Tiago 3

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Vǎ puố̤vyá̤ thǐ꤮, thǐ tǒ htwǒ ró̤è́ Thárá to, me̤těhérò phú thǐ thè́gně htuô̌dûnuô hò́, pè̤ dố a htwǒ Thárá tahenuô, Cò́marya ki cirya sò̌klò̌ pè̤ ná kayǎ dố aruô nuôtahe pǎ.
1 Meus irmãos, não haja muitos entre vós a se arvorar em mestres; sabeis que seremos julgados mais severamente,
2 Pè̤ me̤thû́ ka̤khyěhyǎnyě lò̌plǐ tè̤ pwǒ̤꤮ tôprè̤ hò́. Manárò kayǎ dố a hébèthû́nò́ kuô̌ǔ tôphuố꤮ to tôprè̤nuô, è má̤ hò́ kayǎ dố alốabǎ tôprè̤ rò arò̤aryě̤bè́ ní̤dyé lò̌hò́ a né̤sǐprè̤ hò́.
2 porque todos nós caímos em muitos pontos. Se alguém não cair por palavra, este é um homem perfeito, capaz de refrear todo o seu corpo.
3 Thyáphú tathí ki cṳ̌e pè̤ngó̤nuô rò, pè̤ nò̌ a̤ma tathí ná tò̤́htè́plye̤, rò pè̤ tarícuốbè́ lò̌ tathísǐduô̌.
3 Quando pomos o freio na boca dos cavalos, para que nos obedeçam, governamos também todo o seu corpo.
4 Kimá̤torò tane̤myá lahyǎ thòklyědu tôbè ari-akyǎ nuô. Thòklyědu yě adu nyacò́ rò ké̤lathè́du htò̌lṳcuố cò́ lǔ tadû́rò tè̤ dố a buô̌ tarícuốbè́ lǔ nuôma thòipè̤ patíphú tôbè prè́. Rò prè̤vè̤́ thòklyědu yětôprè̤ thè́zṳ̂́ cuốbítě tôphonuô, thòipè̤phú yětôbè thǔcuố lǔ prè́.
4 Vede também os navios: por grandes que sejam e embora agitados por ventos impetuosos, são governados com um pequeno leme à vontade do piloto.
5 Kayǎpli̤ nuôma a thyáphú nuôhò́. A patíphú prè́ tadû́rò a hébèhtuthè́ dyálốdyáklò̌ ní̤dyé atè̤me̤ ari-akyǎ tahe. Tane̤myámò̌, tanò̌tahǒ ducò́ bátě꤮ bèbè, mi̤phǒsèphú tôsè prè́nuô a û̌lò̌bè́ pé̤ prè́.
5 Assim também a língua é um pequeno membro, mas pode gloriar-se de grandes coisas. Considerai como uma pequena chama pode incendiar uma grande floresta!
6 Kayǎ pli̤nuô athyáná mi nuôhò́. Dố né̤klò̤́ krṳ̂krò̤̌ aklè̌nuô, pli̤ ma athyáná hekhu dố a lốbǎ ná tè̤mǔmyá̤ricyá̤ yětôba nuôhò́. A me̤thò̌ lò̌hò́ kayǎ ané̤klò̤́ sǐprè̤ hò́. Pli̤yě a isû́û̌ lò̌lá̤ taklikyǎ lò̌ cò́ pè̤ tè̤ohtwǒprè̤ ná miyě hò́ rò mi yěnuôma a o dố mò́rapò̤tya̤ akǔ hyǎ hò́.
6 Também a língua é um fogo, um mundo de iniqüidade. A língua está entre os nossos membros e contamina todo o corpo; e sendo inflamada pelo inferno, incendeia o curso da nossa vida.
7 Prè̤lu hekhuphú me̤nya̤cyá̤ lò̌ tè̤phútè̤lye̤ pwǒ̤tôcô, a me̤nya̤cyá̤ lò̌ tè̤mi̤tè̤myá̤ tahe, htu tahe, rṳ́ tahe ná tè̤̌ tahe lò̌꤮ plǐ cò́.
7 Todas as espécies de feras selvagens, de aves, de répteis e de peixes do mar se domam e têm sido domadas pela espécie humana.
8 Manárò kayǎ dố a me̤nya̤ bè́cyá̤ kayǎpli̤ yěnuô a o tôprè̤꤮ to. Kayǎpli̤ yěnuô a lốbǎ cò́ ná tè̤mǔmyá̤ricyá̤ tahe cò́ rò ǔ pốbè́cyá̤ lǔ to, a o lốbǎ cò́ ná atè̤ryǎ̤ dố a me̤thyěme̤mé̤ ǔ tahe.
8 A língua, porém, nenhum homem a pode domar. É um mal irrequieto, cheia de veneno mortífero.
9 Thǐ thè́gně ná pè̤ nò̌e pè̤pli̤ yěnuô ná lé̤htuthè́htya pè̤ Phè̌ Byacè Cò́marya, htuô̌to pè̤ nò̌e kuô̌ pó̤ è ná pè̤ lé̤isò̌hǎ kayǎ dố Cò́marya byálya̤ è phú ané̤klò̤́ yěnuôtahe.
9 Com ela bendizemos o Senhor, nosso Pai, e com ela amaldiçoamos os homens, feitos à semelhança de Deus.
10 Dố kyǎ̤kǔ tôkǔkǔ꤮ tuô̌prè́ yěakǔnuô tè̤htuthè́htya rò a htehte, tè̤isò̌hǎ tahe rò a htehte. Vǎ puố̤vyá̤ thǐ꤮, a tǒkò hte phúnuô to.
10 De uma mesma boca procede a bênção e a maldição. Não convém, meus irmãos, que seja assim.
11 Htyěhtekhu tôkǔkǔ꤮ tuô̌prè́ akǔ nuô, htyětabè́ rò a htwíhtehte, htyěkhè rò a htwíhtehte, a htwíhte tố̤lǔ phúnuôma aní̤ nyǎ è̌?
11 Porventura lança uma fonte por uma mesma bica água doce e água amargosa?
12 Vǎ puố̤vyá̤ thǐ꤮, kadwímò̤́ thèhtecyá̤ olivathè to. Thòbǐthèmò̤́ thè́htecyá̤ kadwíthè to, phúnuôhò́ htyěhtekhu dố akhè tôkǔnuô, a nò̌htwíhte cyá̤kuô̌ htyětabè́ to.
12 Acaso, meus irmãos, pode a figueira dar azeitonas ou a videira dar figos? Do mesmo modo a fonte de água salobra não pode dar água doce.
13 Kayǎ dố thǐklè̌ tôprè̤prè̤ dố a o ná a tè̤tane̤ cyá̤dè rò a thè́gně tǎ̤plú nuôma ǔpě? A tǒbè dyéluô̌ atè̤ yětahenuô ná a tè̤ohtwǒprè̤ dố aryá, htuô̌to a tǒbè dyéluô̌ a me̤tè̤ yěnuô ná dố tè̤shyalya̤ thè́plò. Tè̤shyalya̤ yěnuôma a hyǎ dǐtû́ dố tè̤tane̤cyá̤dè yěnuô a o prè́.
13 Quem dentre vós é sábio e inteligente? Mostre com um bom proceder as suas obras repassadas de doçura e de sabedoria.
14 Manárò dố thǐ thè́plòkǔnuô, thǐ ki thè́kháthè́hte nyacò́ lǔ, thǐ mo̤lya̤ ní̤dyé thǐné̤ rò thǐ myádulya̤ ní̤dyé thǐné̤ yětahe ki o hénuô, hébè htuthè́ ní̤dyé tǎ thǐné̤ ná thǐ o ná tè̤tane̤cyá̤dè phúnuô tǎmé̤, rò me̤takèsû tǎ tè̤má̤tè̤cò́ yěnuô tǎmé̤.
14 Mas, se tendes no coração um ciúme amargo e gosto pelas contendas, não vos glorieis, nem mintais contra a verdade.
15 Tè̤tane̤cyá̤dè phúnuôtahe ma a o dố mò́khu hyǎ má̤to, hekhuné̤khu a tè̤tane̤ cyá̤dè nuôtaheprè́. Tè̤tane̤cyá̤dè phúnuôtahe ma a o dố Thè́ Sǎsè̌ Byacè a o hyǎ má̤to, a o dố khǐnékhǐnò̌ a o hyǎ prè́.
15 Esta não é a sabedoria que vem do alto, mas é uma sabedoria terrena, humana, diabólica.
16 Bí tè̤thè́kháthè́hte lǔ, tè̤mo̤lya̤ ní̤dyé né̤ rò myádulya̤ ní̤dyé né̤ tahe o akhǎlé̤ nuô, thǐ ki myáhtye tè̤me̤tarû̌tapyǎ ná tè̤mǔmyá̤ricyá̤ pwǒ̤꤮ tôcô ki ohtya bínuô pǎ.
16 Onde houver ciúme e contenda, ali há também perturbação e toda espécie de vícios.
17 Manárò tè̤tane̤cyá̤dè dố a o dố mò́khu hyǎ hénuôma a mwǒ̤plǐ ré̤lố pǎ, htuô̌pǎrò a dyé ohtyadû tè̤mo̤tè̤pě̤, tè̤tane̤ cyá̤pé̤ dố ǔgně, thè́plòo ní̤dǎ ǔ tè̤hébè, lốbǎ ná tè̤thè́zò̤ ná me̤tè̤ryá tahe, myádu myápatí ǔ to, htuô̌rò tè̤cyé̤ me̤kháme̤kho tahe o to.
17 A sabedoria, porém, que vem de cima, é primeiramente pura, depois pacífica, condescendente, conciliadora, cheia de misericórdia e de bons frutos, sem parcialidade, nem fingimento.
18 Kayǎ dố a dyéohtya tè̤pě̤tè̤dwǒ nuô, a isò́iplû̌ hò́ tè̤mo̤tè̤pě̤ aklwǐalwí rò shyé꤮ ǔ kè́ka̤dwóhò́ è akhè̌pǎnuô, a ki ní̤bè tè̤cò́tè̤te̤ athè pǎ.
18 O fruto da justiça semeia-se na paz para aqueles que praticam a paz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.