Atos 13
Onanto eto kakle fɔfɔ; Sɛkpɛle (LIP) vs VC
1 Lǝ Antiokiaa, Onanto eto bǝnyɛlǝkǝtidi bǝtsyuǝ ku bateasa ákɛ lǝ bafokanɔfɔ eto ditsyukpa nǝmǝ nti. Mǝ ni Barnaba ku Simon wǝ baakpo utidi naa ku Lukio wǝ ditsyi Kirene ku Manaen nwǝ ku Oka Herodes békluǝsǝ bakɔ taa mǝ sikpefi lefe ku Saulo.
1 Havia então na Igreja de Antioquia profetas e doutores, entre eles Barnabé, Simão, apelidado o Negro, Lúcio de Cirene, Manaém, companheiro de infância do tetrarca Herodes, e Saulo.
2 Nya lefe nǝ banlɛ Bonamute bɔtǝsǝ nya bakɛ lǝ kɛnyɛklekle ǝsuǝǝ, Lɛwɔnɔ Kɛnkɛ ǝbǝ dídi mǝ etiki nkǝ, “Bilǝkǝ Barnaba ku Saulo bitsyǝ itǝ keyifo ka eso mínkpadi mǝ.”
2 Enquanto celebravam o culto do Senhor, depois de terem jejuado, disse-lhes o Espírito Santo: Separai-me Barnabé e Saulo para a obra a que os tenho destinado.
3 Lǝ nyamfo esoo, beninǝ bamǝ ákle kɛnyɛ nya báto ola nya bǝtǝkǝ mǝ ani, nya bǝtsyǝ mǝ kusu.
3 Então, jejuando e orando, impuseram-lhes as mãos e os despediram.
4 Se Lɛwɔnɔ Kɛnkɛ ditsyǝ mǝ kusu lélosǝǝ, bésu umǝ wǝ baakpo Seleukia. Mfó béfi ɔklɔ báyila lekpo nǝmǝ bésu kasɔ ka ntu letsyilama eto umǝ wǝ baakpo Kipro.
4 Enviados assim pelo Espírito Santo, foram a Selêucia e dali navegaram para a ilha de Chipre.
5 Se bésu bédufǝ umǝ wǝ baakpo Salamii, bésu Yudafɔ eto ntsyakɔ bésu bédi mǝ ditiki sɛɛ nǝmǝ. Nya Marko Yohanes díkǝko mǝ fe mǝ ɔwunsǝkotsyuǝ.
5 Chegados a Salamina, pregavam a palavra de Deus nas sinagogas dos judeus. Tinham com eles João para auxiliá-los.
6 Se bédu mfóo, báyɛ lǝ kasɔ kamǝ bésu bédufǝ umǝ wǝ baakpo Pafo. Mfó bátsyako Yudanyǝ wǝ ni ofate wǝ ni sedia eto unyɛlǝkǝtidi wǝ baakpo Bar-Yesu eto ubi.
6 Percorreram toda a ilha até Pafos e acharam um judeu chamado Barjesus, mago e falso profeta,
7 Ofate ǝmfo ku Aba eto unyɛsiǝ wǝ baakpo Sergio Paulo eyifo bayɛtsyuǝ. Nko eto Aba eto unyɛsiǝ ǝmfo wǝ diyifo obesibe ákpadi Barnaba ku Saulo nkǝ bǝbǝ bǝnyǝ wǝ, itsyise óla nkǝ lǝ ɔnɔ Onanto eto ditiki nǝmǝ.
7 que vivia na companhia do procônsul Sérgio Paulo, homem sensato. Este chamou Barnabé e Saulo, e exprimiu-lhes o desejo de ouvir a palavra de Deus.
8 Nya se bésuu, ofate ǝmǝ wǝ baakpo tsya bǝ Elima lǝ Sigriki ǝsuǝǝ, ǝnǝ etiki ku mǝ. Óla nkǝ lǝ ulǝkǝ Aba eto unyɛsiǝ ǝmfo eto nsusu utsyiko lǝ etiki nnya Saulo ku Barnaba lela bǝ beedi ǝsuǝ.
8 Mas Élimas, o Mago - pois assim é interpretado o seu nome -, se lhes opunha, procurando desviar da fé o procônsul.
9 — ausente —
9 Então Saulo, chamado também Paulo, cheio do Espírito Santo, cravou nele os olhos e disse-lhe:
10 — ausente —
10 Filho do demônio, cheio de todo engano e de toda astúcia, inimigo de toda justiça, não cessas de perverter os caminhos retos do Senhor!
11 Bonamute ebutǝkǝ fǝ kɔni mɔmɔ nya wuutǝ fǝ ǝnǝmi ba, nya fensiembunyǝ kofe bio isu ese lǝ lefe ditsyuǝ eto kama!”
11 Eis que agora está sobre ti a mão do Senhor e ficarás cego. Não verás o sol até nova ordem! Caíram logo sobre ele a escuridão e as trevas, e, andando à roda, buscava quem lhe desse a mão.
12 Lefe nǝmfo se Aba eto unyɛsiǝ ǝmfó dínyǝ nyamfo nkoo, íyifo wǝ yanii, nya ófo Bonamute eto ditiki nǝmǝ ɔ́nɔ.
12 À vista deste prodígio, o procônsul abraçou a fé, admirando vivamente a doutrina do Senhor.
13 Nnya kamaa, Paulo ku mba ntǝkǝko wǝ ésu bédufǝ lǝ ɔklɔ nya bédu lǝ Pafo bésu Perge wǝ ni umǝnkplɛ wǝ nkpe lǝ Pamfilia eto kasɔ. Mfó nya Marko Yohanes dídu mǝ lǝ ɔflɔ úsinkli úsu Yerusalem.
13 Paulo e os seus companheiros navegaram de Pafos e chegaram a Perge, na Panfília, de onde João, apartando-se deles, voltou para Jerusalém.
14 Se bédu lǝ Pergee, bésu Antiokia, umǝnkplɛ wǝ nkpe lǝ Pisidia. Nya lǝ Ɔnwɛditsyǝyii, bésu Yudafɔ eto katsyakɔ nya bǝsiǝ kasɔ lǝ betidi bamǝ nti.
14 Mas eles, deixando Perge, foram para Antioquia da Pisídia. Ali entraram em dia de sábado na sinagoga, e sentaram-se.
15 Lefe nǝ bákakla asa betsyiko lǝ Moses eto kɔfi eto kukue ku Onanto eto bǝnyɛlǝkǝtidi eto asawɔniwɔni bálosǝǝ, katsyakɔ eto batɔnkotɔnko ǝtǝ Paulo ku wǝ bǝtsyuǝ bote bǝ, “Bayimi, lǝ utsyuǝ kpe ditiki ditsyuǝ nkǝ woatɛyi lǝ ufi okpe bo nkɛalee, lǝ ubǝ ɔtɛyi.”
15 Depois da leitura da lei e dos profetas, mandaram-lhes dizer os chefes da sinagoga: Irmãos, se tendes alguma palavra de exortação ao povo, falai-a.
16 Mfó Paulo létaka uńyǝ nya óte kɔni kato lete bǝ bedi kaa, nya ɔ́tɛyi mǝ nkǝ, “Israelfɔ ku mimba kenke ba lenni Israelfɔ ba leetsyue Onanto koto, bitsyue ato lǝ bɛnɔ!
16 Paulo levantou-se, fez um sinal com a mão e falou: Homens de Israel e vós que temeis a Deus, ouvi.
17 Israelfɔ eto Onanto ni nwǝ dílǝkǝ bo banamǝ nya ókpo mǝ atsyɔ. Nya úyifo mǝ kusǝ kplɛ eto betidi lǝ lefe nǝ bǝsiǝ kafɔle ka ni Egipte. Onanto ǝlǝkǝ mǝ utsyiko Egipte ɛyɛ lǝ wǝ ǝsuǝale kplɛ nyamǝ ǝsuǝ.
17 O Deus do povo de Israel escolheu nossos pais e exaltou este povo no tempo em que habitava na terra do Egito, de onde os tirou com o poder de seu braço.
18 Óbe mǝ nya ókpa mǝ ɔ́yɛnko lǝ mfiminti itǝ alɛ fosi ana nnya bákɛ mfo.
18 Por espaço de quarenta anos alimentou-os no deserto.
19 Se ɔ́tsylɔsǝ ǝsǝ akuanse lǝ Kanan eto kasɔɔ, úfi mǝ kasɔ kamǝ utǝ Israelfɔ fe mǝ kedikɔ.
19 Destruiu sete nações na terra de Canaã e distribuiu-lhes por sorte aquela terra durante quase quatrocentos e cinqüenta anos.
20 Nyamfo kenke ǝbǝ itǝ fe alɛ alofa ana awosi anɔ eto nti.
20 Em seguida, lhes deu juízes até o profeta Samuel.
21 Nya bálɛ wǝ lekpakpa bǝ utsyǝ oka utǝ mǝ. Nya Onanto dítǝ mǝ Kis eto ubi Saulo wǝ ditsyi Benyamin eto kafo, nya údi seka itǝ alɛ fosi ana.
21 Pediram então um rei, e Deus lhes deu, por quarenta anos, Saul, filho de Cis, da tribo de Benjamim.
22 Nnya kamaa, Onanto átakasǝ wǝ lǝ seka ǝsuǝ nya úfi David úsiǝsǝ lǝ lekankpomɛ nǝmǝ ǝsuǝ. David ǝmfo ni utidi wǝ ǝsuǝ Onanto dídi etiki utsyiko nkǝ, ‘Yese eto ubi David ni utidi wǝ mɔ utu laala, itsyise wuuyifo lesa nǝ maala.’
22 Depois, Deus o rejeitou e mandou-lhes Davi como rei, de quem deu este testemunho: Achei Davi, filho de Jessé, homem segundo o meu coração, que fará todas as minhas vontades.
23 “Nko ke ini bǝ Onanto áyɛ lǝ David eto kafo, nya úlǝkǝ Ofomfokǝtǝ wǝ ni Yesu utǝ Israelfɔ fe kase utsyǝ bo kɛnyɛ.
23 De sua descendência, conforme a promessa, Deus fez sair para Israel o Salvador Jesus.
24 Nya fɛ Yesu luubǝǝ, Ntuflǝsǝtidi Yohanes ǝbǝ ɔ́tɛyi Israelfɔ kenke nkǝ batsyi mǝ nkpǝ bawuninsɛ lǝ mǝ akɔɛsi bayɛ abua buuyifo lǝ uflǝsǝ mǝ ntu.
24 João tinha pregado, desde antes da sua vinda, o batismo do arrependimento a todo o povo de Israel.
25 Lǝ lefe nǝ Yohanes eto keyifo nlɛ kalosɛkɔ bubǝǝ, ɔ́tɛyi betidi bamǝ nkǝ, ‘Owoe bibu biǝ wǝ mini? Mɔ ni nwǝ bɛnlɛ kusu bobe le? Owo lo! Fɛɛ wǝ kpe lǝ kusu ɔlɛ bubǝ mɛ kama, nya mǝnńyǝtǝ bǝ nyankli wǝ afukpa eto kekue kulaa tsya!’
25 Terminando a sua carreira, dizia: Eu não sou aquele que vós pensais, mas após mim virá aquele de quem não sou digno de desatar o calçado.
26 “Mɔ bayimi, Israel bebi, mi mba ni Abraham eto bebi ku mimba lenni Yudafɔ fɛ biesumu Onanto, nkpǝ manlo eto bofo bomfo ǝbǝ itǝ bomblɛ kenke.
26 Irmãos, filhos de Abraão, e os que entre vós temem a Deus: a nós é que foi dirigida a mensagem de salvação.
27 Betidi ba nkpe lǝ Yerusalem ku mǝ beninǝ mámfo Yesu bánɔ bǝ wǝ ni mǝ Ofomfokǝtǝ ǝmǝ. Nya bánnɔ kasɔ Onanto eto bǝnyɛlǝkǝtidi eto ditiki nǝ baakla kate bo lǝ Ɔnwɛditsyǝyi saa ǝsuǝ. Fɛɛ bǝtǝ bǝnyɛlǝkǝtidi eto etiki ǝbǝ itǝ se bálo wǝ dikpǝnkpi eso.
27 Com efeito, os habitantes de Jerusalém e os seus magistrados não conheceram Jesus, e, sentenciando-o, cumpriram os oráculos dos profetas, que cada sábado são lidos.
28 Nya ite bǝ bǝnnyǝ kabua saa lǝ wǝ ǝsuǝ tsyaa, bátɛyi Pilato bǝ utǝ kusu lǝ balo wǝ.
28 Embora não achassem nele culpa alguma de morte, pediram a Pilatos que lhe tirasse a vida.
29 “Nya lefe nǝ békeyifo lesa nǝ Awɔnisa Kɛnkɛ eto Kukue lɛtɛyi utsyǝ itsyi lǝ lǝ wǝ ǝsuǝ bálosǝǝ, bǝlǝkǝ wǝ lǝ uyikabie ǝsuǝ bésu bebikǝ.
29 Depois de realizarem todas as coisas que dele estavam escritas, tirando-o do madeiro, puseram-no num sepulcro.
30 Fɛɛ Onanto átakasǝ wǝ utsyiko ɔkɔmǝ.
30 Mas Deus o ressuscitou dentre os mortos.
31 Nya lǝ eyi kpǝ ǝsuǝǝ, úlǝkǝ wǝ ǝsuǝ óte betidi ba wonko mǝ lɛyɛ itsyi Galilea isu Yerusalem. Mǝ ni betidi ba nlɛ adansiɛ budi lǝ wǝ ǝsuǝ lǝ Israel eto kusǝ nɛ.
31 Durante muitos dias apareceu àqueles que com ele subiram da Galiléia a Jerusalém, os quais até agora são testemunhas dele junto ao povo.
32 — ausente —
32 Nós vos anunciamos: a promessa feita a nossos pais,
33 — ausente —
33 Deus a tem cumprido diante de nós, seus filhos, suscitando Jesus, como também está escrito no Salmo segundo: Tu és meu Filho, eu hoje te gerei {Sl 2,7}.
34 Nya nyamfo ni lesa nǝ Onanto lɛtɛyi itsyi lǝ wǝ botakasǝ ketsyiko ɔkɔmǝ kǝbǝ ni nkǝ wembubu lǝ kudi kafo.
34 Que Deus o ressuscitou dentre os mortos, para nunca mais tornar à corrupção, ele o declarou desta maneira: Eu vos darei as coisas sagradas prometidas a Davi {Is 55,3}.
35 Nko usi ɔ́tɛyi lǝ David eto kusǝ bamba nkǝ,
35 E diz também noutra passagem: Não permitirás que teu Santo experimente a corrupção {Sl 15,10}.
36 “Ditiki nǝmfo manyɛ lǝ David eto kutsyǝ itsyise usiǝ nkpǝ úyifo Onanto eto lelabi ǝsuǝ, nya ukpǝ nya bébikǝ wǝ ku wǝ bana mǝ nya wǝ ǝsuǝ eto sinǝ tsya díbú.
36 Ora, Davi, depois de ter servido em vida aos desígnios de Deus, morreu. Foi reunido a seus pais e experimentou a corrupção.
37 Fɛɛ nwǝ Onanto létakasǝ utsyiko ɔkɔmǝǝ, wǝ ǝsuǝ eto sinǝ mémbú lǝ kudi kafo.
37 Mas aquele a quem Deus ressuscitou não experimentou a corrupção.
38 “Nyaso bayimi, bola boǝ bete lǝ ekpa bǝ ɛyɛ lǝ Yesu ǝmfo ǝsuǝǝ, nya bábe abuabufikatsyɛ eto ditiki nǝmǝ letsya bǝtǝ mi nɛ.
38 Sabei, pois, irmãos, que por ele se vos anuncia a remissão dos pecados.
39 Nya utsyuǝ saa wǝ lefo Yesu ɔnɔɔ, Onanto ebufi wǝ abua ɔtsyɛ wǝ nya weembolo wǝ dikpi. Nyamfo ni lesa lɔni nǝ Moses eto kɔfi dímamfo buyifo kulefe nɛ.
39 Todo aquele que crê é justificado por ele de tudo aquilo que não pôde ser pela Lei de Moisés.
40 Nyaso bebe kukɔnɔ! Biǝntǝ lǝ Onanto eto bǝnyɛlǝkǝtidi eto etiki nnya bátɛyi bǝtsyǝ lǝ ɛyɛ bubǝ kǝtǝ lǝ mi ǝsuǝ nko.
40 Cuidai, pois, que não venha sobre vós o que foi dito pelos profetas:
41 Itsyise Onanto átɛyi nkǝ,
41 Vede, ó desprezadores, pasmai e morrei de espanto. Pois eu vou realizar uma obra em vossos dias, obra a que não creríeis, se alguém vo-la contasse {Hab 1,5}.
42 Se Paulo ku Barnaba nlɛ bɔbɔ lǝ disikakpekɔ mfóo, betidi bamǝ átɛyi mǝ bǝ besi bǝbǝ bedi mǝ etiki nyamfo lǝ Ɔnwɛditsyuǝ eto diyi nǝ luubǝ.
42 Ao saírem, rogavam que lhes repetissem essas palavras no sábado seguinte.
43 Nya lefe nǝ bésensǝ lǝ disikakpekɔ mfóo, Yudafɔ kpǝ ku bafokanɔfɔ ba léfiani Yudafɔ nya baate Onanto sikpi ba lɛkɛ lǝ disikakpekɔ mfóo, ǝtǝkǝko Paulo ku Barnaba. Batɔnkpe bamǝ édi mǝ etiki nya balɛ mǝ kɔlɛ bǝ bǝńyǝ kekleke lǝ bǝsiǝ nkpǝ le lefonǝ Onanto ǝsuǝ.
43 Depois que a assembléia terminou, muitos judeus e prosélitos devotos seguiram Paulo e Barnabé, os quais com muitas palavras os exortavam a perseverar na graça de Deus.
44 Lǝ Ɔnwɛditsyǝyi nǝ disi dítǝkǝko nǝmfóo, ibu sɛkɛɛ eni umǝ ǝmǝ kenke eto betidi ǝbǝ disikakpekɔ nǝmǝ lǝ banɔ Bonamute eto ditiki nǝmǝ.
44 No sábado seguinte, afluiu quase toda a cidade para ouvir a palavra de Deus.
45 Nya lefe nǝ Yudafɔ eto beninǝ dínyǝ sitiditu sia díbǝ disikakpekɔ mfóo, básɛsǝ ǝnǝmi lǝ mǝ ǝsuǝ, nya bétsyiko etiki bunǝ ku Paulo lǝ etiki nnya ɔnlɛ bɔtɛyi ǝsuǝ nya báka wǝ.
45 Os judeus, vendo a multidão, encheram-se de inveja e puseram-se a protestar com injúrias contra o que Paulo falava.
46 Fɛɛ Paulo ku Barnaba ákpe utu besi bédi etiki bátɛyi mǝ bǝnkǝ, “Ele bǝ budi Onanto eto Ditiki Sɛɛ nǝmfo itǝ Yudafɔ bɔtɔnsǝ. Nya se bɛnɔ ditiki nǝmfo nya bɛtɛyi biǝnkǝ bianla nkpǝ manlo bomfoo, búfi ni bɔlɛ mba lenni Yudafɔ butǝ.
46 Então Paulo e Barnabé disseram-lhes resolutamente: Era a vós que em primeiro lugar se devia anunciar a palavra de Deus. Mas, porque a rejeitais e vos julgais indignos da vida eterna, eis que nos voltamos para os pagãos.
47 Nyamfo ni kɔfi ko Bonamute dítǝ bo nkǝ,
47 Porque o Senhor assim no-lo mandou: Eu te estabeleci para seres luz das nações, e levares a salvação até os confins da terra {Is 49,6}.
48 Nya lefe nǝ mba lenni Yudafɔ lɛnɔ lesa nǝ bátɛyi mfoo, bǝnyǝ disuǝyuǝ tinti, nya bátɛsǝ Bonamute eto ditiki nǝmǝ. Nya mba kenke Onanto dílǝkǝ itǝ nkpǝ manloo, áfo bánɔ.
48 Estas palavras encheram de alegria os pagãos que glorificavam a palavra do Senhor. Todos os que estavam predispostos para a vida eterna fizeram ato de fé.
49 Nya Bonamute eto ditiki nǝmǝ dísensǝ dísu kasɔ kamǝ kenke.
49 Divulgava-se, assim, a palavra do Senhor por toda a região.
50 Fɛɛ Yudafɔ bǝtsyuǝ édi ute bákpe lǝ besio ba nkpe dibu ba leesumu Onanto ku umǝ eto beninǝ eto nti. Nya bétsyiko Paulo ku Barnaba bulǝ kǝńyǝ mǝ lǝ ǝsuǝ, nya bála mǝ babɔsǝ lǝ mǝ lekpake mfó.
50 Mas os judeus instigaram certas mulheres religiosas da aristocracia e os principais da cidade, que excitaram uma perseguição contra Paulo e Barnabé e os expulsaram do seu território.
51 Fɛɛ lefe nǝ banlɛ budu lǝ umǝ ǝmǝǝ, báflɛ utembu wǝ nkpo mǝ lǝ akpa bákpo lǝ umǝ ǝmǝ nnya léte bǝ umǝ ǝmǝ eto betidi áni mǝ. Nyamfo eto kamaa, bédu mfo bésu Ikonion.
51 Estes sacudiram contra eles o pó dos seus pés, e foram a Icônio.
52 Nya bafokanɔfɔ ba lɛkɛ lǝ Antiokia mfó dínyǝ disuǝyuǝ tinti nya béyi ku Lɛwɔnɔ Kɛnkɛ.
52 Os discípulos, por sua vez, estavam cheios de alegria e do Espírito Santo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.