2 Coríntios 12

Onanto eto kakle fɔfɔ; Sɛkpɛle (LIP) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ele bǝ nsɔ lɛkɔɛsi mbesǝ ǝsuǝ kato ite bǝ kutǝkǝ saa ǝmbǝ lǝ nnya ǝsuǝ. Fɛɛ muudi etiki itsyi lǝ asa nnya minyǝ ku asa nnya Bonamute dítǝ mɛ ku nnya úlǝkǝ óte mɛ ǝsuǝ.
1 É necessário gloriar-me, embora não convenha; mas passarei a visões e revelações do Senhor.
2 Nyi osani utsyuǝ wǝ ni Kristonyǝ wǝ Bonamute lékpa usuko kato alɛ lefosi ana ni nnya léfe mmǝ. Fɛɛ mante lǝ ǝsuǝ eto sinǝ ǝsuǝ dítsyi wǝ usuko kato lee, lǝ lɛwɔnɔ mate ǝsuǝ ókpa wǝ usuko kato fanlo fanlo Onanto hã ete nyi.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos {se no corpo não sei, se fora do corpo não sei; Deus o sabe} foi arrebatado até o terceiro céu.
3 — ausente —
3 Sim, conheço o tal homem {se no corpo, se fora do corpo, não sei: Deus o sabe},
4 — ausente —
4 que foi arrebatado ao paraíso, e ouviu palavras inefáveis, as quais não é lícito ao homem referir.
5 Nyaso moobesǝ ǝsuǝ kato lǝ osani ǝmfo ǝsuǝ. Fɛɛ mebosǝ ǝsuǝ kato lǝ mɔ kosate ǝsuǝ, enso asa nnya dítsyi lǝ mɔ bɔyɔkpɔ ǝsuǝ hã ete.
5 Desse tal me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, senão nas minhas fraquezas.
6 Lǝ ńla kulaa tsya miǝ maabesǝ ǝsuǝ katoo, membuninǝ nyifo nko. Itsyise ɔnɔkualɛ eto ditiki ni nǝ muudi. Fɛɛ memuyifo nko, itsyise manla miǝ kuutsyuǝ nyǝ mɛ utidi bamba enso nwǝ mini lǝ asa nnya úkǝnyǝ mínyifo ku nnya míntɛyi eso.
6 Pois, se quiser gloriar-me, não serei insensato, porque direi a verdade;
7 Fɛɛ lǝ itǝ bǝ lǝ nyɛ mɔ ǝsuǝ kato bobesǝ lǝ asa kpǝ nnya Onanto dílǝkǝ óte mɛ ǝsuǝ esoo, útǝ nkǝ nyǝ ǝsuǝ eto sinǝ eto kanyi. Kanyinyǝnyǝ kamfo te fe Obonsam eto ɔtɔnkpe utsyuǝ wǝ nlɛ mɛ bɔblɛ kekleke nya yǝǝtǝ maayɛ ǝsuǝ kato bobesǝ.
7 E, para que me não exaltasse demais pela excelência das revelações, foi-me dado um espinho na carne, a saber, um mensageiro de Satanás para me esbofetear, a fim de que eu não me exalte demais;
8 Ńto ola ńkpadi Bonamute sitsyǝ sɔ̃ɔ̃ lǝ nyamfo ǝsuǝ bǝ lǝ otakasǝ mɛ nnya lǝ ǝsuǝ.
8 acerca do qual três vezes roguei ao Senhor que o afastasse de mim;
9 Bomu ɔ́tɛyi mɛ nkǝ, “Mɔ lefonǝ ni lesa nǝ hã lehiã itǝ fǝ, itsyise mǝǝlǝkǝ mɔ ǝsuǝale kate lǝ asa nnya meeyifo kǝtǝ betidi ba lǝmbǝ ǝsuǝale saa enso.” Lǝ nyamfo esoo, mǝǝnyǝ disuǝyuǝ kaso lǝ mɔ bɔyɔkpɔ ǝsuǝ itǝ lǝ Kristo eto ǝsuǝale lǝ lefo disiǝ lǝ mɛ kenke.
9 e ele me disse: A minha graça te basta, porque o meu poder se aperfeiçoa na fraqueza. Por isso, de boa vontade antes me gloriarei nas minhas fraquezas, a fim de que repouse sobre mim o poder de Cristo.
10 Lǝ Kristo eto disi esoo, ɛlɛkɛ itǝ mɛ bǝ nyɔkpɔ ku betidi aka mɛ ku nlɛ kanyi bunyǝ ku lǝ betidi ati mɛ kama ku lǝ asa anlɛ bɔtsyɔ kukɔknɔ kǝtǝ mɛ. Itsyise lefe nǝ ǝsuǝale lelo mɛ lǝ ǝsuǝǝ, nya mǝǝnyǝ ǝsuǝale bamba nɛ.
10 Pelo que sinto prazer nas fraquezas, nas injúrias, nas necessidades, nas perseguições, nas angústias por amor de Cristo. Porque quando estou fraco, então é que sou forte.
11 Meedi etiki fe nwǝ leeninǝ seka, fɛɛ mi diíǝ íbǝ nko. Itsyise mi ni mba ele bǝ eni bɛtɛsǝ mɛ fɛ. Lǝ ibǝ bǝ manle kulesa kulaa tsyaa, batɔnkpe kpaa bamfó manlɛkɛ baso mɛ kon.
11 Tornei-me insensato; vós a isso me obrigastes; porque eu devia ser louvado por vós, visto que em nada fui inferior aos demais excelentes apóstolos, ainda que nada sou.
12 Ayanisa ku ekpinsa kpǝ nnya mínyifo lǝ dibusǝ ǝsuǝ lǝ mi ntii, áse uyi sitinti nkǝ ɔtɔnkpe kpa mini.
12 Os sinais do meu apostolado foram, de fato, operados entre vós com toda a paciência, por sinais, prodígios e milagres.
13 Mǝnnyǝ kulesa nǝ mínyifo míntǝ bafokanɔfɔ eto etsyukpa bamba ǝnso mi, enso bǝ mámfo kulesa ntsyiko mi ɔflɔ bǝ nyifo mi bitsyikǝ lee. Nyalɛ nlɛ mi lekpakpa miǝ bifi bɛtsyɛ mɛ bǝ ményifo nko!
13 Pois, em que fostes feitos inferiores às outras igrejas, a não ser nisto, que eu mesmo vos não fui pesado? Perdoai-me esta injustiça.
14 Ditsyǝfǝ ni nǝmfo se mímuǝ ǝsuǝ minlɛ mi ɔflɔ bubǝ nɛ, tsya memohiã bɔwunsǝko saa ntsyiko mi ɔflɔ. Mi kosate minhiã, inni mi atabi. Itsyise inni bekpefi ele bǝ bǝmuǝ ǝsuǝ bǝtsyǝ lǝ befi babe mǝ antomǝ. Bomu antomǝ ni mba ele bǝ bǝmuǝ ǝsuǝ bǝtsyǝ lǝ befi babe mǝ bebi.
14 Eis que pela terceira vez estou pronto a ir ter convosco, e não vos serei pesado, porque não busco o que é vosso, mas sim a vós; pois não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Yuuyifo mɛ disuǝyuǝ bǝ muufi lesa nǝ nte mɛ ku mɔ ǝsuǝ kulaa tsya nwunsǝko mi. Nya se maala mi sɔ̃ɔ̃ nko esoo, beso ele bǝ mi lelabi itǝ mɛ bǝ kasɔ bomu nko?
15 Eu de muito boa vontade gastarei, e me deixarei gastar pelas vossas almas. Se mais abundantemente vos amo, serei menos amado?
16 Biɔtɔnɔ ku mɛ biǝ, mǝmbǝ mfiani bitsyikǝ ntǝ mi. Fɛɛ utsyuǝ ebɔtɛyi nkǝ nyɛnko mi lǝ kɔwɛbe eto kusu ǝsuǝ nnyǝ kutǝkǝ lǝ mi ǝsuǝ.
16 Mas seja assim; eu não vos fui pesado; mas, sendo astuto, vos tomei com dolo.
17 Lee, nyɛ lǝ betidi ba mínkpe mi eto utsyuǝ ǝsuǝ ntafa mi?
17 Porventura vos explorei por algum daqueles que vos enviei?
18 Nlɛ Tito lekpakpa nya míkpe wǝ ku bo ɔyimisani bamba ɔni tsya miǝ bǝbǝ mi ɔflɔ. Nya bɔtɛyi bɛnlɛ biǝ Tito áyɛ lǝ kusu kutsyuǝ ǝsuǝ ótafa mi lee? Inni nsusu bɔni ete nkpe bonko wǝ búfi búyifo nnya? Nya inni kusu kɔni ete bɔ́yɛ?
18 Exortei a Tito, e enviei com ele o irmão. Porventura Tito vos explorou? Não andamos porventura no mesmo espírito? Não seguimos as mesmas pegadas?
19 Bubu bɛnlɛ lefe nǝmfó kenke biǝ bo ǝsuǝ eto disi ete bɔnlɛ bota lǝ mi ǝnǝmi? Owo lo! Bɔlɛ mi etiki budinko fe kase Kristo lela nkǝ budi lǝ Onanto eto ǝnǝmi. Balala, lesa saa nǝ bɔ́tɛyi mii, nnya ete ni bǝnkǝ lǝ bɔwunsǝko mi lǝ mi bofokanɔ lǝ bumuǝ ale boso.
19 Há muito, de certo, pensais que nos estamos desculpando convosco. Perante Deus, falamos em Cristo, e tudo isto, amados, é para vossa edificação.
20 Nlɛ sikpi bote miǝ lǝ mbǝ mfóo, ǝtsyuǝ ditsyǝbi nǝ ǝsuǝ muubǝnyǝ mii, ebɔbɔ lete lǝ nɛ ǝsuǝ moola miǝ mǝǝnyǝ mi. Nko ke ini bǝ mi tsya ebunyǝ mɛ fe mfloma lǝ kase biola biǝ biǝnyǝ mɛ. Nlɛ sikpi bote miǝ muubǝnyǝ miǝ bɛlɛ ndiǝ, kasɛsǝ ǝnǝmiǝ kekleke nya lefonyi lɔɔkɛ lǝ mi nti nya biola biǝ ɛlɛkɛ itǝ mi hã ete ku bikakpadi bǝtsyuǝ aye bua kedi bǝtsyuǝ ketikima ku bikabesǝ ǝsuǝ kato nya kabakǝfǝ luudufǝ mi lenti lǝ lesa saa ǝsuǝ.
20 Porque temo que, quando chegar, não vos ache quais eu vos quero, e que eu seja achado por vós qual não me quereis; que de algum modo haja contendas, invejas, iras, porfias, detrações, mexericos, orgulhos, tumultos;
21 Nlɛ sikpi bote miǝ lǝ nsi mbǝ mfóo, ani ebolo mɛ lǝ Onanto eto ǝnǝmi. Nya muuwi keku lǝ betidi kpǝ eto disi, itsyise bantsyi bawuninsǝ lǝ mǝ ketu bǝnyǝ kanyi lǝ asa bua nnya béyifo lǝ lefe nǝ léfe mmǝ eso. Asa nnya béyifo bábiasǝ mǝ ǝsuǝ ini, akɔɛnsa ku disǝnkpo ku disiǝkpo ku nkpǝ bua busiǝ.
21 e que, quando for outra vez, o meu Deus me humilhe perante vós, e chore eu sobre muitos daqueles que dantes pecaram, e ainda não se arrependeram da impureza, prostituição e lascívia que cometeram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.