Romanos 9

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Vǎ ná Krístu yǒ htwǒhtya hò́ lǔ tôcô꤮ tuô̌ hò́ akhu-akhyě, vǎ hébècò́hébète̤ prè́ thǐ prè́. Vǎ lahǒ ná thǐ to. Thè́ Sǎsè̌ Byacè pốní̤ thǔní̤ vǎ thè́plòyě, rò vǎ thè́plòyě a héklò̤macwó̤ kuô̌pó̤ ná vǎ hébè tè̤yěnuôma atǒ prè́.
1 Digo a verdade em Cristo, não minto, e a minha consciência confirma isso por meio do Espírito Santo:
2 Vǎ thè́plè̤̌thè́zò̤ kanó̤꤮ to. Asè̌ vǎ thè́plòyě, a lamé̤ pé̤pǎ cò́to hò́.
2 sinto grande tristeza e tenho incessante dor no coração.
3 Me̤těhérò, dố vǎ puố̤vyá̤ Judaphú, má̤hò́ vǎmyěcô ní̤dû, vǎthwivǎhtyě ní̤dû yětahe agněnuô, Cò́marya ki isò̌hǎkyǎ dố vǎyě ma aní̤ prè́, htuô̌rò Cò́marya ki htò́pè̤̌kyǎ vǎ ná Krístu rò èthǐ ki ní̤ tè̤me̤lwóhteka̤ pǎ kihérò a htò́pè̤̌kyǎ vǎ ma aní̤ prè́, vǎ thè́zṳ̂́ khyápé̤ nyacò́ dố èthǐgně cò́.
3 Porque eu mesmo desejaria ser amaldiçoado, separado de Cristo, por amor de meus irmãos, meus compatriotas segundo a carne.
4 Èthǐ ma Israelphú tahe. Cò́marya íní̤buôní̤ hò́ èthǐ phú aphúalye̤ shyěklò̤́ nuôhò́. Rò a dyéluô̌ pé̤ hò́ èthǐ ná a tè̤taryěduhtǔ hò́. Cò́marya ema htuô̌hò́ sè ná èthǐ rò a dyétǎ̤ htuô̌hò́ èthǐ ná a tè̤thyótè̤thya hò́. Èthǐ ní̤bè tè̤cò́bè̌ aklyáaklǒ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ rò a ní̤bè lahyǎ Cò́marya a tè̤emaklò̤ tahe hò́.
4 São israelitas. A eles pertence a adoção, assim como a glória, as alianças, a promulgação da Lei, o culto e as promessas.
5 Èthǐ phyěphuô̌ klwǐlyǎ ma Hebreo aklwǐalyǎ dố amwi̤la du mú꤮ nukhè̌ tahe. Bí Krístu hyǎlya̤ opacè̤̌ phú prè̤lu hekhuphú akhè̌nuô, a hyǎo dố èthǐ aklwǐalyǎ akǔ. È ma Cò́marya dố a pốtarítè̤ lò̌꤮ plǐ tôprè̤, rò ǔ ki htuthè́htyadû è tacṳ́prè̤ talèkrè́ ní꤮. Amèn.
5 Deles são os patriarcas, e também deles descende o Cristo, segundo a carne, o qual é sobre todos, Deus bendito para sempre. Amém!
6 Kihéphúnuôrò, Cò́marya me̤pyékyǎhò́ a tè̤emaklò̤ yěnuô ná Judaphú yětahe hò́ è̌? A me̤pyékyǎ ná to. Me̤těhérò lò̌꤮ Israelphú dố aklwǐlyǎ kalya̤ dố Jacob a o tahenuô, a htwǒlò̌ Cò́marya kayǎ má̤lakǒ pwǒ̤꤮ tôprè̤ má̤to.
6 E não pensemos que a palavra de Deus falhou. Porque nem todos os de Israel são, de fato, israelitas,
7 Lò̌꤮ aklwǐalyǎ tǎ̤ dố Abraham a o tahenuô bèbè, a htwǒ lò̌ Abraham aphú pwǒ̤꤮ tôprè̤ má̤to. Má̤tôkhónuô, Cò́marya hé Abraham, “Vǎ ki dyanuô̌ tû́prè́ Isaac aklwǐalyǎ yěnuô dố nè̤klwǐnè̤lyǎ akǔ pǎ.”
7 nem por serem descendentes de Abraão são todos filhos. Pelo contrário: “Por meio de Isaque será chamada a sua descendência.”
8 A thè́zṳ̂́ hé angó̤lasá phútě hérò, prè̤lukayǎ phúo rò aklwǐlyǎ kalya̤ dǐtû́ dố Abraham thwihtyě tahenuôma, Cò́marya aphúalye̤ lò̌ pwǒ̤꤮ tôprè̤ má̤to. Kayǎ dố a opacè̤̌lya̤ phú Cò́marya a tè̤ò́lya̤nuôlya̤kyǎ nuôtahema tû́ ǔ ki dya èthǐ phú Abraham aklwǐalyǎ prè́.
8 Isto é, não são os filhos da carne que são filhos de Deus, mas os filhos da promessa é que são contados como descendência.
9 Me̤těhérò, Cò́marya ò́lya̤ nuôlya̤kyǎ angó̤, “Shyé꤮ ashuốakhè̌ tǎ̤tǒtǎ̤bèhò́ pǎnuô, vǎ ki hyǎ khyěthyá pǎ rò Sara ki phúoní̤dyé a phúprè̤khǔ pǎ.”
9 Porque a palavra da promessa é esta: “Por esse tempo voltarei, e Sara terá um filho.”
10 Tû́nuôhtuô̌to, Rebecca phúo dǐkryě ní̤dyé htuô̌hò́ aprè̤khǔ thè́nyě̤ hò́, rò aphè̌ ma tôprè̤prè̤꤮ tuô̌ prè́. Aphè̌ ma má̤hò́ pè̤phè̌ Isaac dố꤮ nyénu nuôtôprè̤ hò́.
10 E isto não aconteceu somente com ela, mas também com Rebeca, ao conceber de um só, de Isaque, nosso pai.
11 — ausente —
11 E os gêmeos ainda não eram nascidos, nem tinham feito o bem ou o mal — para que o propósito de Deus, quanto à eleição, prevalecesse, não por obras, mas por aquele que chama —,
12 — ausente —
12 quando foi dito a Rebeca: “O mais velho será servo do mais moço.”
13 Lisǎsè̌kǔ hé, “Vǎ mo̤ ní̤dyé Jacob, vǎ thè́htekyǎ Esau,” a héphúnuô.
13 Como está escrito: “Amei Jacó, porém desprezei Esaú.”
14 Ki me̤phúnuôrò pè̤ bè hé phútě? Cò́marya me̤ tè̤ tôkuô, acò́to, pè̤ ki hé phúnuô è̌? Pè̤ hé phúnuô ma atǒ to.
14 Que diremos, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Me̤těhérò, tôphuốkhè̌ a hé Mosè,
15 Pois ele diz a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu tiver misericórdia e terei compaixão de quem eu tiver compaixão.”
16 Phúnuôrò pè̤ lé̤thè́lè̤htya ní̤dyé pè̤ prè̤lukayǎ a tè̤thè́zṳ̂́, má̤torò, atè̤ yácû́-yáre tahe nuôma aní̤ to. Tè̤lò̌꤮ plǐ dố pè̤ lé̤thè́lè̤ htyaní̤ nuôma tû́prè́ Cò́marya a tè̤thè́zò̤ prè́.
16 Assim, pois, isto não depende de quem quer ou de quem corre, mas de Deus, que tem misericórdia.
17 Me̤těhérò lisǎsè̌kǔ hédû Khwí Pharao, “Thyáphú vǎ ki dyéluô̌ ní̤ dǐtû́ vǎ taryěpro̤prya̤ tahe ná nè̤, htuô̌to thyáphú vǎmwi̤ ki luô̌htyěluô̌ké̤ lò̌ dố hekhusǐba yěnuôrò, vǎ nò̌htyahtwǒ nè̤ ná khwí prè́,” a hé lǔ phúnuô.
17 Porque a Escritura diz a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu o levantei, para mostrar em você o meu poder e para que o meu nome seja anunciado em toda a terra.”
18 Me̤phúnuôrò Cò́marya thè́zò̤ní̤ ǔ cṳ́꤮ dû a thè́zò̤ nuô, a me̤ khuklò́pryě̤ kayǎ dố cṳ́꤮ dû a thè́zṳ̂́ me̤pryě̤ní̤ ǔ nuôtahe prè́.
18 Logo, Deus tem misericórdia de quem quer e também endurece a quem ele quer.
19 Taryáma dố thǐklè̌nuô, a ki sudyǎ vǎ, “Ki me̤phúnuôrò mame̤těrò a cuố dyatadûpǎ pè̤ tè̤thû́ me̤tě? Ǔpě tôprè̤ ki me̤tǎ̤tṳ̂̌ bè́ lǔ thè́zṳ̂́me̤tè̤ yěnuô pě?”
19 Mas você vai me dizer: “Por que Deus ainda se queixa? Pois quem pode resistir à sua vontade?”
20 Manárò vǎ ki hé nè̤, nè̤ ma prè̤lu kayǎ prè́. Nè̤ lohé pacyé̤ ka̤khyěsû Cò́marya phúnuôto. Pò̤he tôměnuô, ki a hé ka̤khyěsû prè̤byálǔ yětôprè̤, “Nè̤ cuốbyá vǎ phúyě me̤tě?” A hé ka̤khyěsû phúyě nuôma aní̤ to.
20 Mas quem é você, caro amigo, para discutir com Deus? Será que o objeto pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Paá tôbè́ yěnuô, a o dố prè̤byápò̤he yětôprè̤ a takhukǔ prè́, a ki byápò̤ cṳ́꤮ dû phú a thè́zṳ̂́ byánuô ma aní̤ prè́. Paá tôbè́ akǔnuô, a ki byápò̤ dố ǔ nò̌e khókhyedû è bípwè̌bíla akhè̌ nuôbèbè, má̤torò a ki byápò̤ dố ǔ ki nò̌e è mò̤́hémò̤́lǐ agně nuôbèbè, a byá cṳ́꤮ dû athè́plò thè́zṳ̂́ byá nuôma aní̤ prè́.
21 Será que o oleiro não tem direito sobre a massa, para do mesmo barro fazer um vaso para honra e outro para desonra?
22 Cò́marya thè́zṳ̂́ me̤ cṳ́꤮ dû athè́plò nuô, aní̤ pwǒ̤꤮ tôphuố cò́. A thè́zṳ̂́ dyéluô̌ pé̤ ǔ ná a tè̤thè́plòdu htuô̌rò a thè́zṳ̂́ nò̌thè́gně kuô̌ǔ ná a tè̤pro̤tè̤prya̤ tahe. Manárò kayǎ dố a bè khyábè lǔ tè̤thè́plòdu pǎ, rò a bè tuố̤dố tè̤pyétè̤kyǎ pǎ tahe agněnuô, a dyéluô̌ taple khópé̤ èthǐ ná a tè̤khyáthè́dǒ, a tè̤khyáthè́plòhtǔ tahe.
22 Que diremos, se Deus, querendo mostrar a sua ira e dar a conhecer o seu poder, suportou com muita paciência os vasos de ira, preparados para a destruição,
23 Thyáphú Cò́marya ki dyéluô̌ní̤ pé̤ kayǎ dố a thè́zò̤ ní̤dyé lǔ nuôtahe ná a me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ pé̤ cò́ èthǐ bá꤮ těnuô rò, a khyáthè́plòhtǔ pé̤ nyacò́ èthǐ cò́. A nwóhtya one ré̤ hò́ èthǐ hò́rò a ki dyé pé̤ èthǐ ná a taryěduhtǔ yěnuô pǎ.
23 a fim de que também desse a conhecer as riquezas da sua glória nos vasos de misericórdia, que de antemão preparou para glória?
24 Pè̤ ma kayǎ dố Cò́marya è́ cò́ pè̤ tahe hò́. A è́ tû́ Judaphú tahe aklè̌nuô má̤to, dố Judaphú má̤to tahe aklè̌nuôma, a è́ ní̤ tố̤kuô̌ dûdû.
24 Estes vasos somos nós, a quem também chamou, não só dentre os judeus, mas também dentre os gentios,
25 Phú Cò́marya nò̌hé prè̤pro̤ Hosea,
25 como também diz em Oseias: “Chamarei de ‘meu povo’ ao que não era meu povo; e de ‘amada’ à que não era amada.
26 “Khǎlé̤ dố vǎ héhtuô̌hò́ thǐ mú꤮ nukhè̌, ‘Thǐ ma vǎkayǎ má̤to’ nuôtôpho nuô, khǒnyá̤rò vǎ ki è́ èthǐ ná ‘Cò́marya dố a htwǒprè̤ tôprè̤ a phúmòphúkhǔ tahe’ hò́,” prè̤pro̤ Hosea hé phúnuô.
26 E no lugar em que lhes foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali mesmo serão chamados ‘filhos do Deus vivo’.”
27 Prè̤pro̤ Isaiah hé Israelphú tahe ari-akyǎ,
27 Mas Isaías clama a respeito de Israel: “Ainda que o número dos filhos de Israel seja como a areia do mar, o remanescente é que será salvo.
28 Me̤těhérò, Cò́marya ki cirya tadû pryǎkyǎ hekhuyě pǎ.”
28 Porque o Senhor cumprirá a sua palavra sobre a terra, de forma plena e em breve.”
29 Phú Prè̤pro̤ Isaiah héone htuô̌hò́,
29 Como Isaías já disse: “Se o Senhor dos Exércitos não nos tivesse deixado descendência, nós nos teríamos tornado como Sodoma e semelhantes a Gomorra.”
30 Ki me̤phúnuôrò, pè̤ ki hé phútě? Judaphú má̤to tahenuô, a myápṳ̌ kuô̌ǔ klyá dố Cò́marya dyacò́dyate̤ ǔ yěnuôtôbǒ to tadû́rò èthǐ ní̤bè hò́. Dố èthǐ tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ akhu-akhyěrò Cò́marya dyacò́dyate̤ hò́ èthǐ hò́.
30 Que diremos, então? Que os gentios, que não buscavam a justificação, vieram a alcançá-la, a saber, a justificação que decorre da fé,
31 Manárò Judaphú yětahenuô, thyáphú a ki ní̤bè Cò́marya a tè̤dyacò́dyate̤ èthǐ agněnuôrò, èthǐ yácû́ lṳ̂krwǒme̤ lahyǎ tè̤thyótè̤thya tahe tadû́rò a ní̤bè cyá̤ takhyá꤮ to.
31 e que Israel, que buscava a lei de justiça, não chegou a atingir essa lei.
32 A cuố ní̤bè tuố̤ to me̤těhérò èthǐ yácû́ myápṳ̌ tè̤cò́tè̤te̤ nuô, a thè́lè̤htyaní̤ kuô̌ lahyǎ tè̤zṳ̂́ to. Má̤tôkhónuô, èthǐ thè́lè̤htyaní̤ lahyǎ tè̤ryá dố èthǐ me̤ nuôtahe alo̤ prè́. Èthǐ sítakluô̌bè “Lò̤́ lé̤sítakluô̌ tômě.”
32 Por quê? Porque não a buscou pela fé, mas como que por obras. Tropeçaram na pedra de tropeço,
33 Phú lisǎsè̌kǔ hé Messia ari-akyǎ,
33 como está escrito: “Eis que ponho em Sião uma pedra de tropeço e rocha de ofensa, e aquele que nela crê não será envergonhado.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.