Marcos 7

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Bínuô akhè̌ prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá ná Pharisěophú dố a o lahyǎ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ hyǎ tahenuô, a hyǎ oplò́oplu tava̤ lò̌plǐ dố Jesǔ khǎshyé.
1 Ora, reuniram-se a Jesus os fariseus e alguns escribas, vindos de Jerusalém.
2 Èthǐ myáhtye Byacè a khǒpacè̤̌ tahe esèe rò a sǐplǐ kuô̌ǔ atakhu to. Angó̤lasá ma èthǐ thè́zṳ̂́ hé ná phú tè̤cò́bucò́bè̌ alé̤klǒ o ná bí e tyahí sè to akhè̌ tǒbè sǐplǐ ré̤ takhu tadû́rò a khǒpacè̤̌ tahe me̤kuô̌ phúnuô to.
2 E, vendo que alguns dos discípulos dele comiam pão com as mãos impuras, isto é, por lavar
3 (Me̤těhénuôrò Pharisěophú tahe ná lò̌꤮ Judaphú tahenuô a ki sǐplǐ lahyǎ atakhu tuố̤dố takhutarǎ tû́rò èthǐ phyéeno sèesèǒ prè́, èthǐ pṳ̂́maní̤ lahyǎ èthǐ phyěphuô̌ lé̤klǒ tahe.
3 (pois os fariseus e todos os judeus, observando a tradição dos anciãos, não comem sem lavar cuidadosamente as mãos;
4 Èthǐ ki o dố klè́ ka̤ hérò a ki sǐplǐsǐplè̤́kyǎ atakhu to hénuô, èthǐ eǒ tôcô꤮ to. Htuô̌to èthǐ pṳ̂́maní̤ tadûpǎ lé̤klǒ dố aruô tahenuô a o è́lǎ pǎ. Kryá꤮ maǐtě hérò, èthǐ sǐplǐ ryá bělé̤ǒ tahe, dǐithwípò̤ tahe, ná bětalǐ thǐtahe.)
4 quando voltam da praça, não comem sem se aspergirem; e há muitas outras coisas que receberam para observar, como a lavagem de copos, jarros e vasos de metal [e camas]),
5 Htuô̌rò Pharisěophú tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe sudyǎ Jesǔ, “Nè̤ khǒpacè̤̌ tahe rò a krwǒme̤ kuô̌ phú phyěphuô̌ lé̤klǒ ithyókyǎ ǔ nuô to vǎ? Bí èthǐ esèǒhtyě akhè̌nuô, a sǐplǐkyǎ kuô̌ lahyǎ atakhu to me̤tě?”
5 interpelaram-no os fariseus e os escribas: Por que não andam os teus discípulos de conformidade com a tradição dos anciãos, mas comem com as mãos por lavar?
6 Jesǔ hésû èthǐ, “Prè̤pro̤ Isaiah héone thǐrithǐkyǎ nuôma a tǒtû́ cò́. Thǐ ma prè̤ cyé̤zò́cò́te̤ ané̤ tahe. Prè̤pro̤ Isaiah rǎkyǎ dố nuôkhè̌ rò a hé, Cò́marya hé,
6 Respondeu-lhes: Bem profetizou Isaías a respeito de vós, hipócritas, como está escrito:
7 Èthǐ cò́bè̌htya vǎ yěnuô angó̤lasá o tôcô꤮ to. Èthǐ ithyóithya prè́ ǔ ná prè̤lukayǎ alé̤klǒ tahe prè́ manárò a hé ní̤dyé lahyǎ ná a ithyóithya cò́ ǔ ná Cò́marya a tè̤thyótè̤thya tahecò́.’
7 E em vão me adoram, ensinando doutrinas que são preceitos de homens.
8 “Thǐ dyataphǎ khókyǎ Cò́marya a tè̤thyótè̤thya tahe rò thǐ pṳ̂́klò̤ma ní̤dyé lahyǎ prè̤lukayǎ a lé̤klǒlé̤khya tahe.”
8 Negligenciando o mandamento de Deus, guardais a tradição dos homens.
9 Htuô̌rò a hé èthǐ, “Thyáphú thǐ ki pṳ̂́ma ní̤dyé thǐ lé̤klǒ tè̤thyótè̤thya tahe agněnuôrò, Cò́marya mekyǎngó̤ tahenuô, thǐ limyǎ htésûkyǎ cyá̤ nyacò́.
9 E disse-lhes ainda: Jeitosamente rejeitais o preceito de Deus para guardardes a vossa própria tradição.
10 Mosè hé, ‘Bezṳ̂́benyá̤ nè̤muố̤nè̤phè̌ ní,’ rò ‘Kayǎ dố a isò̌ amuố̤aphè̌ tôprè̤prè̤nuô bè me̤thyěkyǎ lǔ.’
10 Pois Moisés disse:
11 Manárò thǐ nò̌hé ǔmuố̤ǔphè̌, ‘Kố꤮ muố̤, Kố꤮ phè̌, rû̌htè̌ dố vǎ kitǒ myákhwè me̤cwó̤ ná thǐnuô a o vǎ, manárò vǎ ki nò̌e è ná Kòban,’ thǐ nò̌hé ǔ ná ǔmuố̤ǔphè̌ phúnuô,
11 Vós, porém, dizeis: Se um homem disser a seu pai ou a sua mãe: Aquilo que poderias aproveitar de mim é Corbã, isto é, oferta para o Senhor,
12 htuô̌rò thǐ nò̌me̤cwó̤ myákhwèní̤ pǎ èthǐ ná amuố̤aphè̌ to.
12 então, o dispensais de fazer qualquer coisa em favor de seu pai ou de sua mãe,
13 Phúnuô akhu-akhyě thǐ me̤taphǔkyǎlò̌ hò́ Cò́marya alǎ̤angó̤ hékyǎ yěnuôtahe hò́, me̤těhérò thǐ pṳ̂́klò̤maní̤ thǐ lé̤klǒ rò thǐ dyétǎ̤ dǐtû́ ǔ. Thǐ me̤thyá phúyě dố aruô tahenuô a o è́pǎ nyacò́.”
13 invalidando a palavra de Deus pela vossa própria tradição, que vós mesmos transmitistes; e fazeis muitas outras coisas semelhantes.
14 Rò Byacè Jesǔ è́hyǎphû kayǎ bè́mṳ dố akhǎshyé rò a hé èthǐ, “Pwǒ̤꤮ tôprè̤ ní̤dǎ lahyǎ vǎ hé thǐyě rò yácû́ pṳ̌thè́gně tǎ̤te̤ lahyǎ.
14 Convocando ele, de novo, a multidão, disse-lhes: Ouvi-me, todos, e entendei.
15 Tè̤ dố a o dố aklò̌ rò a hyǎnuô̌ dố kayǎ tôprè̤prè̤ akǔ tahenuô a me̤ taprómǔmyá̤ cyá̤ lǔ to, manárò tè̤ dố a o dố kayǎ thè́plòkǔ rò a hte tahe nuôma a me̤ taprómǔmyá̤ lǔ prè́.”
15 Nada há fora do homem que, entrando nele, o possa contaminar; mas o que sai do homem é o que o contamina.
16 (“Lò̌꤮ thǐ yětahe, thǐ ki thè́zṳ̂́ thè́gně hérò, thǐ tǒkò ní̤dǎ lahyǎ.”)
16 [Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.]
17 Jesǔ htecuố taphǎkyǎ dố kayǎ oró̤klè̌ rò bí a cuốnuô̌ dố hidò́kǔ akhè̌nuô, a khǒpacè̤̌ tahe sudyǎ lǔ ngó̤khákho angó̤lasá tahe.
17 Quando entrou em casa, deixando a multidão, os seus discípulos o interrogaram acerca da parábola.
18 Rò a hé pé̤ èthǐ, “Thǐ thè́gně kuô̌nyǎ ǔ to è̌? Thǐ tǒbè thè́gně, sèe ǐtětě꤮ bèbè, a o dố aklò̌ rò a hyǎnuô̌ dố kayǎkǔ tahe nuôma, a me̤ taprómǔmyá̤ cyá̤ lǔ to.
18 Então, lhes disse: Assim vós também não entendeis? Não compreendeis que tudo o que de fora entra no homem não o pode contaminar,
19 Me̤těhérò sèe yěnuô, a nuô̌ dố lǔ thè́plòkǔ má̤to, a nuô̌ dố phuô̤̌kǔ rò a bè htecuốkyǎ dố dò̌klò̌ prè́.” (A hé phúyěnuôma, a thè́zṳ̂́ hé, sèe ǐtětě꤮ bèbè, e ma a ní̤ lò̌prè́.)
19 porque não lhe entra no coração, mas no ventre, e sai para lugar escuso? E, assim, considerou ele puros todos os alimentos.
20 Htuô̌rò a hé, “Tè̤ dố a o dố kayǎ thè́plòkǔ rò a hte tahe nuôma a me̤ taprómǔmyá̤ lǔ prè́.
20 E dizia: O que sai do homem, isso é o que o contamina.
21 Tè̤ dố a o dố kayǎ thè́plòkǔ hyǎhte tahe nuôma má̤hò́ tè̤tane̤ mǔmyá̤ricyá̤ tahe, cuốthû́ prè̤mòprè̤khǔ, ehuôehí, me̤thyě kayǎ, cuốthû́ ǔměǔvè̤,
21 Porque de dentro, do coração dos homens, é que procedem os maus desígnios, a prostituição, os furtos, os homicídios, os adultérios,
22 tè̤lò̤̌phǎ kò́vè̌kò́pra e ní̤dyégně, tè̤thè́kháthè́hte ǔ, lahǒeǔ, tè̤me̤ mǔmyá̤ricyá̤, thè́khwè́ní̤ǔtè̤, pacyé̤ishyéǔ, phyéduné̤, me̤tè̤ rò tane̤ tǎ̤te̤ to.
22 a avareza, as malícias, o dolo, a lascívia, a inveja, a blasfêmia, a soberba, a loucura.
23 Lò̌꤮ tè̤ dố aryáto yětahenuô a o dố kayǎ thè́plòkǔ hte rò a me̤ taprómǔmyá̤ kayǎ prè́.”
23 Ora, todos estes males vêm de dentro e contaminam o homem.
24 Jesǔ htecuốkyǎ ná khǎlé̤ bínuôtôpho rò a htecuốtuố̤ dố khǎlé̤ tôpho dố aphû ná vǐ̤ Tyre ná vǐ̤ Sido. Htuô̌rò a cuốnuô̌ dố hitômě akǔ rò a thè́zṳ̂́ dyéthè́gně ané̤ ná kayǎ bè́mṳ yětahe to tadû́rò a owóouố bícyá̤ to.
24 Levantando-se, partiu dali para as terras de Tiro [e Sidom]. Tendo entrado numa casa, queria que ninguém o soubesse; no entanto, não pôde ocultar-se,
25 Prè̤mò tôprè̤ ní̤huô̌ Jesǔ ari-akyǎkyǎ ná tôphuốtuô̌ a hyǎ dángṳ̂cò́bè̌lya̤ dố Jesǔ khǎduôshyé. Rò prè̤mò yětôprè̤nuô a phúprè̤mò patíphú o tôprè̤ rò khǐnékhǐnò̌ me̤bè lǔ tè̤.
25 porque uma mulher, cuja filhinha estava possessa de espírito imundo, tendo ouvido a respeito dele, veio e prostrou-se-lhe aos pés.
26 Prè̤mò yětôprè̤ ma Judaphú má̤to, a o dố Syria ké̤muố̤ alè̤̌ Phonicia ké̤kǔ, rò a o ní̤dyé ná a phúprè̤mò tôprè̤. Rò a hyǎ kwǐthè́zò̤ tadû Jesǔ ná a ki vè̤́htekyǎ pé̤ khǐnékhǐnò̌ dố a phúprè̤mò yěnuô akǔ.
26 Esta mulher era grega, de origem siro-fenícia, e rogava-lhe que expelisse de sua filha o demônio.
27 Htuô̌rò Jesǔ hé è, “Phú tahenuô a tǒbè ekò́ǒbǎ ré̤, pè̤ phyé phú yětahe asèe rò buôekyǎ ná htwi tahe nuôma a kòto.” (Jesǔ hé ná pacè̤̌phúyě angó̤lasá ma Judaphú rò htwi a hé nuôma Judaphú má̤to tahe.)
27 Mas Jesus lhe disse: Deixa primeiro que se fartem os filhos, porque não é bom tomar o pão dos filhos e lançá-lo aos cachorrinhos.
28 Manárò a hésû Jesǔ, “A má̤lakǒ cò́ Byacè, htwi dố a o dố dǐrè̤́ alè̤̌ tahenuô a enò́ kuô̌nyǎprè́ phú tahe asèe tǎ̤kuố̤tǎ̤vè̤̌ nuôtahe nyǎprè́.”
28 Ela, porém, lhe respondeu: Sim, Senhor; mas os cachorrinhos, debaixo da mesa, comem das migalhas das crianças.
29 Jesǔ hé lǔ, “Nè̤ hésû ka̤khyě tè̤yě aryá nyacò́ akhu-akhyě nè̤ ka̤ dố hi ma aní̤ hò́. Khǐnékhǐnò̌ o dố nè̤ phúprè̤mò akǔ nuôtôduô̌ htecuốkyǎ hò́.”
29 Então, lhe disse: Por causa desta palavra, podes ir; o demônio já saiu de tua filha.
30 A ka̤ dố ahi rò a myáhtye ná a phúprè̤mò omyěkhû́ o dố lé̤myěkhu rò a thè́gně ná khǐnékhǐnò̌ htekyǎhò́ dố lǔkǔ hò́.
30 Voltando ela para casa, achou a menina sobre a cama, pois o demônio a deixara.
31 Htuô̌rò Jesǔ o bí vǐ̤ Tyre tavǐtava̤ nuô rò a nuô̌ cuốplúbè́ vǐ̤ Sido, htuô̌rò a ka̤khyě dố Galilea htyěò. Htyěò yěnuô a ophû ná vǐ̤ shyé dố ǔ è́ ná Decapoli hé yěnuô tôké̤ akǔ.
31 De novo, se retirou das terras de Tiro e foi por Sidom até ao mar da Galileia, através do território de Decápolis.
32 Kayǎ tahe è́hyǎní̤ kayǎphè̌ khǎlèkaò̌ rò a pè́ uốáyá hébè cyá̤ kadákadǒ tôprè̤ dố Jesǔ a o rò èthǐ kwǐthè́zò̤ tadû Jesǔ dố a ki dya atakhu dố lǔlo̤.
32 Então, lhe trouxeram um surdo e gago e lhe suplicaram que impusesse as mãos sobre ele.
33 Rò Jesǔ è́hte taphǎcuốkhókyǎ tû́dû kayǎphè̌ yětôprè̤ dố kayǎ oró̤klè̌ rò kǐ̤nuô̌ htuô̌ akanò̌ dố kayǎphè̌ nuôtôprè̤ a khǎlèkǔ rò a htupláco apli̤htyě ná akanò̌ rò a tô ná kayǎphè̌ nuôtôprè̤ apli̤.
33 Jesus, tirando-o da multidão, à parte, pôs-lhe os dedos nos ouvidos e lhe tocou a língua com saliva;
34 Htuô̌rò a tṳ́htya dố mò́khu rò a thè́muố̤, rò a hé lǔ, “Éphatha!” Angó̤lasá ma “lǐhtyamò̌!” nuôprè́.
34 depois, erguendo os olhos ao céu, suspirou e disse: Efatá!, que quer dizer: Abre-te!
35 Rò kayǎphè̌ nuôtôprè̤ khǎlè lǐka̤khyě rò apli̤ cè̤́ ka̤khyě rò a hébè cyá̤ ryá khyěthyá.
35 Abriram-se-lhe os ouvidos, e logo se lhe soltou o empecilho da língua, e falava desembaraçadamente.
36 Jesǔ hé èthǐ ná héso pé̤ tǎ ǔ tôprè̤꤮ tǎmé̤ ní꤮, a hé èthǐ phúnuô tadû́rò Jesǔ nò̌héluô̌ to shyoshyo, èthǐ lé héluô̌ shyoshyo.
36 Mas lhes ordenou que a ninguém o dissessem; contudo, quanto mais recomendava, tanto mais eles o divulgavam.
37 Rò lò̌꤮ kayǎ dố a ní̤huô̌ tahenuô, a khyéthukhyéthè́ lahyǎ kanó̤꤮ to. Rò èthǐ hé lahyǎ, “Lò̌꤮ è me̤tè̤ tahe nuôma aryá nyacò́! Kayǎ khǎlèkaò̌ ma a me̤lǐka̤khyě, kayǎ pè́ ma a me̤hébè cyá̤ ka̤khyě pé̤ cò́ ǔ ni,” a hé lahyǎ phúnuô.
37 Maravilhavam-se sobremaneira, dizendo: Tudo ele tem feito esplendidamente bem; não somente faz ouvir os surdos, como falar os mudos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.