝ disuǝyuǝ lǝ Onanto eto sekakedikɔ.”
22 Confirmavam as almas dos discípulos e exortavam-nos a perseverar na fé, dizendo que é necessário entrarmos no Reino de Deus por meio de muitas tribulações.
23 Lǝ nnya kama Paulo ku Barnaba tsya ǝlǝkǝ batɔnkotɔnko bǝtǝ bafokanɔfɔ eto etsyukpa nyamǝ kenke, nya lǝ olatoto kǝtǝ Onanto ku lǝ kɛnyɛklekle ǝsuǝǝ, béfi mǝ bákpe lǝ Bonamte wǝ báfo bánɔ eto ani.
23 Em cada igreja instituíram anciãos e, após orações com jejuns, encomendaram-nos ao Senhor, em quem tinham confiado.
24 Nya lefe nǝ bábɔ lǝ kǝmǝ ka nkpe lǝ Pisidiaa, bésinkli bésu Pamfilia eto kasɔ.
24 Atravessaram a Pisídia e chegaram a Panfília.
25 Nya batɛyi Ditiki Sɛɛ nǝmǝ lǝ Perge fɛ báfe bésu Atalia.
25 Depois de ter anunciado a palavra do Senhor em Perge, desceram a Atália.
26 Mfó bǝsiǝ lǝ ɔklɔ báyɛ bésu Antiokia, kaka eto batɔnkotɔnko díkefi batɔnkpe bamǝ bákpe lǝ Onanto eto ani itǝ keyifo ka bákalosǝ mɔmɔ.
26 Dali navegaram para Antioquia {da Síria}, de onde tinham partido, encomendados à graça de Deus para a obra que estavam a completar.
27 Se bésu bédufǝ Antiokiaa, bákpadi bafokanɔfɔ ba nkpe mfó kenke bǝtsyǝ ditsyu nya bátɛyi mǝ kusu ko báyɛ eto etiki. Nya bátɛyi mǝ asa nnya kenke Onanto lɛyɛnko mǝ béyifo ku kase ɔ́sini bofokanɔ eto kusu utǝ mba lenni Yudafɔ.
27 Ali chegados, reuniram a igreja e contaram quão grandes coisas Deus fizera com eles, e como abrira a porta da fé aos gentios.
28 Nya bǝsiǝ lǝ Antiokia ku bafokanɔfɔ mfo itǝ lefe kɛntsyɛɛ ditsyuǝ.
28 Demoraram-se com os discípulos longo tempo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.