Mateus 14

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Bínuôakhè̌ Prè̤pốtè̤ Herodè ní̤huô̌ Byacè Jesǔ ari-akyǎ.
1 Naquele tempo Herodes, o governador da Galileia, ouviu falar a respeito de Jesus.
2 Rò a hé a prè̤me̤tè̤phú tahe, “È ma Giovanni Baptista prè́, a thyěihtòka̤khyě hò́, tû́rò a me̤cyá̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ nuôtahe hò́nuô.”
2 Então ele disse aos seus funcionários: — Esse homem é João Batista, que foi ressuscitado. Por isso esse homem tem poder para fazer milagres.
3 — ausente —
3 Pois Herodes tinha mandado prender João, amarrar as suas mãos e jogá-lo na cadeia. Ele havia feito isso por causa de Herodias, esposa do seu irmão Filipe.
4 — ausente —
4 Pois João Batista tinha dito muitas vezes a Herodes: “Pela nossa Lei você é proibido de casar com Herodias!”
5 Khwí Herodè thè́zṳ̂́ me̤thyěkyǎ cò́ Giovanni tadû́rò Judaphú tahe yǒ zṳ̂́e ná Giovanni ma prè̤pro̤ tôprè̤ akhu-akhyě, a thè́isě èthǐ alé̤ rò a me̤thyě bû lǔ to.
5 Herodes queria matá-lo, mas tinha medo do povo, pois eles achavam que João era profeta .
6 Manárò bí Khwí Herodè o pacè̤̌lya̤ amò̤́nyě hyǎtuố̤hò́ akhè̌nuô, Herodia aphúprè̤mò ilě dố Khwí Herodè anyěhyǎ ná sǐpré̤ tahe anyěhyǎ rò Khwí Herodè thè́plòmo̤ thè́plòmǐ kanó̤꤮ to akhu-akhyě,
6 No dia do aniversário de Herodes, a filha de Herodias dançou diante de todos, e ele gostou tanto,
7 a ò́lya̤ ná a thè́zṳ̂́ kwǐ ǐtětě꤮ nuô, a ki dyé lǔ a hé lǔ phúnuô.
7 que prometeu à moça: — Juro que darei tudo o que você me pedir!
8 Rò bèkwǐ maǐtěnuô amuố̤ hé pé̤ lǔ rò a cuố hé Khwí Herodè, “Pǎ̤tṳ̂̌ pé̤ vǎ Giovanni Baptista akyǎ̤bǒ rò dya pé̤ vǎ akhuklò́ yěnuô dố dǐbě taè̌dukǔ rò hyǎdyé vǎ bíyě,” a hé phúnuô.
8 Seguindo o conselho da sua mãe, ela pediu: — Quero a cabeça de João Batista num prato, agora mesmo!
9 Khwíyě a thè́plòmo̤ to tadû́rò a yǒ ò́lya̤ htuô̌hò́ dố asǐpré̤ tahe anyěhyǎ akhu-akhyě a hétǎ̤ aklyěphú tahe ná a ki cuốme̤phú pacè̤̌muố̤ yětôprè̤ kwǐ lǔ nuô.
9 O rei Herodes ficou triste, mas, por causa do juramento que havia feito na frente dos convidados, ordenou que o pedido da moça fosse atendido.
10 Èthǐ cuố dố ǔ lé̤dò́o kayǎ htò̌kǔ rò a cuốpǎ̤tṳ̂̌ ka̤ Giovanni akyǎ̤bǒ.
10 E mandou que cortassem a cabeça de João Batista, na cadeia.
11 Èthǐ dyanuô̌ Giovanni a khuklò́yě dố dǐbětaè̌du akǔ rò a hyǎdyé ná pacè̤̌muố̤ nuôtôprè̤ rò pacè̤̌muố̤yě cò̤̌ka̤ dố amuố̤ o.
11 Aí trouxeram a cabeça num prato, entregaram para a moça, e ela a levou para a sua mãe.
12 Giovanni a khǒpacè̤̌ tahe hyǎphyéka̤ lǔ né̤klò̤́ okyǎyě rò ka̤ iluốkyǎ lǔ. Htuô̌rò èthǐ cuố dyásopé̤ Byacè Jesǔ.
12 Então os discípulos de João vieram, levaram o corpo dele e o sepultaram. Depois foram contar isso a Jesus.
13 Bí Byacè Jesǔ ní̤huô̌ ná ǔ me̤thyě htuô̌hò́ Giovanni akhè̌nuô, è ná a khǒpacè̤̌ tahe cuốnuô̌ sidyání̤ thòklyě rò htecuốkyǎ lahyǎ tû́dû dố khǎlé̤thuôkrě dố ǔ o tôprè̤꤮ to tôpho. Rò bí kayǎ bè́mṳ ní̤huô̌hò́ akhè̌nuô, a o lahyǎ bí vǐ̤kǔ nuôtahe rò a htekrwǒ cuốkuô̌ lahyǎ ná khǎduô dố khǒkhu tôkyě.
13 Ao saber o que havia acontecido, Jesus saiu dali num barco e foi sozinho para um lugar deserto. Mas as multidões souberam onde ele estava, vieram dos seus povoados e o seguiram por terra.
14 Bí Byacè Jesǔ o dố thòklyěkǔ hte akhè̌nuô, a myáhtye kayǎ bè́mṳdu cuố opò̤́ one ré̤ lò̌hò́ dố nyěhò́. Bí a myáhtye èthǐ akhè̌ a thè́zò̤ ní̤dyé èthǐ rò a zasǐmé̤ pé̤lò̌ kayǎswí dố èthǐklè̌ nuôtahe.
14 Quando Jesus saiu do barco e viu aquela grande multidão, ficou com muita pena deles e curou os doentes que estavam ali.
15 Bí mò̤́hé tamò̤́ kíré̤ phûtǎ̤hò́ akhè̌nuô, a khǒpacè̤̌ tahe hyǎ dố lǔo rò a hyǎhé lǔ, “Khǎlé̤ bíyětôphoma dò̌ ophû tôdò̌꤮ to, htuô̌to mò̤́hé hò́ akhu-akhyě thyáphú èthǐ ki cuốipri̤-e ní̤dyédû lahyǎ a lé̤elé̤ǒ dốdò̌dốso nuôtahe akǔ rò nò̌ka̤mò̌ kayǎ yětahe.”
15 De tardinha, os discípulos chegaram perto de Jesus e disseram: — Já é tarde, e este lugar é deserto. Mande essa gente embora, a fim de que vão aos povoados e comprem alguma coisa para comer.
16 Byacè Jesǔ hésû èthǐ, “Lonò̌ka̤ èthǐ to. Myá dyéedyéǒ pé̤ èthǐ tôcôcô nuô.”
16 Mas Jesus respondeu:
17 Rò èthǐ hésû lǔ, “Pè̤tè̤ o prè́tû́ khò́mǔ nyǎ̤klò̤́ ná tè̤̌phú nyě̤bè prè́.”
17 Eles disseram: — Só temos aqui cinco pães e dois peixes.
18 Rò a hé èthǐ, “Phyéhyǎ dố vǎ o yě.”
18 — Pois tragam para mim! — disse Jesus.
19 Rò a nò̌onyǎlya̤lò̌ lò̌꤮ kayǎ nuôtahe dố mi̤thuô̌lè̌khu. A phyé khò́mǔ nyǎ̤klò̤́ ná tè̤̌ nyě̤bèyě rò a tṳ́htya dố mò́lè̤̌ rò a hébwíhétaryěhtya Cò́marya htuô̌rò a ibikyě khò́mǔ. Htuô̌rò a dyétǎ̤ dố a khǒpacè̤̌ tahe a o. Rò a khǒpacè̤̌ tahe zṳ́tǎ̤ dǐtû́ dố kayǎ bè́mṳ tahe a o.
19 Então mandou o povo sentar-se na grama. Depois pegou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e deu graças a Deus. Partiu os pães, entregou-os aos discípulos, e estes distribuíram ao povo.
20 Èthǐ e pòepòǒ ekò́ǒbǎ lò̌plǐ cò́ pwǒ̤꤮ tôprè̤ cò́. A khǒpacè̤̌ tahe phyédwóplò́ khyě a okyǎlố tahenuô a obǎ pǎ cò́ ná krí̤nuô shyényě̤mě cò́.
20 Todos comeram e ficaram satisfeitos, e os discípulos ainda recolheram doze cestos cheios dos pedaços que sobraram.
21 Dyáshuô̌shuô̌prè́ prè̤khǔdu dố a e sè yětahenuô a phû꤮ odû nyǎ̤rí cò́. Prè̤mò ná pacè̤̌phú tahenuô dyátuố̤ lǔ to.
21 Os que comeram foram mais ou menos cinco mil homens, sem contar as mulheres e as crianças.
22 Èthǐ ihtuôplò́ htuô̌htuô̌ ná Jesǔ nò̌cuốnuô̌ sidyá lò̌ a khǒpacè̤̌ tahe thòklyě rò a nò̌htecuố ré̤kyǎ èthǐ dố htyěò bè́rè̤̌. Rò bí a khǒpacè̤̌ htyasidyá thòklyě akhè̌nuô, è rò a plwǒka̤kyǎ lò̌ kayǎ bè́mṳ nuôtahe.
22 Logo depois, Jesus ordenou aos discípulos que subissem no barco e fossem na frente para o lado oeste do lago, enquanto ele mandava o povo embora.
23 A plwǒka̤htuô̌ kayǎ bè́mṳ rò, a cuốhtya kwǐcò́bè̌ dố solo̤ tû́dû tôprè̤ prè́. Bí mò̤́khípaló̤ hyǎ hò́ akhè̌nuô, a o tû́dû bínuô tôprè̤ prè́.
23 Depois de mandar o povo embora, Jesus subiu um monte a fim de orar sozinho. Quando chegou a noite, ele estava ali, sozinho.
24 Manárò bí thòklyě nuôtôbè htecuố ye̤lǎhò́ dố nókǔ akhè̌nuô, ké̤lathè́du hyǎsásû èthǐ rò htyěháhó hyǎplyá̤ kò́klí lò̌ èthǐ thòklyě.
24 Naquele momento o barco já estava no meio do lago. E as ondas batiam com força no barco porque o vento soprava contra ele.
25 Bí shyě i-utazè̤̌ mò̤́ kíré̤ lǐbǔhò́ akhè̌nuô, Byacè Jesǔ cuố dố htyěkhu rò a hyǎtǒ èthǐ.
25 Já de madrugada, entre as três e as seis horas, Jesus foi até lá, andando em cima da água.
26 Bí a khǒpacè̤̌ tahe myáhtye lǔ cuố dố htyěkhu akhè̌nuô, èthǐ thè́isě tanyǎ̤tadè cò́ rò a è́htǒ lahyǎ, “Kố꤮ luô̤̌taprya̤.”
26 Quando os discípulos viram Jesus andando em cima da água, ficaram apavorados e exclamaram: — É um fantasma! E gritaram de medo.
27 Manárò tôphuốtuô̌, Byacè Jesǔ hé èthǐ, “Dyakhû̌dyahǎ lahyǎ thǐ thè́plò. Thè́isě lahyǎ tǎmé̤, yěma vǎ prè́.”
27 Nesse instante Jesus disse:
28 Rò Petru hé, “Byacè, ki nè̤ má̤lakǒ hérò hé vǎ dố vǎ ki hyǎkuô̌ dố htyěkhu dố nè̤ o.”
28 Então Pedro disse: — Se é o senhor mesmo, mande que eu vá andando em cima da água até onde o senhor está.
29 Rò a hé lǔ, “hyǎmò̌.”
29 — Venha! — respondeu Jesus. Pedro saiu do barco e começou a andar em cima da água, em direção a Jesus.
30 Manárò bí a myáhtye ké̤lathè́ htyěháhó akhè̌nuô, a thè́isě rò a lacû́tǎ̤, rò a è́htǒ, “Byacè, me̤cwó̤ ré̤ vǎ ní꤮.”
30 Porém, quando sentiu a força do vento, ficou com medo e começou a afundar. Então gritou: — Socorro, Senhor!
31 Byacè Jesǔ zó̤hyǎ atakhu tôphuốtuô̌ rò a cwihtya lǔ rò a hé lǔ, “Nè̤ tè̤zṳ̂́ patí꤮ lǎ vǎ꤮, nè̤ thè́plò rare me̤tě?”
31 Imediatamente Jesus estendeu a mão, segurou Pedro e disse:
32 Bí èthǐ htyanuô̌ dố thòklyěkǔ akhè̌nuô, ké̤tacố hyǎ.
32 Então os dois subiram no barco, e o vento se acalmou.
33 Bínuôakhè̌ kayǎ o dố thòklyěkǔ nuôtahe cò́bè̌htya Byacè Jesǔ rò a hé, “Nè̤ ma Cò́marya aphúkhǔ tôprè̤ má̤lakǒ nyǎ hò́.”
33 E os discípulos adoraram Jesus, dizendo: — De fato, o senhor é o Filho de Deus!
34 Èthǐ cuốbè́ hò́ htyěòduyě rò a cuốtuố̤ lahyǎ dố Gennesaret ké̤.
34 Jesus e os discípulos atravessaram o lago e chegaram à região de Genesaré.
35 Dò̌phúsophú bínuô tahe tǒ̤maní̤ Jesǔ rò èthǐ cuốhéso pé̤lò̌ lò̌꤮ kayǎ dố a o lahyǎ dố ké̤kǔ bínuô tahe rò ǔ è́hyǎ lò̌ kayǎswí kayǎsè̌ tahe dố Jesǔ o.
35 Ali o povo reconheceu Jesus e avisou todos os doentes das regiões vizinhas. Então muitas pessoas levaram doentes a ele,
36 Èthǐ kwǐthè́zò̤ Byacè ná nò̌tôbè prè́ nè̤ ca̤htû̌ yěnuô ná prè̤swí prè̤sè̌ yětahenuô takiphúprè́. Rò kayǎ dố a tôbè lǔ ca̤htû̌ tahenuô, a tè̤swítè̤sè̌ lamé̤ lò̌plǐ cò́.
36 pedindo que deixasse que os doentes pelo menos tocassem na barra da sua roupa. E todos os que tocavam nela ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.