Tiago 3
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs BKJ
1 Vǎ puố̤vyá̤ thǐ꤮, thǐ tǒ htwǒ ró̤è́ Thárá to, me̤těhérò phú thǐ thè́gně htuô̌dûnuô hò́, pè̤ dố a htwǒ Thárá tahenuô, Cò́marya ki cirya sò̌klò̌ pè̤ ná kayǎ dố aruô nuôtahe pǎ.
1 Meus irmãos, muitos não sejam mestres, sabendo que receberemos maior condenação.
2 Pè̤ me̤thû́ ka̤khyěhyǎnyě lò̌plǐ tè̤ pwǒ̤꤮ tôprè̤ hò́. Manárò kayǎ dố a hébèthû́nò́ kuô̌ǔ tôphuố꤮ to tôprè̤nuô, è má̤ hò́ kayǎ dố alốabǎ tôprè̤ rò arò̤aryě̤bè́ ní̤dyé lò̌hò́ a né̤sǐprè̤ hò́.
2 Porque todos tropeçamos muitas vezes. Se algum homem não tropeça em palavra, este é um homem perfeito, e capaz também de refrear todo o corpo.
3 Thyáphú tathí ki cṳ̌e pè̤ngó̤nuô rò, pè̤ nò̌ a̤ma tathí ná tò̤́htè́plye̤, rò pè̤ tarícuốbè́ lò̌ tathísǐduô̌.
3 Ora, nós colocamos freio nas bocas dos cavalos, para que possam nos obedecer; e dirigimos todo o seu corpo.
4 Kimá̤torò tane̤myá lahyǎ thòklyědu tôbè ari-akyǎ nuô. Thòklyědu yě adu nyacò́ rò ké̤lathè́du htò̌lṳcuố cò́ lǔ tadû́rò tè̤ dố a buô̌ tarícuốbè́ lǔ nuôma thòipè̤ patíphú tôbè prè́. Rò prè̤vè̤́ thòklyědu yětôprè̤ thè́zṳ̂́ cuốbítě tôphonuô, thòipè̤phú yětôbè thǔcuố lǔ prè́.
4 Vede também os navios que, embora sendo tão grandes, e levados por impetuosos ventos, são dirigidos com um leme bem pequeno por aquele que os governa.
5 Kayǎpli̤ nuôma a thyáphú nuôhò́. A patíphú prè́ tadû́rò a hébèhtuthè́ dyálốdyáklò̌ ní̤dyé atè̤me̤ ari-akyǎ tahe. Tane̤myámò̌, tanò̌tahǒ ducò́ bátě꤮ bèbè, mi̤phǒsèphú tôsè prè́nuô a û̌lò̌bè́ pé̤ prè́.
5 Assim também a língua é um pequeno membro, e gloria-se de grandes coisas. Vede quão grande bosque um pequeno fogo incendeia!
6 Kayǎ pli̤nuô athyáná mi nuôhò́. Dố né̤klò̤́ krṳ̂krò̤̌ aklè̌nuô, pli̤ ma athyáná hekhu dố a lốbǎ ná tè̤mǔmyá̤ricyá̤ yětôba nuôhò́. A me̤thò̌ lò̌hò́ kayǎ ané̤klò̤́ sǐprè̤ hò́. Pli̤yě a isû́û̌ lò̌lá̤ taklikyǎ lò̌ cò́ pè̤ tè̤ohtwǒprè̤ ná miyě hò́ rò mi yěnuôma a o dố mò́rapò̤tya̤ akǔ hyǎ hò́.
6 E a língua é um fogo; um mundo de iniquidade, assim a língua está entre os nossos membros, que contamina todo o corpo, e inflama o curso da natureza, e é inflamada pelo fogo do inferno.
7 Prè̤lu hekhuphú me̤nya̤cyá̤ lò̌ tè̤phútè̤lye̤ pwǒ̤tôcô, a me̤nya̤cyá̤ lò̌ tè̤mi̤tè̤myá̤ tahe, htu tahe, rṳ́ tahe ná tè̤̌ tahe lò̌꤮ plǐ cò́.
7 Porque todos os tipos de animais, e de aves, e de serpentes, e de coisas do mar, é domado e domado pela humanidade;
8 Manárò kayǎ dố a me̤nya̤ bè́cyá̤ kayǎpli̤ yěnuô a o tôprè̤꤮ to. Kayǎpli̤ yěnuô a lốbǎ cò́ ná tè̤mǔmyá̤ricyá̤ tahe cò́ rò ǔ pốbè́cyá̤ lǔ to, a o lốbǎ cò́ ná atè̤ryǎ̤ dố a me̤thyěme̤mé̤ ǔ tahe.
8 mas a língua nenhum homem pode domar. É um mal indisciplinado, cheio de veneno mortal.
9 Thǐ thè́gně ná pè̤ nò̌e pè̤pli̤ yěnuô ná lé̤htuthè́htya pè̤ Phè̌ Byacè Cò́marya, htuô̌to pè̤ nò̌e kuô̌ pó̤ è ná pè̤ lé̤isò̌hǎ kayǎ dố Cò́marya byálya̤ è phú ané̤klò̤́ yěnuôtahe.
9 Com ela bendizemos a Deus, e Pai, e com ela amaldiçoamos os homens, que foram feitos à semelhança de Deus.
10 Dố kyǎ̤kǔ tôkǔkǔ꤮ tuô̌prè́ yěakǔnuô tè̤htuthè́htya rò a htehte, tè̤isò̌hǎ tahe rò a htehte. Vǎ puố̤vyá̤ thǐ꤮, a tǒkò hte phúnuô to.
10 De uma mesma boca procedem bênção e maldição. Meus irmãos, não convém que estas coisas sejam assim.
11 Htyěhtekhu tôkǔkǔ꤮ tuô̌prè́ akǔ nuô, htyětabè́ rò a htwíhtehte, htyěkhè rò a htwíhtehte, a htwíhte tố̤lǔ phúnuôma aní̤ nyǎ è̌?
11 Porventura de alguma fonte, de um mesmo local, jorram água doce e água amarga?
12 Vǎ puố̤vyá̤ thǐ꤮, kadwímò̤́ thèhtecyá̤ olivathè to. Thòbǐthèmò̤́ thè́htecyá̤ kadwíthè to, phúnuôhò́ htyěhtekhu dố akhè tôkǔnuô, a nò̌htwíhte cyá̤kuô̌ htyětabè́ to.
12 Pode a figueira, meus irmãos, carregar bagas de azeitonas, ou uma videira figos? Assim como nenhuma fonte pode produzir água salgada e doce.
13 Kayǎ dố thǐklè̌ tôprè̤prè̤ dố a o ná a tè̤tane̤ cyá̤dè rò a thè́gně tǎ̤plú nuôma ǔpě? A tǒbè dyéluô̌ atè̤ yětahenuô ná a tè̤ohtwǒprè̤ dố aryá, htuô̌to a tǒbè dyéluô̌ a me̤tè̤ yěnuô ná dố tè̤shyalya̤ thè́plò. Tè̤shyalya̤ yěnuôma a hyǎ dǐtû́ dố tè̤tane̤cyá̤dè yěnuô a o prè́.
13 Quem é o homem sábio e dotado de conhecimento entre vós? Que mostre pelo seu bom comportamento as suas obras com a mansidão da sabedoria.
14 Manárò dố thǐ thè́plòkǔnuô, thǐ ki thè́kháthè́hte nyacò́ lǔ, thǐ mo̤lya̤ ní̤dyé thǐné̤ rò thǐ myádulya̤ ní̤dyé thǐné̤ yětahe ki o hénuô, hébè htuthè́ ní̤dyé tǎ thǐné̤ ná thǐ o ná tè̤tane̤cyá̤dè phúnuô tǎmé̤, rò me̤takèsû tǎ tè̤má̤tè̤cò́ yěnuô tǎmé̤.
14 Mas, se tendes uma amarga inveja, e contenda em vossos corações, não vos glorieis, nem mintais contra a verdade.
15 Tè̤tane̤cyá̤dè phúnuôtahe ma a o dố mò́khu hyǎ má̤to, hekhuné̤khu a tè̤tane̤ cyá̤dè nuôtaheprè́. Tè̤tane̤cyá̤dè phúnuôtahe ma a o dố Thè́ Sǎsè̌ Byacè a o hyǎ má̤to, a o dố khǐnékhǐnò̌ a o hyǎ prè́.
15 Esta sabedoria não desce do alto, mas é terrena, sensual e diabólica.
16 Bí tè̤thè́kháthè́hte lǔ, tè̤mo̤lya̤ ní̤dyé né̤ rò myádulya̤ ní̤dyé né̤ tahe o akhǎlé̤ nuô, thǐ ki myáhtye tè̤me̤tarû̌tapyǎ ná tè̤mǔmyá̤ricyá̤ pwǒ̤꤮ tôcô ki ohtya bínuô pǎ.
16 Porque onde há inveja e contenda, aí há confusão e toda a obra do mal.
17 Manárò tè̤tane̤cyá̤dè dố a o dố mò́khu hyǎ hénuôma a mwǒ̤plǐ ré̤lố pǎ, htuô̌pǎrò a dyé ohtyadû tè̤mo̤tè̤pě̤, tè̤tane̤ cyá̤pé̤ dố ǔgně, thè́plòo ní̤dǎ ǔ tè̤hébè, lốbǎ ná tè̤thè́zò̤ ná me̤tè̤ryá tahe, myádu myápatí ǔ to, htuô̌rò tè̤cyé̤ me̤kháme̤kho tahe o to.
17 Mas a sabedoria que vem do alto é, primeiramente pura, depois pacífica, gentil, e fácil de ser invocada, cheia de misericórdia e de bons frutos, sem parcialidade, e sem hipocrisia.
18 Kayǎ dố a dyéohtya tè̤pě̤tè̤dwǒ nuô, a isò́iplû̌ hò́ tè̤mo̤tè̤pě̤ aklwǐalwí rò shyé꤮ ǔ kè́ka̤dwóhò́ è akhè̌pǎnuô, a ki ní̤bè tè̤cò́tè̤te̤ athè pǎ.
18 E o fruto da justiça é semeado na paz daqueles que praticam a paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.